RABARBER

Mijn ontdekkingsreis bij het schrijven van ‘Nevels’ is een reis op verschillende gebieden. Zo dwaal ik rond in de hoofden van mijn hoofdpersonages, verdiep ik mij in de geschiedenis van Drenthe in de vorige eeuw, probeer ik namen te achterhalen van struiken en vogels én verdiep ik mij in de geheimen van de moestuin. Immers, niets zo saai als gesprekken die worden gevoerd in een zogenaamde ‘white room’.
Bij mijn speurtocht naar wat er in het najaar allemaal in een moestuin gebeurt, stuitte ik op het rabarber scheuren. Een gezellig klusje leek mij dat, de werkelijkheid bleek wat pittiger. Ik verwerkte het ‘scheuren’ in de volgende scene.

‘Kijk uit, straks beschadig je de wortels nog.’
Mama’s roep dringt in mijn gedachten. Nog steeds ben ik vol van het onbehagen dat zich tijdens het ontbijt in mij nestelde. Onder de douche, tijdens het aankleden en bij het de trap op- en afhelpen van mama, wat ik ook deed; het bleef bij me. Mama’s voorstel om rabarber te scheuren, leek me een fijn klusje om bij te ontspannen. Niks is minder waar. Het is de bedoeling dat ik met een spade de knol uit de grond steek en vervolgens in vieren klief terwijl mama zittend op een tuinstoel en met haar gekwetste enkel rustend op een krukje aanwijzingen geeft.
‘Zet de spade eens vijf centimeter naar achteren.’
‘Hier?’ Ik kijk op.
Ze knikt.
Ik duw de spade in de grond en zet mijn voet op het brede deel. Met hulp van mijn gewicht duw ik hem diep in de grond. Ik trek hem terug en ga door. Wormen vluchten verwoed kronkelend weg.
Tegen de tijd dat ik de knol uit grond heb gehaald en in vieren gedeeld, bonkt mijn hart pijnlijk tegen mijn ribben. Met mijn pols veeg ik het zweet van mijn voorhoofd. Dit is wat anders dan gezellig wroeten in de aarde zoals ik mij herinner uit mijn jeugd en de laatste keer dat ik mama hielp.
‘Mijn hemel. Meent u nu dat u dit ieder jaar alleen doet?’ Haar smalle schouders en ranke polsen. Ze oogt frêle, alsof een stevige wind haar probleemloos omver kan blazen.
‘Ik heb het al in geen jaren gedaan. De oogst was deze zomer zo minimaal, dat het echt nodig was. Nu je hier toch bent om mij te helpen, dacht ik …’ Haar ogen glinsteren ondeugend. Een klein meisje dat het laatste koekje uit de koektrommel pikte en net doet of ze niet weet waar het is gebleven.
Een lachkriebel explodeert, eerder onbehagen waait weg.

OVER MOESTUINEN GESPROKEN
Heb jij verstand van moestuinen en heb je nog tips voor mij? Ik ontvang ze graag. Ook als je een moestuingebeuren hebt waarvan het je leuk lijkt in een roman over te lezen, hoor ik dat graag van je. Wie weet, kan ik er iets mee.

—-

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

18 reacties

  1. Lisette op 21 november 2021 om 09:20

    Mijn moeder heeft al ruim dertig jaar een moestuin en voedde daar jarenlang een gezin van zes personen van. Het voornaamste wat ik daarvan geleerd heb: als je een noemenswaardige oogst wilt, moet je er een noemenswaardige hoeveelheid tijd en moeite in investeren. Dat beeld dat je zo leuk even je eigen verse, onbespoten groenten kunt kweken in de vensterbank, of op het balkon is misleidend. Tuurlijk kan overal iets groeien, en wij zijn hier ook erg blij met elk jaar wat aardbeien, frambozen en bessen, gevolgd door een kilootje tomaat en een handvol bonen of een enkele maiskolf. En maar liefst zes hele appels van de eigen boom dit jaar! Maar een echte moestuin is dagelijks in de blubber staan, onkruid wieden, gieten als het droog is en vervolgens de halve oogst stukgeslagen vinden na een stormnacht. En zelfs het oogsten kost uren …

    • Marceline de Waard op 21 november 2021 om 17:08

      Dat is een indrukwekkend verhaal over je moeder, Lisette! Dank je wel voor het delen.

  2. nelleke op 21 november 2021 om 09:23

    Hoi Marceline
    Tip over moestuin: check eens ‘landje van de boer’ en Elbrich Fennema. Heb een mooi boek van haar over moestuinieren. Ze kan ook prachtig vertellen! Ik ben fan!
    Groet
    Nelleke

    • Marceline de Waard op 21 november 2021 om 17:09

      Dank boor de tips, Nelleke! Ik heb het genoteerd en ik ga op zoek naar Elbrich Fennema, ze klinkt de moeite waard.

  3. Ben op 21 november 2021 om 11:03

    Wat een mooi en pakkend fragment weer. En ja de moestuin, ooit ermee bezig geweest en dan de teleurstelling dat de oogst tegenvalt en de prijzen bij de plaatselijke groenteboer dusdanig laag waren dat ik er weer een mooi siertuintje van heb gemaakt. Aan mij heb je niks. En ja, ik vind het fijn om de plaatselijke groenteboer te steunen, hij redt het nog net en daardoor eet ik toch seizoengroente en dat bevalt met wel. Ondertussen kijk ik uit naar Nevels…

    • Marceline de Waard op 21 november 2021 om 17:11

      Wat fijn dat je dit mooi en pakkend vond. Leuk verhaal over jouw moestuinexperiment, dank dat je het deelde. Natuurlijk heb ik wel iets aan je : je bent een van mijn meest trouwe lezers! 🙂

      • Jenny op 22 november 2021 om 21:00

        Aan mij heb je niks, ik heb alleen een balkon en geen ruimte voor een moestuin(tje) helaas. !!!
        Ik heb wel 3 struiken blauwe bessen, zo lekker zo gezond) en een bak met soepgroenten….heerlijk dat ik daarvan kan plukken.
        En verder koop ik graag onderweg bij stalletjes met groenten/fruit van de mensen.
        En de rest…tja meestal van de groenteman of….van de supermarkt.
        Maar het gaat niet om superverse onbespoten groenten/fruit…dat proef je.
        Succes met je tuinverhalen, ik geniet

        • Marceline de Waard op 23 november 2021 om 07:05

          Natuurlijk heb ik wat aan je, Jenny: je geniet van mijn verhalen, dat is veel waard!
          En inmiddels begrijp ik dat een moestuin ook zo zijn nadelen heeft.

  4. Annemarie op 21 november 2021 om 11:39

    Als het over moestuinen gaat, sorry, dan moet ik je in nevels gehuld laten, daar weet ik niks van. Knap hoe je jezelf verdiept in dit soort materie!

    • Marceline de Waard op 21 november 2021 om 17:12

      Dank je wel, Annemarie, je kan niet overal verstand van hebben. Het schrijverschap kent inderdaad vele facetten. 🙂

  5. Antoine op 21 november 2021 om 17:27

    Dag Marceline,
    Volgens mij heb je een ervaringsdeskundige naast je zitten, Zijn ouders hebben jaren lang een volkstuin gehad. Vraag het eens aan hem.
    Antoine

    • Marceline de Waard op 21 november 2021 om 17:29

      Heb ik gedaan, Antoine, hij moest heel hard lachen.

  6. Bep op 21 november 2021 om 18:03

    Wij hadden jaren 70 voor het eerst een moestuintje, een halfuur fietsen van huis. Voor het eerst boontjes, wortel, sla en aardbeien. Alleen de aardbeien gingen goed, te goed zelfs, emmers vol, maar na een halfuur fietsen was de onderste helft moes geworden, dus goed voor op de vlaai, yoghurt, vla etc. Iedereen die kwam, kreeg aardbeien mee!
    De boontjes waren mini, de wortels complete winterwortel, zo groot en de sla was doorgeschoten, augurken werden komkommers etc. Na 2 jaar de moestuin maar doorgegeven, alleen wat aardbeienstruiken hebben we toen nog 2 jaar gehouden.
    Nee, voor ons geen moestuin meer, maar jouw boek ga ik zeker lezen!
    Fijne week Marceline

    • Marceline de Waard op 21 november 2021 om 19:47

      Ai, hel leed van de moestuin! Ik zie het voor me. Dank voor het delen, Bep!
      En wat heerlijk dat je ‘nevels’ gaal lezen. 🙂 Maar dat duurt nog even, ik hoop dat je je tot die tijd vermaakt met een van mijn andere boeken.

  7. Tjitske Stroop- Jasper op 22 november 2021 om 08:19

    Mijn vader had een moestuin.
    Tot ergernis soms van mijn moeder, die in de zomervakantie nooit wegkon, ze moest de vriezer vullen.
    Van haar weet ik nog, dat ze als onkruidverdelger (of natuurlijke meststof?).wel eens een emmer brandnetelgier klaarmaakte.

    Tjitske Stroop- Jasper

    • Marceline de Waard op 22 november 2021 om 17:55

      Dat klinkt niet gezellig, dat de moestuin de zomervakantie domineerde. Brandnetelgier klinkt fascinerend! Ik ga eens kijken of ik daar iets over kan vinden. Heel erg bedankt voor je mooie reactie, Tjitske!

  8. Elf van Chatillon op 22 november 2021 om 12:13

    Lieve Marceline, ik lees met genoegen dit moestuinverhaal en denk eigenlijk alleen aan de harde kleigrond in Abcoude waar we met de buren een moestuin hadden en de twee pannetjes groenten op het vuur van mijn dochters, voor ieder één. Ze hadden ieder apart hun eigen spercieboonjes verzorgd en geoogst. Maar ook aan de jaren dat “mijn vriendje voor het leven “de boel grondig had omgespit en net niet huilend thuiskwam na weer een serie slagregens.
    Liefs van mij. ELF

    • Marceline de Waard op 22 november 2021 om 17:56

      Lieve ELF, wat een bijzonder verhaal. Je dochters roepen een hartverwarmend beeld op. Dank je wel voor het delen!

Laat een reactie achter