Sinds het voorjaar van 2017 publiceer ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik dit met collega-schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘het gebeurde op een zondag.’ Dertien weken lang lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond. Deze zondag is de eer aan Nel Goudriaan. De emoties van het dagelijks leven, als geen ander legt Nel ze met haar gevoelige pen vast. Zo ook in dit verhaal.

ZONDAGSROZEN – Nel Goudriaan

Zijn huis ruikt naar sigaren en verlepte rozen. Ze geeft hem een hand en stelt zich voor: ‘Eline van de Thuiszorg.’ Hij mompelt iets onverstaanbaars en kijkt haar nors aan.
‘Wat kan ik voor u doen?’ vraagt ze.
‘Niets, je kunt beter vertrekken.’
Mijnheer De Bruin is lastig, vertelden ze haar. Niet bereid om hulp te aanvaarden, een zorgmijder. Drie voorgangers gaven er de brui aan.
‘Samen een kopje koffie drinken kan toch wel?’
Zijn ogen lichten op. ‘Ach ja.’ Hij schuifelt naar de keuken. Door een kier van de deur ziet Eline dat het aanrecht overvol staat. Hij vult de waterkoker. Met een vaatdoek wrijft hij over een paar kopjes.
‘Alsjeblieft, oploskoffie,’ zegt hij. De bruine vlekken van de vorige koffie zijn nog zichtbaar. Ze onderdrukt de neiging tot kokhalzen. Bitter is de smaak.
‘Jij bent anders dan die vorige dames. Ze hadden commentaar op de hygiëne, rukten mijn kasten open. Toen ik er iets van zei, liepen ze kwaad weg.’
Mijnheer De Bruin ziet, dat Eline naar de vaas met rozen kijkt. ‘Kun je het water verversen?’ vraagt hij. ‘De bloemen niet weggooien. Ik kocht ze voor haar …’
Ze neemt de vaas van tafel en loopt naar de keuken. Rozenblaadjes laten een spoor na op versleten vloerbedekking. Ze zoekt een lege plek in de gootsteen om de vaas neer te zetten en vult deze met schoon water.
Een glimlach trekt over zijn gezicht. ‘Iedere zaterdag kocht ik rode rozen voor mijn vrouw en elke keer zei ze: “Je verrast me.”’
‘Wat attent van u.’
‘Zij was de liefste vrouw van de wereld,’ zegt hij, terwijl hij in zijn ogen wrijft. ‘Ruim een half jaar geleden nu: een hartstilstand, van het ene op het andere moment was ze dood.’
Hij laat een foto zien. ‘Vorig jaar gemaakt.’
Eline ziet een frêle vrouw met grote blauwe ogen en koperbruin haar. Hem herkent ze bijna niet, een gesoigneerde man in een donkerblauw glanzend maatpak met een brede glimlach. ‘Bent u dat?” vraagt ze.
‘Er is weinig van me over,’ zegt hij. ‘In de spiegel kijk ik niet meer, voor wie zou ik me mooi maken?’
‘Hebt u kinderen?’ vraagt ze.
‘Niet meer … We hadden een dochtertje. Mijn vrouw is er nooit overheen gekomen.’
‘Mag ik nog eens terugkomen?’
Hij knikt zwijgend.

Zelfs na een wandeling in de frisse lucht is de geur van sigaren niet verdwenen uit haar kleding. Eline neemt een douche en trekt schone kleren aan. Steeds ziet ze zijn treurige gezicht voor zich.
‘Neem je werk niet mee naar huis, anders brand je binnen de kortste keren op,’ adviseerde haar docenten keer op keer tijdens de cursus.
Zij hebben makkelijk praten.

Een week daarna stapt Eline zijn huis binnen. Deze keer heeft hij schone kleren aan en op de tafel staat een grote roze doos. ‘Van de zolder gehaald. Eindelijk. Zou je me willen helpen?’
Ze maakt de doos open en ziet stapeltjes kinderkleding, Ook een aantal knuffels.
‘We zouden alles samen opruimen, maar er is nooit iets van gekomen. Zolang we haar kleding nog hadden, was ons dochtertje nog een beetje bij ons. Nu mijn vrouw er niet meer is, is bewaren zinloos.’
Hij slikt even en gaat verder. ‘Vandaag zou onze kleine Rosa dertig jaar zijn geworden.’
‘Precies zo oud als ik,’ antwoordt Eline.
Zijn ogen vullen zich met tranen. ‘Zou jij de doos willen meenemen?’
‘Ik? U kent me nauwelijks. Weet u het zeker?’
‘Heel zeker.’
Van de rozen zijn nog slechts de stelen over. De tafel ligt bezaaid met dorre bladeren.
‘Gooi ze nu maar weg. Ik bleef doorgaan met rozen voor haar te kopen tot drie weken geleden.’
Behoedzaam veegt Eline de blaadjes bij elkaar.
Ze neemt de doos van tafel. ‘Dank voor het vertrouwen. Volgende week ben ik weer bij u.’
Voor het eerst is een glimlach zichtbaar op zijn bleke gezicht.

Op haar vrije zondag opent Eline de doos. De babykleding ziet eruit als nieuw. ‘Nooit iets aannemen van een cliënt,’ staat geschreven in de regels van de Thuiszorg. Wat heeft haar bezield deze te overtreden? Waren het zijn ogen waarin onpeilbaar verdriet schuilging? Was het de zekerheid waarmee hij juist háár uitkoos? Eén ding weet ze, ze zal zeer zorgvuldig omgaan met wat hij haar in vertrouwen gaf.
Door de balkondeur loopt ze naar haar tuin en snijdt rode rozen af van de struik. Haar handen haalt ze pijnlijk open aan de dorens. Met een groot boeket wandelt ze naar het huis van mijnheer De Bruin.
‘Jij hier? Het is toch zondag vandaag?’
‘Alstublieft, deze zijn voor u. Mag ik ze in de vaas zetten?’
‘De eerste kleer in mijn leven dat ik rozen krijg.’ Zijn ogen glanzen. ‘Je lijkt op haar, toen ze jong was,’ zegt hij zacht.

OVER NEL
Nel Goudriaan schreef als kind (vervolg)verhalen en gedichten. In 2014 pakte zij het schrijven weer op en publiceerde online meer dan 200 verhalen op 120w. Ze was daar regelmatig weekwinnaar. Ze schreef ultrakorte verhalen in de Facebook groep van Schrijven Online. Een aantal daarvan is gepubliceerd in Alice, een podium voor schrijftalent. Ze won diverse prijzen: o.a. de Poëzie prijs Amstelveen, eerste prijs dialogenwedstrijd 120w. Verschillende van haar verhalen zijn opgenomen in bundels van uitgeverij Godijn en Ambilicious. Ook staat een verhaal, dat de publieksprijs won, in een Sweek bundel, drie verhalen kregen een plek in ‘55 woorden verhalen’ (2018, 2019, 2020). Haar verhaal ‘Een lege plek om te blijven’ is opgenomen in de Hebban e-bundel ‘Winst’.
Ze was mederedacteur van de UKV bundel Kort & Prachtig.
Website: www.nelgoudriaan.com

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en  ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

6 reacties

  1. Bep op 19 juli 2020 om 10:01

    Wat een prachtig verhaal, het ontroerde me zo diep, tranen kwamen te voorschijn.
    Wat een fantastische schrijver!

    • Desiree op 19 juli 2020 om 12:20

      Wat een mooi en Ontroerend verhaal! Brok in mijn keel!
      Geweldig beschreven!

  2. Ben op 19 juli 2020 om 11:10

    O, wat een mooi en ontroerend verhaal en zo als vanzelf geschreven. Ben het helemaal met Bep eens! Fijn begin van deze zondag…

  3. Thole op 19 juli 2020 om 13:22

    Helemaal eens met de gegeven commentaren. Prachtig.

  4. Marceline de Waard op 19 juli 2020 om 18:48

    Bep, Desiree, Ben en Thole, fijn te lezen dat dit mooie verhaal ook jullie ontroerde.

  5. Nel Goudriaan op 19 juli 2020 om 20:59

    Thole, Ben, Desiree, Bep,
    hartelijk dank voor jullie positieve reacties.
    Goed om te horen dat mijn verhaal jullie raakte..
    Een fijn compliment voor een schrijver.

Laat een reactie achter