VERLANGEN

Die keer dat hij onverwacht langskwam om hun derde lustrum te vieren, liefde en lust buitelden zo door elkaar dat ze bijna vergaten de voordeur te sluiten, zo’n haast hadden ze om zich aan elkaar over te geven.
Voor de zoveelste maal pakt Jane de teststrip met de twee blauwe streepjes op. Zenuwen vlinderen in haar rond. Blijdschap of bezorgdheid? Ze kan het niet duiden. Met een zucht stopt ze de test in de toilettas en legt deze bovenop in haar koffer. Niet lummelen, als ze nu vertrekt, laat ze de stad voor die ontwaakt achter zich.

‘Kan je eind volgende maand vrij nemen?’
‘Hoezo?’ Jane strengelde haar benen tussen die van Richard.
‘Dan heb ik een conferentie in Glasgow en daar kan ik vakantie aan vastknopen. Een week samen onderduiken in de Schotse Hooglanden, lijkt het je wat?’
‘Meen je het echt?’
Hij vlocht zijn ene hand door haar lange lokken en legde zijn andere om haar billen. Met haar tegen zijn borst rolde hij op zijn rug. Zij hardheid duwde tussen haar benen.
‘Een week lang dit? Natuurlijk meen ik dat echt.’

Of zou het die keer zijn gebeurd? Hun vrijen was zo mogelijk nog heftiger dan die keer dat ze in haar gang op de grond belandden. Met gesloten ogen kan ze de broeierigheid van hun bezwete lijven bijna ruiken.
‘Toet, toeeet!’ Een vrachtwagen scheert gevaarlijk dicht langs.
Met een bonkend hart is ze in één klap terug in het hier en nu. Ze klemt haar handen stevig om het stuur en concentreert zich op het verkeer.

Het loopt tegen vijven en ze draait de eenbaansweg richting het door hem aangegeven dorp op. Massieve bergen, meertjes tussen de rotsen en door de wind horizontaal gegroeide boomtoppen.
Het laatste daglicht geeft het bijzondere landschap een zachtoranje gloed, zo adembenemend dat ze wel moet stoppen. Het onrustige gevlinder komt terug. Nog een paar kilometer rijden. Ze pakt de omschrijving naar het vakantiehuis van de passagiersstoel.

Voorbij het kleine jachtslot aan het loch slaat ze rechtsaf een smal, onverhard pad in. Modder spat op. Hoe moet ze hier in hemelsnaam keren? Ze prevelt een schietgebedje. Goddank, het verbouwde boothuis doemt op. In de deuropening staat Richard.
Pff, opgelucht blaast ze haar adem uit.
De auto staat nog niet stilstaat of trekt hij het portier met een grote grijns open.
‘Eindelijk.’ Hij bukt en zijn kus is zo vol verlangen dat ze in een klap de vermoeidheid van de lange reis kwijt is.

Een uur later rolt hij van haar af en trekt haar naakte lijf dicht tegen dat van hem. ‘Dat kon niet wachten, ik heb je zo gemist.’
Ze zoent hem op zijn borst. Haar maag knort.
Hij lacht. ‘Zullen we wat gaan eten? Ik heb tenslotte nog de hele week om je te beminnen.’
‘In het jachtslot zit een hotel-restaurant, zag ik. Eten we daar?’
‘Dit huis hoort bij het hotel, één belletje en het wordt gebracht. Voor vanavond reserveerde ik de lokale wilde zalm. Heb je daar zin in?’
Zonder haar antwoord af te wachten, springt hij uit bed.
Ze zet haar kussen tegen het hoofdeind, trekt het dekbed over zich heen en streelt haar platte buik, het is dat ze de uitslag van de test heeft gezien…
Beneden beëindigt Richard zijn telefoontje naar het hotel en rommelt in de keuken. Wat zal hij zeggen? Een zenuw fladdert. Voor het eerst een hele week met zijn tweeën, misschien kan ze beter wachten tot de laatste dag. Het geluksgevoel van een week samen verdrijft de zenuw.

‘Je ziet eruit als onze boommarter die net zijn brood met jam op heeft.’ Richard zet een blad op de tafel bij het raam. ‘Ze arriveren over ongeveer een uur. Hier alvast wat chips voor bij het aperitief.’
Hij zet een schaal in het midden van het bed, geeft haar een gin-tonic en kruipt met zijn glas naast haar.
‘Onze boommarter?’ Voorzichtig nipt ze, een beetje alcohol kan vast geen kwaad.
‘s Middags komt hij op het muurtje bij het water zitten, in het gastenboek las ik dat hij gewend is dat er brood met jam voor hem is. Toen je kwam, was hij net weg. Heb ik dat niet gezegd?’
‘Je zei amper gedag en sleurde mij gelijk mee naar boven.’
‘You Jane, me Tarzan.’ Hij roffelt op zijn borst.
Ze giechelt en hij grijpt haar vast, het drankje gutst over de glasrand en sijpelt weg tussen haar borsten.
‘Grr.’ Zijn tong verdwijnt in haar decolleté.
De schaal valt om en de chips vliegen door het bed. Ze schateren het uit.

In de badkamer stopt Richard abrupt met het fluiten van ‘allways look at the bright side of live’. Zijn voetstappen klinken zwaar, dreigend bijna.
‘Wat is dit?’
Zijn ogen zijn dreigend als de hemel voordat de bui losbarst en in zijn hand houdt hij de strip met de twee blauwe streepjes.
Haar handen worden slap en het vest dat ze in de ladekast wilde leggen, valt terug in haar koffer. ‘Waar heb je dat vandaan?’
‘Dat is geen antwoord op mijn vraag. Volgens mij heb je wat uit te leggen.’
‘Ík heb wat uit te leggen? Wat deed jij in mijn toilettas?’
‘Ik was mijn tandpasta vergeten.’
‘Dat is geen reden om in míjn spullen te neuzen.’
‘Wanneer was je van plan het te vertellen?’ De nijdigheid in zijn stemt bokst op tegen haar felle toon.
‘Zodra het mij uitkwam.’
‘Godverdomme, Jane, wat een klotezooi.’ Woest gooit hij de teststrip van zich af, deze kaatst tegen het raam.
Een zachte tik, het is voldoende om hun boosheid weg te laten ebben.
‘Hoe kan dit in hemelsnaam?’
‘Je was er zelf bij.’
‘Je bent toch aan de pil?’
Zwijgend staart ze naar de verkreukte lakens op het bed.
‘Waarom zeg je niks, je wilt toch niet zeggen dat je dit met opzet hebt gedaan om mij erin te luizen?’
‘Denk je nou echt dat dit een vooropgezet plan was?’
‘Zo bedoel ik het niet. Ik weet dat jij geen behoefte hebt aan een gezinsleven. Een moderne, zelfstandige vrouw. Een vrouw met een carrière die haar mannetje staat, dat maakt onze relatie zo krachtig. Gelukkig leven we in de jaren negentig en hoef je geen kinderen te krijgen tegen je wil.’
‘Jij bent er al uit.’ Haar stem klinkt gesmoord.
‘Jij bent niet het moederlijke type, goddank, en ik heb mijn gezin.’
Hij omarmt haar.
Willoos leunt ze tegen zijn borst, dat ze nooit kinderen wilde, betekent niet dat ze geen partner naast zich wil. Vijftien jaar zijn ze samen. Mijn kinderen zijn nog klein, heb je geduld tot ze groot zijn?
Over een paar jaar wordt ze veertig, al die tijd heeft ze onbewust gedacht dat ze samen de volgende levensfase in zouden gaan. Ze zet haar handen tegen hem aan en duwt zich los.
‘Laten we gaan slapen, het is een lange dag geweest.’

Tussen haar kleren zoekt ze een shirt dat ook geschikt is om in te slapen, bij het pakken had ze niet kunnen bedenken dat ze een nachthemd nodig kon hebben. Ze vindt een los vallend T-shirt en trekt het over haar hoofd.
Tegen de tijd dat Richard terugkomt uit de badkamer ligt ze onder het dekbed met haar rug naar zijn kant, haar ademhaling regelmatig alsof ze slaapt.
Zachtjes schuift hij in bed en knipt het licht uit.


Wil je weten hoe het afloopt met Jane en Richard? Je leest het in Verlangen en nog meer zondagverhalen.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

5 reacties

  1. Ben op 5 september 2021 om 09:08

    Heerlijk weer een topper uit Verlangen! Ik weet hoe het afloopt…..

  2. Jane op 5 september 2021 om 10:52

    Je maakt me nieuwsschierig.

    • Bep op 6 september 2021 om 19:45

      Hoe loopt dat af?
      Spannend en nieuwsgierig!

      • Marceline de Waard op 7 september 2021 om 10:37

        Fijn dat je nieuwsgierigheid is gewekt, Bep!

  3. Marceline de Waard op 6 september 2021 om 08:09

    Jane en Ben, dank voor jullie reacties!

Laat een reactie achter