META DU CROQ

Sinds februari 2017 plaats ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Ook deze zomer deel ik het met plezier met andere schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘Eilanders’, een thema ontleend aan de setting van mijn laatste boek ‘Terugkeer, een Schotse eilandnovelle’. De komende weken lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond.
Legenden, ook dat is iets wat bij eilanden hoort. Zijn het eigenlijk wel legenden of maken ze op sommigen eilanden nog steeds deel uit van het leven? Een magisch verhaal.

DE LEGENDE – META DU CROQ

Na het korte gesprek met de oude schipper over het mystieke ‘Roode Eiland’ is Svenja’s interesse gewekt. De kapitein straalt iets vertrouwds uit, een doorgewinterde zeeman, zijn helderblauwe ogen glinsteren jongensachtig in zijn verweerde gezicht en hij rookt een pijp.
In een opwelling gaat ze met haar kleindochter aan boord. ‘Zin in een boottripje, Noortje?’
‘Ja hoor, oma.’ Haar ogen glinsteren.
Vol gas vaart de kleine veerboot over de Oostzee; ze zijn de enige passagiers. Meeuwen cirkelen boven hun hoofden, vliegen vooruit of maken duikvluchten in het schuimende schroefwater. Een berg wordt zichtbaar in de deinende azuurblauwe watermassa.
‘Mooi, hè lieverd?’
Noortje ziet een beetje bleek om de snoet.
‘We zijn er bijna.’
‘Kunnen we daar een emmertje kopen?’
‘Vast wel.’
‘Dan ga ik schelpen verzamelen voor mama.’
Ze naderen de steiger. Het haventje ligt beschut in een baai. Hier en daar dobberen zeilboten. Aan de kade zijn een paar souvenirwinkeltjes, een visrestaurant, een pannenkoekhuis en een supermarkt. Van de zomerse drukte die ze verwachtte, valt niet veel te bespeuren.
‘Klokslag vijf uur ben ik terug, mevrouw. Zorg dat u stipt bent met de kleine meid, anders moet u hier overnachten.’
Haar overvalt het avontuur. Hoe leuk is het om een onbekend eiland te verkennen? ‘Afgesproken.’
‘Prima, ik wens jullie een fijne dag.’ Hij zwaait als afscheid zijn pet heen en weer. Voor ze het goed en wel in de gaten heeft, gooit hij de trossen los en stuift ervandoor.
Svenja staart hem na, Noortjes hand houdt ze stevig beet. De golven van de veerboot duwen tegen de steiger, die op en neer begint te deinen.
‘Kom, we gaan op onderzoekingstocht.’
Uitgerust met een emmertje, schepjes en twee nieuwe handdoeken, struinen ze over het lege strand. Een vakantiegevoel overvalt haar. Dat zo’n parel pal voor de kust ligt en ze het niet eens wist. De mensen zijn wat terughoudend, maar bij het zien van de kleuter ontdooiden ze al snel. Noortje kreeg zelfs een gratis ijsje.
Haar oogappel speelt in haar onderbroek bij de vloedlijn. Svenja legt het strandkleed neer en rolt de pijpen van haar linnen broek op tot haar knieën. Gelukkig heeft ze onder haar vest een topje aan.
Dat ze zo ondoordacht op een boot stapte, blijft haar verbazen, van nature is ze absoluut niet impulsief. Ze heeft er geen spijt van. Alles ademt rust en ruimte uit.
‘Lekker een dagje uit?’ vraagt een vrouw van haar leeftijd. Een wijde gebloemde jurk valt tot op haar enkels. Haar ogen staan vriendelijk en vol interesse. ‘Ik ben Maja.’
‘Svenja,’ zegt ze ietwat overrompeld.
‘Je kleindochter?’
‘Ja.’
Rode haren, zonder een spoortje grijs, golven tot halverwege Maja’s rug en geven haar een jeugdige uitstraling. ‘Hoe oud is zij?’
‘Noortje is zes.’
‘Een lief meisje om te zien.’
Svenja ontdooid. ‘Ja, ze is te gehoorzaam, vind ik eigenlijk.’
Maja glimlacht. ‘Dat hoor je niet zo vaak meer tegenwoordig.’
Noortje komt aanlopen, een paar tellen lijkt ze op te gaan in de blik van de vrouw. ‘Mijn papa is hier.’
Bevreemd kijkt Svenja haar aan.
‘Je enige kleinkind?’ vraagt Maja, voor Svenja op de vreemde uitlating van haar kleindochter kan ingaan.
‘Ja, mijn schoonzoon is jong overleden en mijn dochter rouwt nog om hem.’
‘Vreselijk. Wat een tragedie.’
‘Inderdaad, daarom pas ik vaak op. Mijn dochter moet nu de kost verdienen.’
‘Ik woon een stukje landinwaarts op een idyllische plek. Waarom kom je niet gezellig mee? Ik krijg niet vaak visite. Mag ik eerst met Noortje schelpjes verzamelen? Dan kun jij lekker in de zon zitten.’

Maja vult haar glas bij.
In haar elektrische autootje heeft zij het eiland laten zien, een waar paradijs. Noortje was voor haar doen overenthousiast en druk. De dag is voorbijgevlogen.
‘Eens in de honderd jaar,’ gaat Maja verder met haar mysterieuze verhaal.
‘Dat stond in het dagboek van je grootmoeder?’
‘In een nacht zoals deze.’
Een lichte nevel zweeft boven het ronde meer. ‘Ik had op z’n minst een volle maan verwacht,’ probeert Svenja de ontstane spanning te doorbreken en neemt een slok wijn.
‘Het water moet pikzwart en spiegelglad zijn.’
Huiverig trekt Svenja haar schouders op en kruipt dieper in haar vest.
‘Het zusje van mijn oma was zes, toen ze hier met een roeiboot werd opgehaald en verdween.’ Maja komt naast haar op de houten bank zitten. ‘Mijn moeder vond het onzin en zei dat oma in mythes geloofde.’
‘En jij?’
‘Ik ben nooit getrouwd en blij dat ik geen dochters heb.’
‘Dus jij gelooft het wel?’
De cottage achter hen is een donkere schim. Geen zuchtje wind. De stilte voelt zwaar en onnatuurlijk.
‘Grootmoeder schreef dat het een tijdsprong is,’ zegt Maja zachtjes.
‘Een wat?’
‘Het gekozen meisje kan naar het verleden of de toekomst reizen.’
‘Wat een nonsens.’
Haar nieuwe vriendin kijkt haar doordringend aan. ‘Ergens dit jaar is het de tijd.’ Ze trekt de stola strakker om haar schouders.
‘Geen datum?’
‘Nee.’
‘Er is geen bloedverwant, toch?’
‘Het kind moet een afstammeling van een eilander zijn, een zieneres. Haar familie krijgt mijn cottage.’ Opluchting klinkt door in Maja’s stem, ‘dan kan ik eindelijk naar de vaste wal. Ik verpieter hier.’
‘Waarom jouw cottage?’
‘Omdat onze familie het laatste offer heeft gebracht en tot het volgende blijven wij aan deze plek gebonden.’
‘Honderd jaar?’
‘Ja.’
‘Jakkes, wat naargeestig.’ Svenja giet de rest wijn in haar keel en tuurt naar de dunne nevelslierten, er ligt een vreemde rode glans overheen, als schimmen bewegen ze over het roerloze water. ‘Je woont hier goddelijk. De rust. Je hebt geen idee hoe hectisch het in de stad is,’ verandert ze van thema om het naargeestige gevoel dat komt opzetten te verdrijven.
‘Het lijkt me zalig. Winkelen. Terrasjes. Een bioscoopje pakken. Nieuwe vrienden maken. Hier woont een handvol oude mensen. Halsstarrig. Wereldvreemd. En roddelen, je hebt geen idee.’
‘En niemand die nakomelingen heeft?’
‘We sterven langzaam uit. Misschien maar goed ook.’
‘Je gelooft toch niet echt in deze onzin? Ben je geen enkele keer aan het vaste land geweest?’
‘Nee.’
‘De andere bewoners ook niet?’
‘Veel jongelui zijn vertrokken.’
‘En je moeder?’
‘Van een klif gesprongen. Zij kon de eenzaamheid niet langer verdragen.’
Het bloed klopt tegen haar slapen. Ze durft niet eens te vragen wat Maja’s vader is overkomen. ‘Ga morgen mee, voor een dag. Wat kan er nou gebeuren?’
‘Ik zou het niet overleven. Volgens de legende haalt het eiland de geesten van alle weggelopen eilanders terug, behalve degenen die een offer gebracht hebben.’
‘Is het een vloek?’
‘Nee, dit land stamt nog uit de oudheid, de bloedlijn van de oorspronkelijke bevolking ook. Het offer, eigenlijk is zij de uitverkorene, verbindt de tijdlijnen, houdt die open.’
‘Ik begrijp het niet.’ Ineens heeft ze spijt dat zich heeft laten overhalen hier een nacht te verblijven. Het leek haar zo romantisch op deze toch al bijzondere dag. Wat kent ze deze vrouw nu eigenlijk?
‘Het eiland zou in nevels opgeslokt worden en verdwijnen.’
De kilte van het water kruipt de oever op.
Op blote voetjes komt Noortje uit de cottage en rent langs hen heen, haar lange rode haren wapperen achter haar aan. ‘Kijk, een roeiboot met een meisje. Ze roept mij …’

OVER DE SCHRIJVER
Meta du Crocq (1959) woont met haar man in Gorinchem. In december 2020 debuteerde ze met haar boek ‘Een Moment In Tijd’, een avonturenroman waarin familie, liefde en vriendschap een belangrijke rol spelen. Eind 2022 komt het tweede deel ‘Onzichtbare Grenzen’ uit.
Meta schrijft ook korte verhalen, doet mee aan schrijfwedstrijden en staat met haar verhalen in verschillende bundels.
Eind 2023 wordt het boek ‘Het Verkeerde Pad’ uitgegeven. Een jonge vrouw ontdekt dat haar leven op leugens is gebaseerd.
Al haar boeken hebben een mystiek tintje en bevatten bovennatuurlijke elementen.
www.metassschrijfhoekje.com

LEZERSWINACTIE
Omdat het dit jaar vijf jaar geleden is dat ik voor het eerst een zondagverhaal plaatste, verschijnt er dit jaar een bijzondere bundel met daarin ondermeer deze dertien winnende verhalen. Als lezer kun je ook een plekje in deze Eilandersbundel krijgen en je maakt kans op een gratis exemplaar. Hoe je mee kan doen, lees je hier.
Wil je zeker weten dat je geen wedstrijdverhaal mist? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

8 reacties

  1. Ben op 24 juli 2022 om 08:50

    Wat een heerlijk mystiek verhaal en wat wordt de fantasie geprikkeld…. Sfeervol geschreven!

  2. Jenny op 24 juli 2022 om 11:12

    Wat een mystiek verhaal; vul zelf maar in.

    • Meta du Crocq op 24 juli 2022 om 14:23

      Dank je wel, Jenny. Het nodigt wel uit tot een vervolg.

  3. Nelleke S op 24 juli 2022 om 21:50

    Super!! Wil best wel een vervolg!

  4. Marceline de Waard op 24 juli 2022 om 22:09

    Fijn, Ben, Jenny en Nelleke, dat jullie dit ook een een mooi verhaal vonden!

  5. Bep van Vlijmen-van Dijk op 25 juli 2022 om 02:44

    Wat een fantastisch verhaal Marceline, komt er een vervolg op? Dat hoop ik wel, want het zou zo leuk zijn om te lezen hoe het verder gaat!
    Voor nu welterusten en een fijne en mooie nieuwe week én maandag gewenst lieve Marceline!

    • Marceline de Waard op 26 juli 2022 om 17:48

      Dank je wel, Bep! Voor zover ik weet komt er geen vervolg.

Laat een reactie achter