MARIANNE SINKE

Sinds februari 2017 plaats ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium geworden voor mijn schrijverschap. Ook deze zomer deel ik het met plezier met andere schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘Die ene zomer’. De komende dertien weken lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond.
Deze week een verhaal van Marianne Sinke.

Juryrapport
De jury vond dit een goed opgebouwd verhaal met een fijne ondergelegen spanning. De schrijfstijl van Marianne is geraffineerd en gaandeweg het lezen vroeg de jury zich steeds meer af: gaat het hier echt om een wandeltocht om jezelf te bewijzen of speelt er iets anders? De juryleden hadden daar verschillende visies op en waren het erover eens het oordeel daarover aan de lezer te laten.

Marianne Sinke – Afzien en doorzetten

Niet meer dan twaalf kilometer heeft ze afgelegd, maar ze is nu al geradbraakt. De regen die in haar gezicht striemde, de wind die moeiteloos zijn weg door haar zomerjas vond, de stekende pijn in haar schouders veroorzaakt door een te zware rugzak. Hoe heeft ze ooit kunnen denken dat een wandeltocht van Pieterburen naar de Pietersberg bij Maastricht louterend zou zijn? Wat wil ze eigenlijk bewijzen met die wekenlange wandeltocht? Onderuitgezakt hangt ze met drie kussens in haar rug op een tweepersoonsbed in een B&B in Winsum. Het is niet meer dan het eindpunt van de eerste etappe van het Pieterpad. Heeft Richard dan toch gelijk dat ze een bankhanger is en tot niets in staat?

Haar blik dwaalt naar het gastenboek op het nachtkastje. Een dik schrift met harde kaft, voorzien van een fleurig bloemmotief. Lusteloos bladert ze door het boekje op zoek naar een bemoedigend woord. Ze zal vast niet de enige wandelaar zijn voor wie de eerste etappe behoorlijk wennen is. De bladzijden glijden door haar handen, haar ogen blijven haken bij een groot hart met een dikke zwarte pijl erdoorheen. Vier dagen geleden zorgvuldig ingekleurd met een lippenstift en voorzien van de mededeling: ‘Onderweg! Het begin van ons gezamenlijk avontuur.’ Getekend R&R. Van schrik glijdt het boek uit haar handen.

Ze zag de breuk niet aankomen. Drie maanden geleden confronteerde Richard haar met de mededeling dat hij genoeg had van haar. Hij verweet haar dat ze over geen greintje initiatief noch doorzettingsvermogen beschikte. Voortaan ging hij verder met Rina. Rina, van twee straten verderop. Hoge hakken, lange bloedrode nagels, dikke lagen make-up. Welk avontuurlijk leven dacht hij met haar samen te kunnen hebben? Die had de hele dag nodig om voor de spiegel te staan.
Ze ziet spoken. Met een flinke zwaai gooit ze haar beide benen op de grond. In het koffiehoekje staat haar beker met inmiddels koud geworden oploskoffie. Heldhaftig klokt ze de inhoud naar binnen. Ze gaat de komende vier weken GENIETEN. Genieten met allemaal hoofdletters. Ze laat haar vakantietocht niet vergallen door Richard en zeker niet door Rina.

Het is inmiddels een dagelijkse routine bij aankomst: een snelle scan van het gastenboek op zoek naar een levensteken van R&R. Wie dat ook mogen zijn. Vier dagen lang is het vergeefse moeite. Pas in het Drentse Sleen, na een slopende tocht door stille bossen van 23 kilometer, is het raak. De boodschap is kort maar krachtig: ‘Afzien, nog niet eens op de helft van de tocht! Rina en Richard.’ Geschreven in een onuitstaanbaar krullerig handschrift. Dus toch, haar vermoedens zijn juist. Tot haar genoegen constateert ze dat er in de kille mededeling geen spatje liefde is te bekennen. Geen plaats voor hartjes meer. Net goed. Ze gunt die Rina niets, maar dan ook helemaal niets. En Richard voor straf afgrijselijk noodweer – dat zal hem leren.

Holten, bijna 200 kilometer op de teller. Ze is doodmoe, maar opgeven is geen optie. Ze overweegt een rustdag in te lassen, anders haalt ze nooit het eind. Verveeld bladert ze door het gastenboek. Ze schiet overeind. Leest ze dat goed? ‘Morgen een dubbele etappe. Niemand die mij tegenhoudt!’ Met daaronder: Richard en een smiley. Heeft hij Rina gedumpt en gaat hij nu zijn eigen weg? Typisch Richard, dat ongeduld. Vooral geen rekening houden met een ander. Ze kent hem immers door en door. Als bij toverslag is haar vermoeidheid verdwenen. Morgen gaat ze bewijzen dat zij tot meer in staat is dan die Rina. ’s Avonds in het plaatselijk café eet ze gulzig drie enorme spareribs met pittige chilipepersaus.

Met een verbeten trek op haar gezicht legt ze etappe na etappe af, op zoek naar een levensteken van R&R, of beter gezegd een levensteken van Richard. Die Rina heeft ze allang afgeschreven. Pas in Venlo heeft ze weer beet: ‘Nog vijf etappes te gaan tot de Pieterberg! Richard.’ En weer die onhebbelijke smiley, die hij altijd gebruikt als hij zijn zin doordramt. Ze weet het nu zeker. Ze zijn uit elkaar. Een snelle rekensom brengt haar tot de conclusie dat hij morgen in Maastricht arriveert. Als ze het wandelen voor gezien houdt en in plaats daarvan op de trein stapt, dan zijn ze tegelijkertijd bij het eindpunt. Uit volle borst brult ze onder de douche haar favoriete nummer van Queen mee, ‘We are the Champions, no time for losers’.

Met een schok wordt ze wakker. Ze heeft zich verslapen! Een snelle douche, niet meer dan een croissantje als ontbijt, en ze is op weg naar het station. Ze heeft haast, elke minuut telt. Zo vroeg mogelijk wil ze een tafel veroveren op het terras van Chalet Bergrust, net buiten het centrum van Maastricht. Op die plek zijgt elke langeafstandswandelaar neer voor een welverdiend hapje en drankje, om vervolgens zijn wandelervaringen in het Grote Pieterpadboek aan de eeuwigheid toe te vertrouwen.

Langzaam tikt de tijd weg. Het prachtige uitzicht op de omgeving kan haar gestolen worden. Voortdurend vliegen haar ogen over het terras, op zoek naar die ene wandelaar. Het onzinnige gepraat van toeristen en het gekrijs van rondrennende kinderen irriteren haar mateloos. Van een doorsnee kop cappuccino is ze allang overgestapt op de straffe koffie met een flinke scheut alcohol erin.

Hoelang kan ze hier nog onopgemerkt blijven zitten? Het Pieterpadboek ligt al een uur lang nonchalant naast haar bord met daarop een restant appeltaart. Met een licht schuldgevoel trekt ze het boek naar zich toe. Ze heeft het pad niet helemaal afgelegd, welk recht heeft ze om er toch iets in te schrijven? In gedachten hoort ze de verwijtende stem van Richard dat ze een slapjanus is en nooit iets afmaakt. Ze moet het tegendeel bewijzen. Hoe kan dat beter dan trots te laten zien dat ze tot grootse prestaties in staat is? Dan maar een leugentje om bestwil. Ze klapt het gastenboek open en zoekt een lege bladzijde op. Met een tevreden glimlach constateert ze dat vandaag alleen Willem en Gerda haar zijn voorgegaan. Het kan niet anders, straks verschijnt haar grote liefde op dit terras. Hij zal versteld staan, haar verbaasd en met bewondering aankijken. Op haar beurt zal ze hem verrast met opgetrokken wenkbrauwen gadeslaan. Urenlang heeft ze gisteravond voor de badkamerspiegel op die blik geoefend. Daarna zal ze hem om de hals vallen en alles vergeven.

Nietsvermoedend bladert ze terug in het gastenboek. Ongenadig hard treft een met rode lippenstift ingekleurd hart haar ogen. Daaronder onmiskenbaar in Richards handschrift: ‘Vandaag een dubbele etappe. Maar niet voor niets. Ze zei ja!’

OVER DE SCHRIJVER
Marianne Sinke werkte jarenlang voor het ministerie van Buitenlandse Zaken, zowel op het departement in Den Haag als op ambassades op diverse plekken in de wereld. Sinds 2022 schrijft zij fictie. Ze volgde cursussen en workshops bij onder andere de Schrijversvakschool, Mirjam Boelsums en Marelle Boersma. Verhalen van haar hand zijn te vinden in de bundel Bitterzoet (Godijn Publishing) en Hotel Valentijn (Uitgeverij Ellessy). In 2022 won zij met het verhaal ‘Waterverf’ de Gorcumse Literatuurpijs (categorie Korte Verhalen, volwassenen). Momenteel schrijft ze aan haar eerste roman.

—-
ZOMERAANBIEDING: speciaal deze zomer betaal ik de verzendkosten voor Nederland en België als je via zondagverhaal@gmail.com ‘Nevels’ besteld. Een  persoonlijk gesigneerd exemplaar ploft dan voor maar € 22,50 op je deurmat. Benieuwd wat andere van ‘Nevels’ en mijn andere boeken vinden? Neem daarvoor een kijkje op mijn recensiepagina. 

NIEUWSBRIEF: Heb je ‘Nevels’ al gelezen en wil je weten waarover mijn volgende roman gaat? In mijn maandelijkse nieuwsbrief vertel ik hier meer over. Je kan je hiervoor inschrijven met het formulier op mijn homepage.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

6 reacties

  1. Petra Bontje op 9 juni 2024 om 08:10

    Gefeliciteerd!, Marianne!
    Een geweldig verhaal, ik heb er van genoten.
    Groetjes,
    Petra

  2. Vera Oor op 9 juni 2024 om 11:33

    Een verhaal dat mooi opbouwt en toch een onverwacht einde kent. Ik had dit niet verwacht in ieder geval

  3. Thilly Ran op 9 juni 2024 om 17:30

    Hartelijk gefeliciteerd! Goed geschreven, spannend en verrassend tot het eind!

    • Nelleke Sheldrick op 9 juni 2024 om 18:09

      Leuk en toch nog onverwacht einde.
      Iets waar ik ook nog wel toe in staat zou zijn, denk ik: stiekem op de trein stappen 🙂
      Helaas niet de gewenste uitkomst voor haar

  4. Ben op 10 juni 2024 om 08:36

    Heerlijk verhaal! Mooi hoe het tempo wordt opgevoerd.

  5. Marianne Sinke op 10 juni 2024 om 16:53

    Dank jullie wel voor alle reacties. Heel fijn om te lezen.
    Hartelijke groet,
    Marianne Sinke

Laat een reactie achter