Sinds het voorjaar van 2017 publiceer ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik dit met collega-schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘het gebeurde op een zondag.’ Dertien weken lang lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond. Vandaag een verhaal van Meta Du Croq. Zij schrijft met veel oog voor details. In dit verhaal brengt ze een wereld tot leven waarvan ik hoop dat hij nooit komt.

KAASSTOLP – Meta du Croq

Het gebeurde op een zondag, de stroom viel uit, en de stilte die het met zich meebracht voelde in eerste instantie als een verademing. Ze bleef op de bank zitten, keek naar het zwarte scherm, nog half in de film. Na een uur sloeg de sereniteit om in rusteloosheid. Haar gedachten gingen naar de vriezer, haar voorraad. Sinds het vroege voorjaar had dit een volledig andere betekenis gekregen. Ze probeerde haar dochter te bellen en kreeg alleen een bezettoon. Bij haar vriendin hetzelfde. Even bij elkaar langsgaan, ook al is het maar een paar straten verderop, is onmogelijk geworden.

Deze gedachten buitelen door haar hoofd, als Mirre vroeg in de ochtend, met een gevoerd vest aan en een fleecedeken om haar schouders, na de zoveelste slapeloze nacht naar het verlaten park aan de overkant van de straat staart. Het gras is bedolven onder verdorde bladeren en afgebroken takken van de laatste storm. In de sloot drijven allerlei soorten plastic. Geen vogels meer die fluiten. Met bosjes vielen ze dood uit de lucht. Geen kwetterde eenden. Geen hondenuitlaat. Iedereen moest zijn huisdier laten inslapen, uit vrees voor besmetting.

De tranen springen in haar ogen wanneer ze aan Tommy, haar kater denkt. Hij wist het, toen hij de spuit kreeg. Zijn vragende blik zal ze nooit vergeten. Sindsdien is er iets in haar veranderd; het doet er allemaal niet meer zo toe. Tommy hield haar op de been, nadat haar man Simon aan de vreselijke ziekte overleed. Na de korte opleving afgelopen zomer sloeg het virus genadeloos toe. Veel erger dan in het begin. Iedereen moet nu binnenblijven. Via een speciale website kun je boodschappen bestellen. Eens per week worden die bij de voordeur neergezet, door drones, en de tas bespoten met een desinfecteermiddel. Na vijftien minuten mag je, een mondkapje voor en speciale handschoenen aan, de spullen binnenhalen. Met een beetje geluk krijg je wat je besteld hebt.

Haar maag knort. Als brave burgers hadden Simon en zij vorig jaar het gasstel vervangen. Geërgerd kijkt ze naar de inductieplaat. Het glimmende donkere oppervlak is net zo kil als de rest van de woning. Ze snakt naar een kop koffie. Uit de koelkast pakt ze margarine en kaas, een muffe geur slaat haar tegemoet. Uit de diepvries haalt ze de laatste ontdooide boterhammen. Het vlees en de rest van de inhoud heeft ze inmiddels weggegooid. Wat een verspilling.
Aan tafel eet Mirre haar ontbijt, ze spoelt het weg met appelsap. Haar mobieltje is leeg. De laptop ook. Als Emma, haar dochter, het maar niet in haar hoofd haalt om toch te komen. De boetes zijn vervangen door gevangenisstraffen.

Uit de douche stroomt koud water. Bibberend droogt ze zich af. Met haar handen rommelt ze door haar natte haren. De uitgroei is tot halverwege, de rest hangt er in onverzorgde pieken bij. Het is te kort voor een staartje.

Een miezerige regen uit een vreemde laaghangende bewolking maakt het donker in de woonkamer. Het benadrukt haar eigen sombere gedachten. Wat is er in vredesnaam aan de hand? Weken voor de stroomuitval gonsde het van de geruchten. Alle sociale media werden uit de lucht gehaald. Ze zit gevangen in haar eigen huis en weet niet eens hoe het met de buren gaat.
De tv springt aan. Ze schrikt zich een hoedje.
Het gezicht van de minister-president verschijnt. ‘Goedemorgen, het zal niemand ontgaan zijn dat Nederland al ruim anderhalve week zonder stroom zit.’ Levenloos staart hij in de camera. ‘Als u naar buiten kijkt, schrik dan niet. Ze zijn hier om ons te helpen.’

Uit de bewolking maken zich vreemde objecten los. Wat Mirre net voor motregen aanzag, blijkt uit donutachtig voorwerpen te komen, die rondjes draaien.
‘Voordat u de woning mag verlaten, wordt alles ontsmet …’ klinkt de monotone stem. ‘Iedereen krijgt een vloeistof in de mond gespoten. Dit gebeurt via een verstuiver.’
Diep vanbinnen voelt Mirre een resonantie. Zonder dat ze het wil loopt ze naar de voordeur, en opent haar mond. Een nauwelijks zichtbaar wezen sproeit iets in haar gezicht.
De wereld wordt zwart.

‘Mam, word wakker.’ Haar dochter staat over haar heengebogen.
‘Emma?’ Een vage chemische citroensmaak kleeft in haar mond.
‘Godzijdank, eindelijk. Ik dacht dat je het niet zou halen.’
De ruimte baadt in een fel licht. ‘Waar zijn we?’
‘We bevinden ons op plateau, M 1400.’
‘Wat?’
‘Hier is het veilig.’
‘Em, waar is hier?’
‘Kom mee naar het raam.’
Emma ondersteunt haar. De blauwe planeet in de verte oogt kwetsbaar in het zwarte niets. Het duizelt haar.
‘M, is de afkorting voor maan.’
‘En wat bedoelen ze precies met, plateau?’ fluistert Mirre.
‘Een woongemeenschap op een schijf. Het ziet eruit als een reusachtige kaasstolp.’
‘Dat meen je niet.’ Zit ze in een nachtmerrie gevangen?
‘Ze hebben onze aarde ingepikt, mam.’

OVER META
Vijftien jaar geleden ben ik weer gaan schrijven, na een ingrijpende periode in mijn leven.
Het eindresultaat was een autobiografisch boek, in 2008 uitgegeven, door Schrijverij Mooi Mens.
Lange tijd schreef ik korte verhalen. Fictie. Vaak met een mystieke ondertoon. De bovennatuurlijke wereld fascineert me.
Verschillende schrijfsels staan op mijn website; metasschrijfhoekje.com
Een aantal wedstrijdverhalen zijn gepubliceerd in bundels, samen met andere winnaars.
Dit najaar wordt mijn boek, “Een moment in de tijd” bij Ambilicious uitgegeven.
Een spannend boek over liefde, vriendschap, familiebanden en natuurlijk met magische elementen.
Een reis van een jonge vrouw met een dubbele eindbestemming.


Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

5 reacties

  1. Ben op 26 juli 2020 om 09:54

    Brrrrrrr, zo’n verhaal in deze tijd…..

  2. Bep op 26 juli 2020 om 14:06

    Echt een verhaal wat in deze tijd past!
    Goed geschreven!

  3. Marceline de Waard op 26 juli 2020 om 22:20

    Dank voor de reacties, Bep en Ben!

Laat een reactie achter