MET NAAD EN JARRETELLES

‘Ik heb een afspraakje. Met meneer De Wild.’
Janine trekt de steunkousen van mevrouw Roos omhoog. ‘Wat leuk.’
‘Morgenavond. We gaan seksen.’ Haar ogen glinsteren als die van een schoolmeisje.
Janine klemt haar lippen op elkaar en krijgt het warm. Mevrouw Roos en meneer De Wild zijn beiden de tachtig ruim gepasseerd.
Dan moet ze lachen, de fantasie van de dementie. ‘Wat leuk voor u.’
‘Jij moet mij wel helpen met mijn kousen. Deze zijn geen gezicht.’ De oude mevrouw wijst naar haar beige benen. ‘Vroeger had ik van die mooie zwarte. Met naad en jarretelles. Kan je die morgen voor mij meebrengen?’

Op de fiets naar huis laten mevrouw Roos en meneer De Wild haar niet los. Waarom niet, deze fantasie over een spannende date? Een onschuldige dagdroom van twee demente hoogbejaarden, dat kan toch geen kwaad?

‘Ze zijn prachtig.’ Mevrouw Roos tilt haar nachtpon op en schuifelt voorzichtig heen en weer voor de spiegel.
‘Ze staan ook mooi.’ Janine is blij dat ze de kousen van wat dikkere kwaliteit koos. De blauwe aderen zijn nauwelijks zichtbaar en de glans op haar gezicht is onbetaalbaar.
‘Zal ik u naar bed brengen?’
‘Nog niet. Ik kijk eerst tv.’
‘Gelijk heeft u, de avond is nog jong.’ Ze helpt de oude dame terug naar haar stoel. ‘Fijne avond en tot morgen.’
‘Je bent een schat.’ Mevrouw Roos omvat Janines gezicht en geeft Janine een kus.

‘Janine, jij bent gisteravond het laatst bij mevrouw Roos geweest.’ De mond van de directrice is een streep.
Janine gaat op de stoel tegenover het bureau zitten.
‘Vanochtend vroeg heeft de nachtdienst mevrouw uit het bed van meneer De Wild gehaald. Naakt, op een stel kousen met jarretelles na.’ De konen van de directrice kleuren rood. ‘Volgens mij heb je wat uit te leggen.’
Janine staart omlaag. Ze zoekt tevergeefs naar woorden en bedwingt de neiging op haar stoel heen en weer te schuiven. Het afspraakje bestond toch alleen in het hoofd van mevrouw Roos?’
‘Komt er nog wat van?’ De stem van de directrice klinkt alsof deze verantwoordelijk is voor het smelten van de poolkap.
Er wordt op de deur geklopt en de scharnieren piepen.
‘Sorry dat ik stoor.’ De zoon van meneer De Wild steekt zijn hoofd om de deur. ‘Ik weet niet wat u met mijn vader gedaan heeft, hij straalt gewoon, zo hebben we hem in geen jaren gezien.’ Hij lacht. ‘Ik kan u niet genoeg bedanken.’

Uit: Verlangen en nog meer zondagverhalen

Inmiddels is mijn nieuwe roman ‘Nevels’ ook verkrijgbaar als e-book. Ook is het te lezen met een Kobo-plus abonnement. De paperback is nog steeds bij iedere (online)  boekwinkel verkrijgbaar, een gesigneerd exemplaar bestel je hier of via zondagverhaal@gmail.com
Wil je weten wat anderen van Nevels vinden? Neem dan een kijkje op mijn recensiepagina.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

5 reacties

  1. Ben op 28 januari 2024 om 09:04

    Ik hoop dat er over een poosje nog steeds Janine’s werken in de verzorgings- en verpleeghuizen werken….

    • Nelleke Sheldrick op 28 januari 2024 om 11:39

      Ik ook!

  2. Marianne op 28 januari 2024 om 09:56

    Mooii verteld en geschreven: leven en laten leven hoe dan ook

  3. Nelleke Sheldrick op 28 januari 2024 om 11:38

    Geweldig; er is helaas soms veel weinig begrip in tehuizen, voor mensen met dementia.

  4. Marceline de Waard op 28 januari 2024 om 18:39

    Ben, Marianne en Nelleke: dank voor jullie mooie en fijne reacties! En ik hoop met jullie mee.

Laat een reactie achter