LezensWaard, Marceline las in februari 2024

Zoals iedere maand, ook vandaag weer het overzicht van mijn gelezen boeken. Maar met een extra feestelijk tintje, mijn toppers besprak ik vanochtend voor het eerst ook in het radioprogramma ‘Twee op zaterdag’. Voor wie geluisterd heeft: dankjewel, ik ben benieuwd hoe je het vond.
Op de radio beperkte ik me tot drie boeken, maar hier bespreek ik er een paar meer. In totaal las ik deze maand negen boeken. Mijn favoriet van deze maand is

ERFGROND.
Het is een verhaal dat zich uitspreidt over een aantal eeuwen en speelt in een afgelegen veengebied in Finland: Österbotten. Het begint in het heden als een vrouw met een urn aankomt op de familieboerderij die zij heeft geërfd: Nevabacka. En terwijl zij zich afvraagt wat ze met het vervallen, afgelegen huis moet, begint het verhaal in de 17e eeuw met haar voorvader, een Zweedse soldaat die de grond kreeg als dank voor bewezen diensten. Het is een woest gebied, drassig. Ook hoort er een stuk veen bij het gebied. Als hij dat niet ontgint, zullen de oorspronkelijke bewoners, de wezens van het veen hem met rust laten. Het is hard werken om de grond te bedwingen. Na verloop van tijd verlangt hij naar een zoon om hem te helpen. In ruil voor zijn gebeden, krijgt hij bezoek van een wezen met groene ogen. Zij schenkt hem een zoon. Het gaat hem goed totdat hij probeert het veen te ontginnen.
Dit is het eerste verhaal in Erfgrond. Vanaf hier springt het verhaal steeds verder in de tijd en krijgen we steeds een verhaal rond een van de volgende familieleden, net zolang tot we weer aankomen met de vrouw met de urn.
Ik vond het een heerlijk boek. Het gaat over de verbondenheid van de mens met de natuur, en waarom je daar blijft of juist vertrekt. Het is vlot geschreven en met ieder nieuw lid, krijg je een ander inkijkje in de Finse geschiedenis en het harde leven in dit deel van de wereld. Zo ligt er bijvoorbeeld sneeuw tot in mei, soms zelf in juni en is er maar een korte tijd om voedsel te verbouwen. Mensen zijn arm en mengen boomschors door het graan om hun buiken te vullen. Ook worden ze op gezette tijden belaagd door de Russen. Hun soldaten zijn brute moordenaars, verkrachters en verminkers. Nevabacka heeft dan het geluk net te afgelegen te liggen.
In de loop van de tijd gaat ook het christelijke geloof steeds strenger heersen. Toch blijven de bewoners altijd een bordje eten neerzetten voor de wezens van het veen. Ze doen het wat besmuikt, de dominee mag het niet weten. Toch doen ze het, want als de wezens van het veen niet gerespecteerd worden, gaat het mis. Ook daar zijn verhalen over. En dan is er nog een specht die steeds terugkeert.

Een andere roman die ik niet ongenoemd wil laten is Baumgartner van Paul Auster. Hierin kijkt de 71-jarige Sy Baumgartner terug op zijn diepe, blijvende liefde voor zijn vrouw Anna, die negen jaar geleden bij een zwemongeluk om het leven is gekomen. Ik vond het een prachtig, heel goed geschreven verhaal. Het mooist vond ik de terugblikken naar zijn leven met Anna, zijn ouders en de relaties in het nu. Af en toe maakt hij kleine filosofische uitstapjes. Dit is passend bij het personage alleen pakte dat mij niet zo maar mocht de leespret niet drukken.

VAN EIGEN BODEM
Vanochtend op de radio lichtte ik de debuutroman ‘Hart en Hemel’ van Nel Goudriaan uit dat ik al in een eerder overzicht besprak. (link naar mijn recensie onderaan deze blog) Hier zet ik graag de andere boeken die ik ‘van eigen bodem’ in februari las in het zonnetje.
Als eerste het nieuwe boek van Katja Bongers, de Legataris. Een origineel verhaal over een opportunist die opportunisten fileert: Nadat zijn vader op eenennegentigjarige leeftijd is overleden, ontvangt Wouter een legaat: zijn zussen zijn de erfgenamen van het familiekapitaal. Dachten ze. Wouter verkneukelt zich op de nare verrassing die hij ze gaat geven. Voor het zover is ontleed Wouter zijn familiegeschiedenis en wordt langzaam duidelijk waarom hij is onterfd en hoe het nu precies zit met het familiekapitaal. (link naar mijn recensie onderaan deze blog)
Ook las ik de tweede roman van Anke Verbraak: ‘Wat weet men van een leven’. Fee en Wolf De manier waarop haar vriendinnen vakantie vierden, beviel haar niet en omdat haar ouders ook op vakantie zijn, besluit ze haar tentje op te pakken en een andere camping te zoeken. Maar ze verstuikt haar enkel aan de rand van Wolf zijn tuin. Wolf is tweeëntwintig, woont daar met zijn vader die op dat moment met vakantie is. Omdat Fee met haar enkel niet kan lopen, biedt hij haar aan te blijven logeren. Dit is een fijne coming-of-age roman – zoals dat in goed Nederlands heet – rond Fee en Wolf. Zij ontmoeten elkaar als de zeventienjarige Fee vertrekt van de Zeeuwse camping waar ze met haar vriendinnen vakantie vierde. Langzaam ontvouwt zich een drama. Dit wordt zonder opsmuk en onnodige sensatie verteld, waardoor ik het met veel plezier las. (link naar recensie onderaan deze blog)

WHODUNNIT
Ook ‘Jaag je ploeg over de botten van de doden’ van Olga Tokarczuk vond ik het lezenwaard. Op de achterflap staat dat de hoofdpersoon als een Poolse Miss Marple betrokken raakt bij een politieonderzoek. Samen met de titel zorgde dit ervoor dat dit boek op mijn leesstapel van februari belandde.
Nu kan ik alvast verklappen dat hoofdpersoon Janina geen met een breiwerkje observerende Miss Marple is. Ook woont ze niet in een lieflijk dorp, maar op een guur plateau waar ’s winters alleen de drie oudere vaste bewoners achterblijven omdat het dan door sneeuw en kou wordt geteisterd. Janina is een van deze bewoners.
Het verhaal begint als een van de drie bewoners dood wordt aangetroffen in zijn huis. Hij blijkt gestikt in een botje van een ree dat hij zelf illegaal had geschoten. Omdat Janina buiten twee reeën ziet staan, denkt ze dat dit de wraak van deze dieren is omdat de geschoten ree bij deze twee hoorde. Vervolgens komt de lezer steeds meer te weten van Janina. Ze is zestigplus en heeft uitgesproken ideeën over jagende, vleesetende mannen en de voorspellende waarde van de astrologie. Ook lijdt ze aan Kwalen, met een hoofdletter. Ze heeft sowieso de neiging alles wat ze belangrijk vind met een hoofdletter te schrijven. Ik moest er even aan wennen, maar het werkte wel: ik hoorde haar emotie.
Op het plateau is ook een jagersvereniging actief die het niet zo nauw neemt met de wet. Ook de plaatselijke politie is niet genegen te handhaven. Dit allemaal tot frustratie van Janina. En als dan een van de jagers vermoord wordt aangetroffen en later nog een, raakt zij er meer en meer van overtuigd dat de dieren wraak aan het nemen zijn op de mens.
Ik vond het verhaal verrassend, soms confronterend en ook bij tijd en wijle hilarisch in de wijze waarop ze tekeer gaat tegen de gevestigde orde.
De ontknoping zag ik niet aankomen, dit maakte het voor mij ook een geslaagde whodunnit.

TUSSENDOORTJES
Bij al die boeken die ik las, zaten ook een aantal korte boeken die ik als een zogenaamd tussendoortje in de app van de online bibliotheek las. Als verrassing stuitte ik op een verhalenbundel van Mensje van Keulen: “Een goed verhaal”. Sinds mijn middelbare schooltijd had ik niks meer van haar gelezen. Maar deze korte verhalen met een vilein randje bevielen me goed. Ieder verhaal had ik binnen en half uur uit en waren zo fijne tijddoders.
En voor de feelgoodliefhebbers is ‘Drie brieven’ van Greetje van de Berg – over een vrouw die met haar dochter naar een plek reist waar voor haar speciale jeugdherinneringen liggen – een fijn verhaal om je een half uurtje mee te vermaken.

BIJBEHORENDE RECENSIES
Hart en Hemel – Nel Goudriaan
De Legaratis – Katja Bongers
Wat weet men van een leven – Anke Verbraak

Fijn als je wilt liken en/of delen.

Laat een reactie achter