VOOR ALLES EEN EERSTE KEER

‘Er is voor alles een eerste keer.’ Hij duwde de joint tussen haar vingers. Ze moest hoesten, na de derde hijs werd ze licht in haar hoofd. De vlammen van het kampvuur laaiden hoger en hoger, iemand tokkelde op een gitaar en engeltjes kwamen hun wolk af om voor hen te zingen. Hij pakte haar hand en trok haar mee naar de beschutting van de duinen. ‘Heb je weleens de liefde bedreven onder de blote hemel?’
Ze verdronk in zijn kus, smolt onder zijn handen en spatte uiteen in duizenden sterren.

Hij nam haar voor de eerste keer mee naar Parijs. Ze hadden geen geld en sliepen tussen de zwervers onder een brug langs de Seine. Ze beklommen de Eifeltoren en dansten ’s nachts met een fles champagne over de Champs-Élysées. Het was de tijd van de flowerpower en zij waren kunstenaars, vrije geesten.

Er is voor alles een eerste keer. Het was zijn motto, het werd hun mantra. Ze gingen eilandhoppen op de Griekse eilanden en bleven hangen op Kreta. Voor de eerste keer met een ezel de heuvels in, voor de eerste keer dronken worden van de Ouzo. Voor de eerste keer de sirtaki dansen en wakker worden op het strand. Tot er geen eerste keer meer was en hij rusteloos de wereld introk. Want bovenal was hij een globetrotter.

Ze ging terug naar Amsterdam en maakte bescheiden naam als schilderes. De verkoop trok aan en ze ontgroeide haar zolderetage. Een huisje met wilde bloemen in de tuin en een apart atelier werd haar droom. Ze zocht een makelaar en bij haar eerste afspraak aldaar kwam hij het kantoor binnen.
‘Wat doe jij hier?’
‘De zoektocht naar je eerste eigen huis? Die eerste keer wil ik niet missen.’ De polders van West-Friesland, de uitgestrekte stranden van Zeeland, de Drentse heidevelden. Ze struinden ze af en uiteindelijk vonden ze het perfecte vakwerkhuisje langs een hol pad in de Limburgse heuvels.
Hij hielp haar met het schilderen van de kamers en het repareren van de ramen. Samen vreeën ze voor de eerste keer in haar nieuwe huis. Toen ze wakker werd was hij weg.

Haar naam als kunstenares groeide, mannen kwamen en gingen. Nooit was er een eerste keer zoals met hem.
Haar eerste expositie, haar eerste deelname aan een kunstfestival. Al die keren kwam hij kijken: ‘Van jou wil ik geen eerste keer missen.’

Hij kwam op kraamvisite bij de geboorte van haar eerste – en wat later bleek tevens laatste – kind. Een meisje. Hij zong een slaapliedje bij het wiegje, liet een sprookjesboek voor haar dochter achter en gaf haar voor het eerst een cadeau: een flacon Chanel no.5. De geur die haar die eerste keer in Parijs betoverde maar ze toen niet konden betalen..

De vader van haar dochter was minder gecharmeerd van zijn bezoek en na zijn vertrek verdorde de liefde tussen hen.
Rust kwam in haar leven. Ze was gelukkig met haar dochter, haar huisje en haar kunst. Niet noodzakelijkerwijs in deze volgorde maar wel onlosmakelijk verbonden. Er waren geen eerste keren meer.

Haar dochter vloog uit, haar huid verslapte en haar gewrichten verkrampten. Het schilderen werd steeds vaker vervangen door mijmeren op een bankje voor de vensterbank over wat was. Over haar dochtertje kruipend in het gras, kraaiend naar vlinders en spelend met de poes. En over hem, steeds vaker over hem. Vrijen onder de sterren, slapen op het strand en met champagne dansen over straat.
De kozijnen in haar slaapkamer hebben nog steeds de kleur van de Griekse zee die hij ze gaf. In de hoek ligt nog steeds een turquoise plas op de houten vloer van de keer dat de lust hen besprong en ze in hun haast het verfblik omstootten.

De deurbel gaat. Bleek en met donkere wallen staat hij op de stoep. Een arm op zijn rug en is hij nou zo afgevallen? ‘Dit is toch niet de laatste keer?’ fluistert ze hees. Tranen kruipen omhoog, geluidloos stromen ze over haar wangen, druppen van haar kin.
Hij kust ze weg en haalt een enorm boeket rode rozen van achter zijn rug tevoorschijn. ‘Het is de eerste keer dat ik mijn grote liefde bloemen breng voor Valentijn.’
Beduusd pakt ze de bloemen aan.
Hij zakt op één knie. ‘Wil je met mij trouwen?’

 —-
Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

14 reacties

  1. Ben op 12 februari 2023 om 09:10

    Ach, wat een mooi verhaal toch……

    • Marceline op 12 februari 2023 om 09:22

      Dank je wel, Ben 😊

    • Jenny op 12 februari 2023 om 11:56

      Wat een prachtig verhaal.
      Echte liefde!

      • Marceline de Waard op 12 februari 2023 om 12:16

        Dank je wel, Jenny! 🙂

  2. Herma op 12 februari 2023 om 09:17

    Mooi en ontroerend.
    Een klein ding dat mij opviel.
    In Parijs ze hadden geen geld, toch hadden ze een fles champagne?

    • Marceline op 12 februari 2023 om 09:21

      Dank je wel, Herma! misschien hadden ze die fles wel ergens weggegrist 😉

  3. Dien op 12 februari 2023 om 11:45

    Prachtig verhaal, ontroerend hoe het steeds terug komt.

    • Marceline de Waard op 12 februari 2023 om 12:16

      Dank je wel, Dien 🙂

      • Bep van Vlijmen-van Dijk op 13 februari 2023 om 01:56

        Wat een mooi verhaal over echte liefde!

        • Marceline de Waard op 13 februari 2023 om 19:27

          Dank je wel, Bep!

  4. Nelleke S op 12 februari 2023 om 12:37

    Aaah, mooi!!

    • Marceline de Waard op 13 februari 2023 om 19:27

      Fijn, Nelleke! Dank

  5. Thilly Ran op 13 februari 2023 om 00:46

    Mooi verhaal . Het draagt helemaal de kleur van die jaren. Ongemerkt word je het verhaal in getrokken en mijmer je mee ! PUntje: het is missen, niet misen. Ze zouden ook “bijna” geen geld kunnen hebben…..

    • Marceline de Waard op 13 februari 2023 om 19:28

      Dank je wel, Thilly. Dat had inderdaad ook gekund. Missen is aangepast. Dank!

Laat een reactie achter