‘Eigenlijk is het een baan voor een echtpaar.’
‘Pardon?’
‘Er wonen amper honderd mensen, slechts twee keer per week komt de ferry en alleen in de zomermaanden zijn er wat toeristen. Bovendien moet er ook gesjouwd worden als er nieuwe kruidenierswaren komen.’
‘Ik ben sterker dan ik eruit zie.’
‘U ben toch niet ergens voor op de vlucht?’
Ze heeft mij nodig. Na vijftien jaar haar eerste vakantie met Richard. Bruut onderbroken omdat zijn vrouw haar enkel kneusde. Hoe anders dan zijn reactie op haar nieuws: gelukkig leven we in de jaren negentig en hoef je geen kinderen meer tegen je zin te krijgen. Jij bent niet het moederlijke type, goddank, en ik heb mijn gezin. Ware liefde. Ha! Wat zal hij nu denken? Ze heeft na zijn vertrek nooit meer op zijn telefoontjes gereageerd.
‘U bent op de vlucht, hè?’
Jane schudt haar hoofd en glimlacht lief. ‘Nee.’
De man tegenover haar trekt een bureaula open en haalt er een sleutelbos met wat papieren uit. ‘Laten we het maar proberen, de vacature staat al meer dan een half jaar open en u bent de eerste die reageert.’ Hij schuift een vel naar haar toe. ‘Het contract. Het loon is onder het minimum omdat de huurprijs van het huis erbij is inbegrepen. Als u daar wilt tekenen.’
Zonder de details te lezen zet ze een krabbel en schuift het papier terug.
‘Hier zijn de sleutels. In dit document leest u hoe alles in de winkel en het huis werkt.’

Bergen verrijzen uit de Schotse zee, een enkel verdwaald huisje steekt wit af tegen het rotsachtige groen. De ferry koerst af op de pier die vanuit de kleine eilandvissershaven de zee insteekt. Jane hijst haar rugzak over haar schouders en loopt richting de uitgang. Hoop voor de toekomst golft door haar heen.
De neus van de ferry gaat open. Een rijtje vissershuisjes, rechts een pad naar een groot huis met daarop een bord ‘Hotel’, links een witte cottage met een rood dak, boven het raam prijkt een houten bord: Post – Shop. Op het moment dat ze voet aan wal zet, neemt het eiland bezit van haar hart.

‘Hatsjie.’ Stof prikkelt haar neus. Ze trekt de rolgordijnen voor de ramen van de Post – Shop open. Aan de achtermuur van de winkel is een toonbank, links zijn schappen met blikken en pakjes en rechts staan kratten. Het oogt of er al in geen tijden iemand is geweest. Achter de toonbank is een deur. Met een andere sleutel van de bos die ze meekreeg maakt ze hem open. Een smalle gedateerde keuken, daarachter een kleine woonkamer. Het woonhuis dat bij de winkel hoort is onderdeel van hetzelfde pand. Boven zijn onder het schuine dak twee slaapkamers, de badkamer blijkt naast de keuken. Ze maakt de voordeur open. Zilt stroomt een zeebries naar binnen. De voortuin van haar nieuwe huis ligt aan een smal pad dat na een paar honderd meter verdwijnt tussen zwarte keien, daarachter wit zand en een turquoise zee. Op wat schapen die het groen tussen de keien weggrazen is het verlaten. Een reflectie van de verlatenheid in haarzelf. Of toch niet? Het afgelopen jaar komt als een versneld afgedraaide film aan haar voorbij. De abrupte breuk met de liefde van haar leven en de keuzes daarna. Het moment dat ze haar pasgeboren baby in de armen van haar beste vriendin legde, het geluk in haar ogen onderstreepte de juistheid van haar keuze. Ondanks dat verloren haar leven en carrière alle glans. Tot nu.
‘Beh, beh.’ Blatende schapen dribbelen voorbij. Een gevoel als van een nieuwe verliefdheid stroomt door haar heen. Haar armen gaan wijd omhoog, de zon prikt in haar ogen. Ze brengt haar handen bijeen tot het moment dat de zon schijnbaar in haar handpalmen rust.

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en  ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

6 reacties

  1. Ben op 26 april 2020 om 08:57

    Mooi verhaal weer. Knap hoe je in een hele korte tijd een hele wereld, een geschiedenis en een leven weet op te roepen…. En je gebruikt van die mooie beelden: de zon die in je handpalmen rust.! Zo begint de zondag weer fijn!

    • Marceline de Waard op 26 april 2020 om 09:00

      Dank je wel, Ben! 🙂

      • Mineke op 26 april 2020 om 10:18

        Nog liggend in mijn bed, met de i-pad in mijn arm. Als het ware een omhelzing. Spanning, nieuwsgierig, wat brengt deze zondag het verhaal. Lezen, genieten en na mijmeren. In gedachten, hoe gaat het verder…… Dank je wel. Heerlijk ontspannend..

        • Marceline de Waard op 26 april 2020 om 10:22

          Dank je wel, Mineke, fijn om te lezen. Geniet nog lekker van het ontspannen namijmeren.

  2. Bep op 27 april 2020 om 19:28

    Heerlijk om te lezen en daarna in gedachten zelf verder met het verhaal te gaan!

    • Marceline de Waard op 29 april 2020 om 08:24

      Dat is fijn en goed om te lezen, Bep!

Laat een reactie achter