VERNEVELEN

Tussen de kleuren van de naderende herfst rijd ik door, over steeds smaller wordende landwegen leg ik de laatste kilometers af naar mijn ouderlijk huis. Aan het eind van mijn geboortedorp hobbel ik de onverharde oprijlaan tussen de berken op. Voordat ik de auto geparkeerd heb, zwaait de voordeur al open.

Deuren die openen, sluiten, op een kier blijven staan of onverwacht door de wind uit hun post slaan: wie of wat komt er binnen of verdwijnt? Een deur is voor mij als schrijver een fascinerend iets en niet alleen om te gebruiken in een verhaal.
Twee weken geleden lanceerden we ‘Terugkeer’ en voor mij was het iedere keer een feestje als de deur van het café openging en iemand binnenkwam.
In de dagen erna, kwam een andere deur in beweging. Een virtuele dit keer, door mijn uitgever tijdens de lancering uit het slot geduwd.
‘Is de cirkel nu rond?’ vroeg zij in haar interview aan mij. Ik pakte het op als een vraag naar de setting van mijn verschenen boeken: door Engeland naar Ierland en nu terug via Schotland naar Nederland. Een mooie rondreis, noemde ik het. Natuurlijk zat er meer achter haar vraag en de deur verscholen.

Groeien en bloeien
Eerder schreef ik dat mijn hoofd ruimte nodig had voor een langer verhaal, een nieuwe roman. ‘Nevels’, een verhaal waarvan de zaadjes zich al langer geleden in mijn hoofd plantten. Ik gaf ze water en afgelopen zomer groeiden de eerste scheuten door. Ik koesterde en verzorgde ze, het verhaal kreeg verder vorm. Nu wil het door, aan mij de kunst om het evenwicht te vinden tussen het vrij laten bloeien en het zo te modelleren dat het een prachtig verhaal wordt.

Geuren en kleuren
En, vraag je je nu wellicht af, wat heeft dit te maken met het ronden van een cirkel?
Allereerst de setting, dit verhaal speelt zich dichter bij huis af. Het allereerste lootje ontsproot tijdens een korte vakantie in Drenthe. Dit najaar ging ik terug. De mistflarden over de velden, boomwortels in het water aan de rand van het ven, het vurige rood van een fluweelboom en de aardse geur van de herfst. De kern van het verhaal speelt in het najaar, deze beelden maakten het levend.

Wensen en wortels
Behalve de setting voelt ook het verhaal anders, zowel kleiner als groter dan mijn andere werk. Het waarom van dit gevoel ligt ergens verscholen tussen de kleinschaligheid van de setting, de intimiteit van een lang leven en de thematiek. Zoiets.
Draaiden mijn vorige boeken rond het pakken van tweede kansen nu draait het meer om ‘pas maar op met wat je wenst, je zou het weleens kunnen krijgen.’ Wat blijf is het belang van waar je vandaan komt, je wortels.

Op reis
De ingrediënten van het verhaal zijn: een mythe, een mysterie, een verwaarloosd landhuis, een gegoede familie en een moeder die beginnend dement is. Of toch niet en speelt er iets anders? Haar dochter Fay heeft het er druk mee. Behalve de zorg voor haar moeder zijn er ook gebeurtenissen uit het verleden, feiten die ze niet wist wroeten in het moeras van haar emoties. Ze heeft gekregen wat ze wilde, tenminste dat dacht ze: is ze eigenlijk wel geworden wie ze is?
En dan zijn er ook nog geheimen die broeien in het veen en nevels die dansen over de velden.
Aan mij de taak om hier een roman van te maken met een mooie balans tussen diepgang en vaart, plot en subplot. Een reis, maar een andere dan die ik beschreef in ‘Terugkeer’ of ‘Thuisreis’.
Af en toe ga ik hier in de zondagverhalen over vertellen en stukjes delen uit het manuscript. Reis je mee?
En, ja: de regels bovenaan komen uit het manuscript.

—-

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

14 reacties

  1. Nelleke op 14 november 2021 om 09:15

    Tuurlijk reis ik graag weer mee. Je introductie maakt me nieuwsgierig. Veel plezier met het ontvouwen van weer een pakkend verhaal.

    • Marceline de Waard op 14 november 2021 om 18:14

      Dank je wel, Nelleke! Fijn dat je mee blijft reizen.

      • Bep op 14 november 2021 om 19:18

        Ik verheug me er nu al op en ik reis zeker met je mee door het mooie Drente Marceline!
        Fijne week gewenst!

        • Marceline de Waard op 15 november 2021 om 06:51

          Dat is goed om te lezen, Bep! Dank je wel.

  2. Ben op 14 november 2021 om 09:31

    Nou, dat belooft weer wat! En dan nog de Drentse sferen waar ik me zo verbonden me voel. En tegelijk begrijp ik dat ik geduld moet hebben…. Ik wens je veel inspiratie!

    • Marceline de Waard op 14 november 2021 om 18:15

      Dank je wel, Ben, leuk dat je je met Drenthe verbonden voelt. En ja, geduld. Naast inspiratie heeft ook een schrijver dat nodig,

  3. Desiree op 14 november 2021 om 09:38

    Dat klinkt veelbelovend! Ik kijk er nu al naar uit!

    • Nelleke S op 14 november 2021 om 15:07

      Van Schotland naar Drenthe; ik woon nu in Schotland maar heb ook lang in Drenthe gewoond dus ik reis graag weer met je mee!

      • Marceline de Waard op 14 november 2021 om 18:16

        Wat fijn, Nelleke, ik hoop dat ‘mijn’ weergave van Drenthe je ook gaat bevallen.

    • Marceline de Waard op 14 november 2021 om 18:15

      Fijn, Desiree, leuk!

  4. J op 14 november 2021 om 10:09

    Ik verheug me er weer op.

    • Marceline de Waard op 14 november 2021 om 18:16

      Dat is goed om te lezen, J!

  5. Annemarie Steenbergen op 15 november 2021 om 07:23

    Fantastisch hoe je na je roman, je nu al weer toe kunt zetten tot iets nieuws. Chapeau!

    • Marceline de Waard op 15 november 2021 om 19:36

      Dank je wel, Annemarie! Ik ben erg blij met jouw petje 🙂

Laat een reactie achter