MARLOES SCHEL

Sinds februari 2017 plaats ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik het met plezier met andere schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘verlangen’, de titel van mijn nieuwste verhalenbundel. De komende weken lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond.
De tijd dat alles nog goed en ongecompliceerd was. Voor velen een herkenbaar verlangen. Marloes scheef er een lief verhaal over. Een glimlach.

THUISKOMEN – MARLOES SCHEL
‘Ieder jaar naar dezelfde camping? Vond je dat vroeger echt leuk? Dat was zeker iets dat je ouders wilden?’ Die vragen heb ik vaak gehoord.
Die mensen snappen er niets van, dacht ik dan. Ik vond het namelijk écht leuk, zelfs helemaal geweldig. Niet omdat mijn ouders dit aan mij en mijn broertje opdrongen. Eigenlijk was het eerder andersom. Ik zie ons nog staan samen. ’Gaan we alsjeblieft weer naar de camping in Luxemburg?’
Mijn ouders keken elkaar dan geheimzinnig aan en zeiden dan iets als: ‘Dat zou misschien wel leuk zijn, hè?’
We vertrokken midden in de nacht. Dan was het lekker rustig op de weg. Mijn vader reed en rookte de ene na de andere sigaret. Mijn moeder wees de weg en waarschuwde voor iedere vrachtwagen.
Wij zaten achterin, ingepakt tussen tassen en onze lievelingsknuffels.
Terwijl we met onze walkmans op luisterden naar de sprookjes van Grimm, veranderde buiten het landschap van vlakke weilanden naar uitgestrekte bossen, ruïnes en rotsen boven valleien.
De camping lag in een dal, dicht tegen rivier de Sûre aan. Eigenlijk was het niet zoveel bijzonders.
Er was een plek met stacaravans, een stukje waar tenten konden staan, een klein winkeltje en een douchegebouw. De speeltuin bestond uit een zandbak, een oude schommel en een stenen buis waar je doorheen kon kruipen.
We stonden met ons tentje direct aan de rivier. Mijn broertje en ik zwommen tussen de forellen en zochten naar modderkruipers tussen de stenen in het water.
Ik ving vlinders met mijn schepnetje en liet ze weer los. Plukte bloemen, verzamelde veren.
Er waren overal geheime paadjes, langs de rotsen omhoog. Mijn meest bijzondere ontdekking was het muurtje waar de reuzenslakken samenkwamen. Soms wel zes tegelijk. Ze waren veel groter dan de huisjesslakken die thuis in de tuin zaten en ik vond ze fascinerend.
Het waren deze dingen bij elkaar, de eenvoud van alles, waar ik zo diep van hield.

Het jaar dat ik veertien werd, was de scheiding van mijn ouders een feit. Mijn broertje en ik bleven bij mijn moeder wonen. Toen de zomer aanbrak, drong het voor het eerst echt tot me door. We konden niet meer naar Luxemburg gaan. Vanwege het kostenplaatje, maar ook de reis erheen zag mijn moeder alleen niet zitten.
Overdag was ik er niet heel veel mee bezig, maar ‘s nachts kwamen de dromen.
Over de camping, met zijn geheime plekken, de rivier, de rotsen. Ik droomde vaak dat ik opeens daar was. Dan liet ik me vallen op de grond, huilde en kuste het gras.
De dromen bleven nog jaren terugkeren.

Op een warme zomerdag kijk ik uit over de rivier. Mijn vriend en ik zijn op vakantie in Luxemburg. We zitten in een chic hotel, iets dat hij geregeld heeft.
Hij vraagt me of ik wil wandelen in de buurt en of ik een mooie plek weet. Even later zitten we in de auto, deze keer zal ik navigeren.
Ik moet even zoeken, alles is door de jaren heen zo veranderd.
De camping bestaat nog, maar alles is anders. De rommelige paadjes zijn aangeharkt, de speeltuin heeft hippe speeltoestellen en het douchegebouw heeft ook een metamorfose ondergaan.
Ik zie kinderen in rubberbootjes op de rivier.
‘Kom,’ zeg ik. Langs kronkelpaadjes komen we achter de camping terecht. Het pad gaat daar nog steeds iets omhoog en in het zonlicht zie ik het. Het muurtje staat er nog.
Met daarop mijn reuzenslakken. Even is er niets veranderd.

OVER MARLOES
Marloes Schel (1980) schrijft verhalen sinds haar kindertijd. Tegenwoordig is ze zelf moeder van twee jongens. Het schrijven van (ultra)korte verhalen is nooit ver weg geweest. Schrijven Online heeft meerdere van haar verhalen geselecteerd als meest opvallend.
Daarnaast zijn er verhalen verschenen in enkele bundels en schreef zij de tekst voor een prentenboek. Marloes schrijft graag over het alledaagse leven, maar heeft daarnaast een grote liefde voor fantasiewerelden en sprookjes.
Haar schrijfstijl wordt omschreven als helder, beeldend en gevoelig.

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

7 reacties

  1. Ben op 4 juli 2021 om 09:03

    Inderdaad herkenbaar. Lief en ook nuchter geschreven. Mooi!

  2. Conny op 4 juli 2021 om 09:52

    Bijzonder als herinneringen zo helder zijn.

  3. Bep op 4 juli 2021 om 22:33

    Echt herkenbaar dit verhaal, doet me terugdenken aan mijn vakanties van vroeger, alleen niet zo ver van huis en op de fiets, maar ik heb er mooie herinneringen aan!

  4. Marceline de Waard op 5 juli 2021 om 07:38

    Bep, Ben en Conny, fijn dat jullie het verhaal ook zo konden waarderen. Dank voor jullie reacties.

  5. Marloes Schel op 5 juli 2021 om 08:02

    Bedankt voor jullie fijne reacties.
    Het verhaal is echt uit mijn hart geschreven, daarom is deze waardering voor mij extra waardevol.

  6. Louise Jonkman op 5 juli 2021 om 08:47

    Prachtig! Reis mee door het veranderende landschap en kijk door de ogen van het kind …
    De verbondenheid met de natuur beschrijf je zo mooi. Klein geluk dat groots aanvoelt en dat ook is.
    Het is een schatkamer voor je schrijfsterschap! Liefs …

  7. Marloes Schel op 5 juli 2021 om 19:18

    Louise, bedankt voor je mooie woorden.
    Ik ben blij dat het gevoel uit mijn verhaal zo goed is overgekomen.

Laat een reactie achter