VLUCHT VAN HET VERLEDEN

Zeevogels krijsen, aan het eind van de haven strekt de zee zich eindeloze leeg uit, een reflectie van Jane’s binnenste.
De achtbaan van emoties waar ze na haar besluit over haar onbedoelde zwangerschap in belandde, kwam drie maanden geleden abrupt tot stilstand en werd vervangen door haar gewone leven waarin niets meer belangrijk leek. Zelfs het mislopen van de promotie tot hoofd van de vakgroep Engels kon haar niet raken.
Het aanbreken van de zomervakantie was een opluchting en angstaanjagend tegelijk.
Ruige bergen drongen zich in haar gedachten. Door de wind plat gegroeide boomtoppen en eilandjes in een loch. Een oranjegloed over een omgeving die haar hielp een oplossing te vinden. In een impuls boekte ze een bed and breakfast in het dorp vlak bij het verbouwde boothuis waar ze vorig jaar met haar minnaar was.
In plaats van er in een keer naartoe te jakkeren, nam ze dit keer de tijd. Was het toeval dat ze voor de lunch in deze Schotse havenplaats stopte? Het briefje dat ze eerder van het prikbord in de pub plukte, plakt klam in haar hand.

‘Eigenlijk is het een baan voor een echtpaar.’
‘Pardon?’
‘Er wonen amper honderd mensen, slechts twee keer per week komt de ferry en enkel in de zomermaanden zijn er wat toeristen. Bovendien moet er ook gesjouwd worden wanneer er nieuwe kruidenierswaren worden gebracht.’
‘Ik ben sterker dan ik eruitzie.’
‘U ben toch niet ergens voor op de vlucht?’
Al zijn telefoontjes waar ze sinds hun verblijf in het boothuis niet meer op reageerde, het vermijden van plekken waar hij zou kunnen komen. De vrijheid van een afgelegen eiland, paniek welt op bij de gedachte dat deze man tegenover haar dit kan tegenhouden.
‘U bent op de vlucht, hè?’
Ze schenkt hem haar liefste glimlach. ‘Nee.’
Hij trekt een bureaula open en haalt er een sleutelbos met wat papieren uit. ‘Laten we het proberen, de vacature staat al langer dan een half jaar open en u bent de eerste die reageert.’ Hij schuift een vel naar haar toe. ‘Het contract. Het loon is onder het minimum omdat de huurprijs van het huis erbij is inbegrepen. Graag daar tekenen.’
Zonder de details te lezen, zet ze een krabbel en schuift het papier terug.
‘Hier zijn de sleutels. In dit document leest u hoe alles in de winkel en het huis werkt. De eerstvolgende ferry gaat overmorgen.’

De stad wordt langzaam een stip en lost vervolgens op.
Eergisteren deed de eindeloosheid van de zee leeg aan, nu is het of de golven zeggen dat de rest van haar leven openligt. Het verdrijft de pijn van het gemak waarmee haar baas gisteren haar telefonische ontslag aanvaardde: ‘Stuur je nog een schriftelijke bevestiging?’ De tuut volgde zo snel op zijn woorden dat ze begreep dat hij blij was dat de universiteit zo makkelijk van haar afkwam.
Haar beste vrienden waren minder enthousiast: ‘Het is zo ver weg en hoe moet het dan met je carrière?’ Ze verzweeg de reactie van haar baas en in ruil voor de toezegging dat ze naar hen komt als het tegenvalt, beloofden zij haar flat leeg te halen en alle persoonlijke bezittingen op hun zolder op te slaan.

Bergen verrijzen uit de Schotse zee, een verdwaald huisje steekt wit af tegen het rotsachtige groen. Vanuit de kleine vissershaven steekt een pier de zee in. De ferry koerst erop af. Ze hijst haar rugzak over haar schouders en loopt naar de uitgang. Hoop voor de toekomst golft door haar heen.
De ferryneus opent zich en onthult een rijtje vissershuisjes. Rechts is een pad naar een groot huis met daarop een bord ‘Hotel’ en links staat een witte cottage met een rood dak, boven het raam prijkt een houten bord waarop nog net Post – Shop valt te lezen. Op het moment dat ze voet aan wal zet, neemt de Hebridensmaragd bezit van haar hart.

Wil je weten hoe het leven op het eiland Jane vergaat? Je leest het in ‘Terugkeer – een Schotse eilandnovelle’, mijn nieuwste boek dat 31 oktober verschijnt. Wil je bij de lancering zijn? Dat kan, stuur een berichtje naar marceline.dewaard@gmail.com en je ontvangt een uitnodiging.
Wil je alvast een gesigneerd exemplaar bestellen? Klik hier, na 31 oktober ligt het zo snel mogelijk op je deurmat.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

6 reacties

  1. Ben op 24 oktober 2021 om 09:56

    Ooo ik kom weer helemaal in stemming!

  2. Annemarie Steenbergen op 24 oktober 2021 om 10:05

    Smaakt naar meer!

  3. Bep op 24 oktober 2021 om 10:58

    Ik wil zo weer verder lezen!

  4. Marceline de Waard op 24 oktober 2021 om 13:33

    Bep, Annemarie en Ben, dank voor jullie enthousiaste reacties 🙂 Nog een week, en dan verschijnt de novelle al!

  5. Nelleke op 24 oktober 2021 om 13:57

    Ik ben weer even helemaal terug!!
    En omdat ik in Schotland woon ( tegenover de eilanden Jura en Islay) zie ik het hele leven daar helemaal voor me: het eiland, de cottages, de mensen en hun mentaliteit. Heel knap beschreven.

    • Marceline de Waard op 24 oktober 2021 om 21:37

      Wat een jaloersmakende plek om te wonen, Nelleke!
      Van je complimenten glunder ik: dank je wel 😉

Laat een reactie achter