Natuurlijk wist hij diep van binnen allang dat de jaarlijkse meeting in Parijs volgende maand ook afgezegd zou worden, toch voelde de mail eerder vanochtend alsof de laatste deur naar een normaal leven werd dichtgesmeten. Het gedwongen thuiszitten, het halfbakken werken in een kamer met Esther, hij voelt zich een gevangene in zijn eigen huis onder het toeziend oog van zijn vrouw. Hij mist de contacten op kantoor, zijn vrienden, de wekelijkse squash- en kroegavond. De jaarlijkse meeting was een lichtpuntje aan het eind van de tunnel. De sfeer tijdens de onderhandelingen, de mix van zakelijkheid en vriendschappelijkheid bij het diner en de afronding bij Chez Colette. Jezus, hij kan thuis nog geen eens meer ongestoord porno kijken. Met alle frustratie die die hij in zich heeft trapt hij tegen een tak op het pad in het park. ‘Au!’ De tak blijkt een boomwortel die bezig is zich door het plaveisel omhoog te werken.
‘Hé, anderhalve meter. Let op waar je loopt.’
De nijdige klank in de stem van de jonge vrouw maakt hem bewust van zijn omgeving, zelfs hier in de openlucht wordt zijn vrijheid beknot. Hij steekt zijn handen in zijn zakken en maakt zijn schouders smal alsof hij zo de wekelijkheid kan ontvluchten.

‘Kijk toch eens hoe mooi de lucht is geworden.’
Hij volgt de blik van zijn vrouw naar de wolkeloze hemel en haalt zijn schouders op.
‘Zie je niet hoe helder het blauw nu is? Er zijn zelfs geen vliegtuigstrepen meer.’
‘Het is mij niet opgevallen.’
‘Echt niet? En de vogels, hoor je niet hoeveel meer ze zijn gaan fluiten?’
Hij schudt zijn hoofd en vraagt zich af of ze soms gek is geworden. Zij heeft toch ook de in plastic ingepakte medici gezien en de Italiaanse colonne legerauto’s die de doden verplaatsten?
‘Viel je net buiten niet op hoe stil alles is en hoe schoon de natuur ruikt?’
‘Hou toch op, Esther, we zitten opgesloten in ons huis, kunnen nergens heen, zien geen mens en jij wordt lyrisch over de lucht en de vogels.’
‘Het doet mij denken aan vroeger, de tijd dat wij hier net woonden. Toen gingen we ook nergens heen. Niet ieder jaar uit op vakantie, geen stedentrips of uitetentjes. Weet je het nog?’ Een glimlach glijdt over haar gezicht. ‘‘s Avonds gezellig samen op de bank met een boek of een film op tv. Samen koken, spelletjes doen.’
‘Nu je het zegt. Jij was heel slecht in strippoker.’
‘En jij in scrabble.’
‘Ik hield meer van strippoker.’
Hun gelach sterft weg.
‘Het is net of die tijd weer terugkomt, de tijd voordat … voordat …‘
Haar stem klinkt schril, hij sluit zijn ogen om de pijn in de hare niet te zien en daar is Kirsten. Een wonder dat hen na jaren met hulp van IVF werd geschonken. Kirsten, met haar blonde vlecht, dribbelend op beentjes met kuiltjes in de knieën. Kirsten, ondernemend, avontuurlijk en de beste van haar klas. Totdat op een dag twee agenten voor de deur stonden. Hij had te veel gedronken en Het ging heel snel, ze heeft niet geleden. Het medelijden in de woorden van de vrouwelijk agent staan gegrift in zijn ziel,
‘Ik denk wel eens dat nu niet alleen de wereld schoongewassen wordt, maar ook ons leven. Alle narigheid weggespoeld en opnieuw beginnen. Terug naar hoe het was, naar onze begintijd.’ Ze knijpt in zijn hand en hij moet denken aan de jaren na Kirsten. In een poging niet te voelen en om te ontsnappen aan Esthers apathie vluchtte hij in zijn werk. Het gaf een boost aan zijn carrière, de bijbehorende luxe leefstijl maakte het leven draaglijk. Tot nu, het lukt hem niet meer om zijn verdriet van jaren binnen te houden.
Zijn vrouw trekt hem dicht tegen haar aan, ze streelt zijn rug. De warmte en troost van haar lichaam, in een automatisme slaat hij zijn armen om haar heen. Hij voelt de jaren om haar middel. Uit een plekje in zijn hart waarvan hij dacht dat het lang geleden afgestorven was, ontsnapt zijn liefde voor haar. Hij begraaft zijn natte gezicht in haar haar en klemt haar dicht tegen zich aan.

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en  ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Laat een reactie achter