Sinds het voorjaar van 2017 publiceer ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik dit met collega-schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘het gebeurde op een zondag.’ Deze zomer lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond.
Vandaag rollen de woorden van Lisette van der Eerden over het digitale papier. Bijna achteloos schetst ze een hopeloze relatie. Aan het eind denk je door te hebben wat er gaat gebeuren, totdat Lisette met een laatste zin alles op zijn kop zet.

DE LANGE NACHTEN TUSSEN ONS – Lisette van Eerten

Die avond poetste ze haar tanden zoals altijd, kleine rondjes, rood naar wit. Vanachter opgedroogde spetters keek haar spiegelbeeld zonder veel interesse toe -rood naar wit, rood naar wit- totdat ze vooroverboog en spuugde. Langzaam verdween het schuim in het putje.
Het was ver na middernacht voordat ze zichzelf toestond na te denken over de lege plek naast haar. Er kwamen geen tranen, toen ze zich naar zijn lege kussen draaide. Ze vreesde wat er misschien wel zou komen.

Tijdens hun eerste afspraakje regende het. Na afloop van de film liepen ze over glinsterende straten op zoek naar een café dat bij de avond paste. Hij hield een paraplu boven haar hoofd, zij leunde dicht naar hem toe. Zijn nabijheid voelde welkom. Toen ze later die avond gedag zoenden, hoorde ze de regen op zijn mouwen tikken. Ze vroeg hem niet binnen. Hij veegde met zijn duim de druppels van haar voorhoofd, voor hij zich omdraaide en wegliep. Dat had het kunnen zijn.

Hij belde niet, de volgende dag. Of de dag daarna. Hij wachtte precies zo lang, dat ze dacht dat ze hem miste. Toen hij eindelijk belde, accepteerde ze zijn uitnodiging graag en voor ze er erg in had, deelden ze een grote pizza, rechtstreeks uit de doos. Naakt in zijn bed. Het was niet iets wat ze ooit gedacht had te doen, maar zijn lippen, die langzaam vanaf haar nek naar beneden afdwaalden terwijl ze zelf nog het vet van haar vingers likte, maakten iets in haar wakker als nooit tevoren. Ze herinnerde zich de smaak van zijn pepperonizoenen. Nog altijd.

Ze hadden genoeg overeenkomsten om prettig samen te zijn, en genoeg verschillen om elkaar aan te vullen en te verrassen. Ze konden hun relatie stabiel houden, zonder dat het saai werd. Samenwonen was de logische volgende stap. Dat vertelde ze haar vriendinnen ten minste. En zichzelf. Eigenlijk, nu ze er zo in het donker aan terugdacht, wist ze dat ze toen al twijfels had gehad. Iets had haar gezegd het niet te doen. Ze kon alleen niet verzinnen waarom niet.

Hij was wel vaker laat. Niet altijd met een verklaring. De eerste keer dat hij ‘s avonds niet thuiskwam, verzon ze tig redenen voor zijn afwezigheid. En voor het negeren van zijn telefoon. Ze kauwde langzaam en bedachtzaam. Er konden duizenden redenen zijn, als je erover nadacht. Ze stond op, nam het halfvolle bord mee naar de keuken en liet het daar op het aanrecht staan.
Onder de douche vertelde ze zichzelf dat hij er vast zou zijn wanneer ze eronderuit kwam, dat ze de voordeur en zijn voetstappen niet zou horen, met haar hoofd onder de straal. En terwijl heet water in haar gezicht sloeg, bleef ze dat tegen zichzelf herhalen, hoewel ze wist dat hij er niet zou zijn. Hij zou er niet zijn tot zonsopkomst.

Nu was het net een keer teveel. Ze klemde haar kaken op elkaar, trok zijn kussen bovenop het hare en kwam iets overeind. Een storm aan beschuldigingen wervelde door haar hoofd, al kon ze er geen tot het eind toe formuleren. Ze stelde zich voor hoe ze zou schreeuwen, razen en tieren. Hoe haar vuisten op hem neer zouden roffelen. Hoe ze hem zou slaan, haar vlakke hand petsend tegen zijn wang, of liever nog, hoe ze die wang open zou krabben, haar nagels er diep in zou drukken, tot ze het bloed zag opwellen, haar markering achterlatend voor alle andere vrouwen die maar naar hem zouden kijken. Ze zouden het begrijpen.
Of hoe ze stilletjes haar koffer zou pakken en vertrekken. Zonder een berichtje. Gewoon een leeg huis achterlaten voor hem om in thuis te komen.

De voordeur klikte. Ze had het nachtslot erop moeten doen. Waarom had ze niet het nachtslot erop gedaan? Dan stond hij buiten, zondagochtend, kwart voor zes. Nu hoorde ze zijn voetstappen al op de trap en ze kwamen rechtstreeks naar de slaapkamer. Ze draaide haar rug naar de deur en trok haar knieën hoger op. Ze zou hem negeren. Keihard negeren. Hem laten smeken en kruipen en hem nog altijd negeren. Dagenlang.

Hij kwam naast haar op het bed zitten. Haar schouders ontspanden. Snel trok ze ze weer op.
‘Lieverd,’ zei hij.
Negeren.
Hij boog zich over haar heen.
Negeren.
Ze voelde hem tegen haar aanleunen. De frisheid van de vroege morgen rond zijn vertrouwde lichaam. Hij was er weer. Helemaal heel aan een stuk. Terug. Bij haar.
Ze draaide haar hoofd om zijn kus te accepteren en de gekte van afgelopen nacht te vergeten. Hij neeg nog verder naar voren, langs haar iets geopende lippen, en fluisterde in haar oor: ‘Ik weet alles. Van jou en Tom.’

OVER LISETTE

Lisette van Eerten schreef eigenlijk altijd al, zo niet op papier, dan toch in gedachten. In 2009 begon ze een blog op https://lalalisetteland.wordpress.com over de meest alledaagse zaken en hoe die soms best bijzonder kunnen zijn. Na een verhuizing naar New York in 2010, en het winnen van een blogwedstrijd, verschenen een jaar lang blogs van haar hand op de website van Margriet, onder de naam Manhattanmama.
Vanaf 2014 begon ze zeer korte verhalen te schrijven (200 – 500 woorden) op een schrijversforum, van waaruit ze langzaamaan weer terugkwam bij Lala-Lisette-land, waar tegenwoordig vooral fictie te vinden is.
In 2019 werd ze gevraagd ultrakorte verhalen (maximaal 99 woorden) te schrijven voor de bundel Kort & Prachtig 2 en dit leidde uiteindelijk ook tot steeds meer steeds kortere stukjes, en poëzie-achtige dingen, op de Facebookpagina van Lala Lisette.

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en  ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal

9 reacties

  1. Nicole op 21 juni 2020 om 08:20

    Boeiend met een verrassend einde, top verhaal!

    • Marceline de Waard op 21 juni 2020 om 08:59

      Mooi dat het verhaal ook bij jou in de smaak viel, Nicole.

      • Louise op 21 juni 2020 om 09:32

        Wat een mooi verhaal!

        • Marceline de Waard op 21 juni 2020 om 09:54

          Dat vind ik ook, Louise!

    • Bep op 22 juni 2020 om 00:53

      Mooi geschreven verhaal met een onverwachts einde!

      • Marceline de Waard op 22 juni 2020 om 07:07

        Fijn, Bep, dank je wel.

  2. Ben op 21 juni 2020 om 09:11

    Wow, wat een geweldig verhaal. Inderdaad verrassend en wat goed geschreven. Ik zat er helemaal in! Wat een goed idee om andere schrijvers hier een podium te bieden!

    • Marceline de Waard op 21 juni 2020 om 09:56

      Ben, dat is goed om te lezen, deze schrijver nam ook mij helemaal mee. Het s inderdaad erg leuk om al die verschillende verhalen en stijlen hier te plaatsen.

  3. Lisette op 23 juni 2020 om 22:03

    Wat fijn om te zien dat het verhaal niet alleen bij Marceline, maar ook bij haar lezers in de smaak viel!

Laat een reactie achter