Skip to content

DE BRIEF

‘Ik ga je iedere week schrijven.’ Jane klemt Elizabeth dicht tegen zich aan. ‘Schrijf jij dan terug?’
De omhelzing van Jane belet Elizabeth om ja te knikken en ze worstelt zich los.
‘Ik heb alleen niet zo veel om over te schrijven als jij.’
‘Natuurlijk wel, ik wil gewoon alles weten over jou en over Betsy en Alfie, natuurlijk.’ Ze grijnst. Volgens Jane broeit er een romance tussen de kokkin en klusjesman van Elizabeths tante Dorothy. Al weet Elizabeth zeker dat dit niet waar is, de fantasieën die Jane erover heeft zijn zeer vermakelijk.
‘Niet huilen.’ De lach verdwijnt van Jane haar gezicht. ‘Je blijft mijn beste vriendin en ik kom toch ook regelmatig thuis, dan kom je logeren. Over drie weken ben ik alweer hier. William wordt dertig en mama is van plan er een groot feest van te maken.’
Jane klinkt zo enthousiast dat Elizabeth door haar tranen heen moet lachen.

Op de weg terug naar huis blijven Elizabeth haar gedachten hangen bij de verjaardag van William. Dertig is natuurlijk stokoud, raar dat hij nog niet getrouwd is. Hij heeft wel een vriendin. Misschien is zijn verjaardag aanleiding zich te verloven? Zou Jeremy nu wel komen? Sinds die keer dat ze hem in de tuin sprak heeft ze hem niet meer gezien. Ze weet niet of ze daarover nu opgelucht of teleurgesteld moet zijn. De aandacht in zijn stem en de belangstellende blik in zijn ogen, het kriebelde in haar buik en ze voelde zich de belangrijkste persoon op aarde. Zijn ogen die haar ook zo deden denken aan haar maatje in Ierland. Connor met wie ze samen de elfen boven het meer zagen dansen. Heimwee welt op en iets anders. De keer dat hij haar kuste, de schrik van de opwinding. Wat zou er gebeurd zijn als vader hen niet betrapt had? Zou Connor een vriendinnetje hebben? Vast wel, hij moet al twintig zijn en misschien is hij wel getrouwd met een van de Ierse meisjes uit het dorp. Ze zucht.
Zou Jeremy daarom niet meer gekomen zijn? Het kan niet anders dan dat hij een vriendin heeft, misschien is hij zelfs wel verloofd. Net als William moet hij ook iets van dertig zijn, stokoud. Gelukkig maar dat ze hem niet meer gezien heeft. Stel dat hij naar de verjaardag van William komt, hoe moet ze dan regeren? Het feest, wat moet ze eigenlijk aan?

Thuis valt de stilte als een kille deken over haar heen zodra ze de voordeur opent. Zondag is de vrije dag van Betsy. In de hoop dat haar tante Dorothy haar niet hoort thuiskomen doet ze behoedzaam de deur dicht en loopt op haar tenen naar de trap.
‘Daar ben je eindelijk.’ De snerpende stem van tante verijdelt haar poging ongemerkt de trap op naar haar kamer te sluipen.
‘Je weet dat Betsy er niet is en ik om half vier mijn thee wil.’ Haar tante kijkt naar de klok die vijf over vier aanwijst.

De volgende ochtend schuift Elizabeth de gordijnen voor haar slaapkamerraam open. De regen gutst als een donkere deken tegen het glas en ze knipt het licht aan om de somberheid te verjagen. Ze rilt. Het vooruitzicht om hier te moeten blijven, hoe zou dat eigenlijk voor haar moeder geweest zijn?
De wetenschap dat ze van vader niet terug mocht naar Ierland en tante Dorothy die verwachtte dat ze altijd voor haar klaar stond. Haar moeder had geen Jane waar ze in de weekenden naar toe kon. Geen wonder dat ze overleed. Hoewel: het was vlak voor Elizabeth klaar was met school. Kon de gedachte dat haar dochter terug kwam haar niet op de been houden? Verdriet en een gevoel van verlatenheid welt op.
De voordeur slaat dicht. Tante Dorothy vertrekt voor haar maandagse dameskrans. Het hart van Elizabeth veert op, vandaag kan ze doen wat ze wil. Ze besluit eerst thee te gaan drinken in de keuken bij Betsy. Vandaag is Alfie er en indachtig de opmerkingen van Jane over een ontluikende romance wil ze hun gezichten zien als ze met elkaar praten.

‘Wat zit u te staren?’
Elizabeth voelt een blos naar haar wangen schieten nu Betsy haar betrapt in haar observatie. Ze probeerde de uitdrukkingen op het gezicht van Alfie en Betsy in te prenten. Ze was van plan het tafereel aan de keukentafel straks vast te leggen en de tekening bij een brief aan Jane te doen.
‘Ik dacht aan het verjaardagsfeest van William,’ verzint ze snel. ‘Ik vroeg mij af of ik jouw naaimachine weer mag lenen zodat ik een jurk kan vermaken.’
‘Natuurlijk.’ Betsy lacht. ‘Vermaak je dan die mosgroene jurk? In die kleur zal je de belle van het feest zijn.’

De dagen en weken daarna vloeien naadloos over in elkaar. Elizabeth telt de dagen af tot aan de verjaardag van William en de thuiskomst van Jane. Tijdens het uitvoeren van haar taken voor tante Dorothy dagdroomt ze over de elfen van thuis, Connor en de ontmoeting in de tuin met Jeremy. Hij beloofde haar elfen als ze bij hem en zijn moeder op bezoek zou komen. De uitnodiging daarvoor verscheen nooit, ze schrikte hem vast af met haar opmerking over haar overleden moeder en haar strenge tante Dorothy.
In haar vrije uurtjes vindt ze afleiding in het bedenken van het juiste model voor de groene jurk, het maken van tekeningen van Betsy en Alfie en de brieven van Jane over haar collegeleven in Oxford.
De week voor het feest van William bezorgt de post een nieuwe brief van haar vriendin. Ze raapt hem op van de mat en haar oog valt op een brief voor tante Dorothy met een Ierse postzegel. Haar wenkbrauwen fronsen. Wat moet tante Dorothy nu met post uit Ierland? Ze legt hem op het haltafeltje en gaat met de brief van Jane naar haar kamer, ze is benieuwd wat haar vriendin dit keer te melden heeft en vergeet de Ierse brief.

“Weet je zeker dat je de uitdrukking op het gezicht van Betsy en Alfie goed getroffen hebt? Ik zie geen teken van een romance. Ik weet zeker dat er iets broeit tussen die twee, wil je nog eens goed kijken? Op het feest van William kun je mij dan alle details vertellen.”
‘Juffrouw Elizabeth.’ De stem van Betsy en een roffel op haar slaapkamerdeur rukt Elizabeth los uit Jane’s brief.
‘Wat is er?’ Ze doet haar deur open voor een geagiteerde Betsy.
‘U moet onmiddellijk bij uw tante komen, ze is boos door een brief die ze net kreeg.’
Elizabeth gaat achter Betsy de trap af en denkt aan de Ierse postzegel. Misschien was het wel nieuws over haar vader. Misschien is hij wel dood en kan ze terug naar huis. Schaamte voor deze gedachte duwt de hoop die oplaaide weg en ze gaat de salon in.

‘Hoe verzint hij het, hij doet dit natuurlijk om mij dwars te zitten.’ Met rode vlekken op haar konen loopt haar tante met grote stappen heen en weer.
Elizabeth heeft haar nog nooit zo ontdaan gezien en weet niet wat te zeggen.
‘Sta daar niet zo te staren.’ Haar tante houdt een brief omhoog, de envelop met de Ierse postzegel ligt op de lage tafel. ‘Je raadt nooit wat die broer van mij bedacht heeft.’
‘Een brief van vader? Wat is er?’
‘Jij weet hier ook niets van?’
‘Vader schrijft mij nooit.’ Het dat weet u toch, slikt ze in. ‘Wat is er aan de hand?’
‘Hij heeft je hand weggegeven.’
‘Mijn hand weggegeven?’
‘Doe niet net of je een papegaai bent. Je vader heeft toestemming gegeven aan een of andere Engelse graaf om met je te trouwen.’
‘Trouwen?’ Elizabeth krijgt het afwisselend warm en koud. ‘Trouwen? Dat kan toch niet zomaar? Ik ken helemaal niemand om mee te trouwen.’
‘De egoïst, de gierigaard, de … , de … ’ Haar tante lijkt haar opmerkingen niet te horen, met een felle zwaai smijt ze de brief op de grond. ‘Hij doet dit zodat hij niet meer voor jouw onderhoud hoeft te betalen. Ik heb die toelage nodig heb om dit huishouden te draaien, dat weet hij, de krent.’ Woest kijkt ze haar nichtje aan, haar borst gaat op en neer alsof ze zojuist geoefend heeft voor de marathon.
Langzaam dringen alle implicaties tot Elizabeth door. Hoe dúrft haar vader haar te behandelen als een object, zelfs het fatsoen om het haar zelf te vertellen, ontbreekt hem. Woede laait op.
‘Ik ga helemaal niet trouwen.’ Haar stem schiet uit. ‘Dit zijn de middeleeuwen niet meer. Het is bijna 1980. Ik ben achttien en maak zelf wel uit met wie ik trouw.’ Haar voet stampt op de vloer. ‘Ik heb er genoeg van mij te laten koeioneren door vader en u.’ Ze stormt de kamer uit, trekt haar jas van de kapstok. Even later slaat de voordeur achter haar dicht.

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage. Dan ontvang je iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

8 reacties

  1. Ben op 13 oktober 2019 om 09:16

    Oei, en net nou het zo spannend wordt, moet ik weer wachten tot volgende week…. Mooie cliffhanger. Ik zat er helemaal in. Dit werkt zo verslavend. En je schrijft zo meeslepend. Gaaf!

    • Marceline de Waard op 13 oktober 2019 om 09:24

      Dank je wel, Ben. Dat is een fijn compliment!

  2. Karin op 13 oktober 2019 om 09:43

    Ik wil het vervolg lezen!

  3. Karin op 13 oktober 2019 om 10:04

    Was het morgen maar weer zondag…

  4. Marceline de Waard op 13 oktober 2019 om 13:49

    Karin en Karin: volgende week verder, beloofd! Dank voor jullie enthousiaste reacties.

  5. Bep op 13 oktober 2019 om 17:05

    En net, nu het spannend wordt, stopt de aflevering weer…….Ik kan me voorstellen dat ze boos is, in 1980 je dochter uithuwelijken, belachelijk toch………
    Heerlijk verhaal om te lezen Marceline.
    Fijne week!

    • Marceline de Waard op 14 oktober 2019 om 10:04

      Dank voor je reactie en compliment, Bep. Ik wens jou ook een fijne week.

  6. Thole op 14 oktober 2019 om 10:21

    Verrassend en toch ook weer niet

Laat een reactie achter