STAPELMUURTJES

Mijn boek in wording heeft een werktitel: De Thuisreis.

De eerste 10.000 woorden staan op papier. Ruim tien procent van de verwachte 90.000, ofwel 300-350 bladzijden. Bedreven als ik inmiddels ben in het schrijven van korte verhalen, vond ik dat ik lekker opschoot Maar een boek bevat toch iets meer informatie dan een kort verhaal en dat moet wel allemaal kloppen. Ik moest dus feiten-checken. Onderdeel daarvan is dat ik meer wilde weten over het leven in de Connemara, aan de westkust van Ierland, in de jaren dertig van de vorige eeuw. Via via kwam ik in contact met een Ier. Een man die mij een schat aan informatie gaf. Waardevol, maar uiteraard leidde dat ook tot nieuwe vragen en meer uitzoekwerk.

Ook kreeg ik informatie die ik niet direct nodig heb. Zoals over stapelmuurtjes. Het is een fenomeen dat je op meer plekken ziet, maar de oorsprong hiervan blijkt toch minder romantisch dan de aanblik doet vermoeden. Het land dat zij ommuren is namelijk steenrijk, weinig vruchtbaar en zwaar om te verbouwen en ongeschikt om er, naast schapen, vee op te laten grazen. Om er toch nog iets bruikbaars van de te maken moet iedere eigenaar de stenen van zijn grond verwijderen. Het afvoeren van deze stenen is ook een probleem en de makkelijkste manier om ze kwijt te raken is het bouwen van een stapelmuurtje. Zwaar werk en niet eenvoudig en soms moet het ook weer, deels, afgebroken worden omdat het niet helemaal past.

Zo is het nu ook even met mijn eerste 10.000 woorden. Bouwen, afbreken, herschikken, weggooien en een nieuw stukje eraan zetten. Een hele klus maar als het er uiteindelijk beter van wordt, de moeite waard

Foto:
Connemara, Ierland – juni 2019

Fijn als je wilt liken en/of delen.

Laat een reactie achter