VAN ALLES VERLATEN

Bobby schurkt tegen haar kuit en kijkt op, zijn hondenogen glanzen donker. Ze buigt diep voorover om haar tranen te verbergen en wrijft haar neus tegen het platte snuitje van de boxer.
‘Dank dat je de afgelopen maanden op hem hebt willen passen.’
Ze krauwt het beestje tussen zijn oren.
Hij zucht. ‘Het is mijn hond, dat weet je.’
Ze knikt, een ketting van verdriet drukt haar keel dicht.
‘Kom Bobby.’ Hij tilt zijn hond op, draait zich om en loopt het tuinpad af.
Haar maatje van de afgelopen maanden staart zo verdrietig over de schouder van haar ex dat ze snel de deur sluit, het laatste wat ze zijn baasje gunt zijn haar tranen.
Het huis is kil, alsof met het vertrek van de hond ook alle leven uit het huis is verdwenen. Ze realiseert zich dat het vertrek van de man waarvan ze dacht dat hij de liefde van haar leven was, haar niet zo raakte als het vertrek van zijn hond. Waarom heeft ze niet meer haar best gedaan om hem te overtuigen dat Bobby beter bij haar kon blijven? Het is een retorische vraag, ze weet dat ze hem met deze vraag alleen maar plezier had gedaan om ‘nee’ tegen haar te zeggen. Ze huivert, zelfs het overlijden van haar ouders liet niet zo’n diepe leegt achter.

In de huiskamer valt haar blik op de doos met foto’s uit haar jeugd. Ze was ze helemaal vergeten en kwam ze gisteren tegen tijdens de opruiming van de zolder. Ze schudt hem leeg op de eettafel. De afdrukken waarop ze met haar ouders staat schuift ze opzij. Net zoals paps en mams haar in hun ruzies opzijschoven. Ze hadden het te druk om elkaar het leven zuur te maken en nog steeds vraagt ze zich af hoe die twee het ooit voor elkaar kregen om samen een kind te verwekken. Na hun scheiding was het zo mogelijk nog erger, geen gelegenheid lieten ze onbenut om haar te vertellen hoe vreselijk de ander was. Ze heeft geen psycholoog nodig om te begrijpen waarom zijzelf geen kinderen wil. Zelfs de stilte van haar vriends vertrek is beter dan de angst dat zij een kind hetzelfde zou aandoen.
Ze pakt een foto van zichzelf met haar opa en oma en streelt hun gezichten. De schoolvakanties die ze bij hen doorbracht. Liefde en geluk, het is of ze hun warmte door het fotopapier nog steeds kan voelen. Haar hand gaat naar de foto van haar opa op zijn pont. Veerman was hij en de keren dat ze met hem mee mocht om de mensen van het ene dorp naar het andere te varen waren een feest. Totdat ze te ongedurig werd om stilletjes in een hoekje achter hem te blijven zitten en hij haar afzette bij hun huis naast het veer. De rest van de dag bracht ze buiten door totdat oma haar binnenriep voor thee met wat lekkers. Ze weet nog het drama toen het veer een paar maanden voor opa’s pensioen sloot. De verplichte verhuizing naar een rijtjeshuis in het dorp maakten hem zo ongelukkig dat hij binnen een jaar stierf. Oma ging hem snel achterna: ware liefde. Haar zicht wordt troebel en ze schuift de foto’s op een hoop.

De volgende ochtend bij het wakker worden is haar kussen nog klam van de tranen waarmee ze in slaap viel. Ze staat op en ondanks dat de thermostaat de verwarming heeft aangezet, heeft ze het koud.
Beneden in de woonkamer kan ze Bobby nog ruiken. Opnieuw welt verdriet op, nu is er zelfs geen hond meer om de eenzaamheid uit haar ziel te verjagen. Haar telefoon gaat over en zonder op het scherm te kijken, neemt ze op.
‘Bent u opgehouden? Ik sta op u te wachten.’
De makelaar, door de emotie van gisteren is ze helemaal vergeten dat ze vandaag een flatje zou bezichtigen.
‘Er kwam iets dringends tussen. Sorry dat ik nog niet in de gelegenheid was u te bellen. Ik kan er binnen een half uur zijn.’
‘Dan heb ik een volgende bezichtiging. U kunt het kantoor bellen voor een nieuwe afspraak. Als het dan al niet onder bod is, het is een gewild appartement.’ De makelaar klinkt geïrriteerd en zonder gedag te zeggen verbreekt ze de verbinding.
Ze legt de telefoon weg, als ze niet oppast is ze straks ook nog dakloos. Volgens haar eigen makelaar is het hooguit een kwestie van dagen dat er een bod op dit huis wordt uitgebracht. Ze zucht, hoewel te groot zou ze willen dat ze het alleen kan betalen. Ze verzamelt moed om achter haar computer kan kruipen om verder te zoeken naar een geschikte woning, tenslotte nam ze daarvoor deze week vrij. Haar blik valt op de stapel foto’s die ze gisteren achteloos liet liggen. Het lijkt wel of de vondst van deze vergeten herinneringen haar doelgerichtheid om deze week een nieuw huis te vinden, heeft opgelost. Ze vist een foto van opa en oma samen eruit. Haar hart wordt zacht bij de herinnering. Waren ze er nog maar en was zij nog maar een kind. Kon ze nog maar eenmaal een vakantie doorbrengen in hun huis bij het veer. Hoe zou het er nu bijstaan? Zouden er mensen wonen? Na de dood van haar grootouders is ze er nooit meer geweest. Ze tikt met de punt van de foto tegen haar lip. Hoever zou het rijden zijn? Twee uur? Nieuwe energie stroomt door haar heen. Ze plukt haar autosleutels uit de fruitschaal, schiet de eerste beste jas aan en trekt de voordeur achter zich dicht.

Hier moet het zijn. Na vier keer de verkeerde afslag te hebben genomen, parkeert ze drie uur later op een van de stroken waar vroeger rijen auto’s stonden te wachten voordat ze aan boord van het pontje konden gaan. Een plek waar mensen uren rondhingen voor ze konden beginnen aan een vaartocht van nog geen half uur. Het is dat de weg hier eindigt, anders had ze het nauwelijks herkent. Onkruid groeit tussen de klinkers en het oude havenkantoortje ziet er uit of het ieder moment kan instorten. De blijdschap die tijdens de rit hiernaartoe in haar groeide zakt ineen als een tekort gebakken souffle. Dit keer is er geen Bobby die zich met zijn warme lijfje op haar schoot wurmt om met zijn zachte tongetje haar tranen weg te likken. Ze legt haar hoofd op het stuur en vraagt zich af wat ze hier in hemelsnaam dacht te vinden.

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

8 reacties

  1. Ben op 16 mei 2021 om 07:58

    Weer een mooi begin van de zondagochtend. Die autosleutels in de fruitschaal…. Waar heb ik dat toch meer gezien? Lekker herkenbaar! Ben heel nieuwsgierig naar het vervolg!

    • Marceline de Waard op 16 mei 2021 om 11:21

      Dank je wel, Ben! Doe jij dat ook met jouw autosleutels?

  2. Jenny op 16 mei 2021 om 10:17

    Pfff, dit op een sombere bewolkte zondagmorgen!
    Ik moet even bijkomen, ben er verdrietig van.
    Ik hoop dat de zon mij snel verwarmt.

    • Marceline de Waard op 16 mei 2021 om 11:22

      Jenny, na regen komt zonneschijn en zonder verdriet geen vreugde. Hier komt de zon al langzaam door, hoop bij jou ook! En volgende week weer verder.

  3. ND op 17 mei 2021 om 15:38

    Wat een mooi geschreven verhaal Marceline. Fijn dat we iedere zondag een date met een nieuw verhaal van jou hebben

    • Marceline op 17 mei 2021 om 22:15

      Dank je wel, ND. Zeker leuk zo’n zondagdate 🙂

  4. Bep op 17 mei 2021 om 23:31

    Door ziekte heb ik je verhaal nu pas kunnen lezen en ik “zat” er meteen in, wat herken ik haar gevoelens Marceline, ik kijk uit naar het vervolg!
    Fijne week,

    Bep

    • Marceline de Waard op 19 mei 2021 om 07:23

      Dank, Bep! Ik hoop dat je je snel beter voelt.

Laat een reactie achter