LEZENSWAARD ARPIL 2026
Het blijft een vaste waarde op de eerste zaterdag van de maand: het op de radio bespreken van mijn favoriete gelezen boeken van de afgelopen maand.
Op 4 april sprak ik met Karen van Wijngaarden (links op de foto) over ‘In de stilte de echo’, mijn schrijfwedstrijd ‘Echo’ en de volgende twee boeken: ‘De eenzaamheid van Sonia en Sunny’ van Kiran Desai en ‘Wat we kunnen weten!’ van Ian McEwan. Wil je het gesprek nog eens terugluisteren? Dat kan via deze link, kies 4 april 2026, het begint ca. 10:20 uur. Voor wie het liever (na)leest: onder de foto volgt de uitgeschreven tekst van de boekbespreking.
DE EENZAAMHIED VAN SONIA EN SUNNY VAN KIRAN DESAI
Kiran Desai is een in India geboren Engelstalige schrijver. Op haar veertiende verhuisde ze met haar familie naar Engeland en een jaar later naar de Verenigde Staten waar ze nog steeds woont. De eenzaamheid van Sonia en Sunny stond op de shortlist van de Booker Prize 2025. Het is een lijvige roman waaraan Desai bijna twintig jaar heeft geschreven. Maar dan heb je ook wat. Het is een rijke roman over emigreren, eenzaamheid, schrijverschap, familiebanden, eeuwenoude tradities en de liefde. De verschillende elementen worden aaneengeregen met behulp van het verhaal van Sonia en Sunny. Beiden zijn geboren en getogen in India, en beiden zijn door hun familie naar de Verenigde Staten gestuurd om te studeren.
Sonia studeert in Vermont, ze wil schrijver worden. In de koude wintermaanden is de universiteit dicht en zijn de meeste studenten en docenten naar huis. Alleen Sonia en nog twee buitenlandse studenten blijven achter. Die twee jonge mannen hebben zo hun eigen bezigheden en Sonia accepteert een baantje in de stille bibliotheek. Iedere week belt ze met haar familie in India en vertelt ze hen huilend hoe alleen ze zich voelt.
Haar grootouders trekken zich haar lot aan. Haar opa schaakt iedere week met een kolonel. Deze kolonel heeft een kleinzoon, Sunny, die ook in de Verenigde Staten studeert. En omdat de kolonel nog wat aan hem is verontschuldigd, stelt haar opa voor dat Sonia aan Sunny wordt voorgesteld als opmaat voor een gearrangeerd huwelijk. In haar eenzame wanhoop stemt Sonia hiermee in. Een brief wordt opgesteld en via Sunny’s moeder belandt deze uiteindelijk bij hem. Maar Sunny woont, zonder dat zijn familie in India dit weet, samen met een Amerikaanse vrouw en hij zegt nee.
Sonia blijft eenzaam en gaat uiteindelijk in op de avances van Ilan, de enige bezoeker die in het winterse Vermont langskomt in de bibliotheek waar zij werkt. Hij is kunstenaar en stukken ouder dan zij. Hij is geen fijne man en langzaam komt zij steeds verder in zijn ban. Het kan niet anders dan mislopen, maar ook dan blijft zijn ban haar achtervolgen.
Ondertussen gaat het bij Sunny ook niet helemaal zoals hij had gewenst. Door de cultuurverschillen met zijn Amerikaanse vriendin loopt zijn relatie spaak en hij klemt zich wanhopig vast aan een carrière als journalist.
Zo vertelt, lijken het twee redelijk eenvoudige verhaallijnen. Maar Desai kleedt ze verder aan met de verhalen van de familieleden van Sonia en Sunny. En zo krijg je als lezer ook inzicht in de geschiedenis van Sonia’s grootouders, vader, moeder en hun huwelijk, de achtergrond van Sunny’s moeder en haar verhouding met de familie van Sunny’s vader. Dit alles tezamen geeft een beeld van een India waar tradities, het kastensysteem en corruptie nog een belangrijke rol spelen. Ook de positie van migranten in met name de Verenigde Staten komt aan bod.
En of dit nog niet genoeg is heeft Desai er ook nog een vleugje magisch realisme in het verhaal gebracht. Hiervoor gebruikt ze een amulet dat van Sonia’s grootvader is geweest. In de amulet schuilt een leeg gebroken gezicht: Badal Baba. Ze had hem van haar moeder meegekregen om haar te beschermen. Maar Sonia raakt hem kwijt in haar relatie met Ilan. Zo af en toe komt de magische betekenis terug in het verhaal van Sonia. Dit is niet overheersend, maar wel bijzonder. Als je precies wil weten hoe moet je natuurlijk het boek lezen. Neem daar dan wel de tijd voor, dit boek is dat echt waard. Het is niet alleen lijvig, maar ook rijk met alle verschillende verhaallijnen en inkijkjes in een mij onbekende cultuur. En wat ook heerlijk is dat alle lijntjes aan het eind bevredigend samen komen. Kortom, een verrukkelijk boek!
WAT WE KUNNEN WETEN VAN IAN McEWAN
Ian McEwan is een Britse schrijver met vele bestsellers op zijn naam en is één van de belangrijkste nog inleven zijnde Britse romanschrijvers. In zijn nieuwste roman ‘Wat we kunnen weten’ neemt hij ons mee naar het Engeland van 2119 en 2120. Net als het westen van Europa staat dat vrijwel onder water. Het is een archipel geworden waar mensen wonen op de voormalige heuveltoppen en -plateaus. In deze wereld is Tom Metcalf docent en onderzoeker aan de University of the South Downs. Hij is gefascineerd door een verloren geraakt gedicht van Francis Blundy uit 2014. Hij schreef dit voor zijn vrouw Vivien. Op haar verjaardag droeg hij het voor aan haar en de aanwezige verjaardagsgasten. Behalve dat het gedicht een wonderschone ode aan zijn vrouw en de natuur schijnt te zijn, is het ook bijzonder door zijn vorm. Het is een sonnettenkrans van veertien sonnetten. Tom heeft er over gelezen in alles wat digitaal bewaard is gebleven. Hij vermoed dat het gedicht zelf ergens verstopt is op een van de andere eilanden in het noorden van de Britse Archipel waar ook universitaire centra op de heuveltoppen zijn. Alleen zijn die niet zo makkelijk te benaderen. De tocht per boot is verraderlijk. Niet alleen door de resten van dorpen en steden die vlak onder de wateroppervlakte liggen, maar ook door de gevaarlijke waterstromingen daartussen en door groepen rovers die zich in sommige delen van de archipel ophouden.
Wat we kunnen weten is een pakkend verhaal geworden waarin McEwan kundig de wereld over honderd jaar verweeft met onze huidige tijd. Zoals McEwan het ziet is in de toekomstige wereld veel verloren gegaan. Door dat bijvoorbeeld alles onder water staat zijn de metalen die nodig zijn om computers en telefoons te maken niet beschikbaar. Men moet het wat computers betreft dus doen met wat overgebleven is uit de tijd voordat de wereld zoals wij die nu kennen verdween. Dat geldt ook voor het voedsel en de biodiversiteit. Hoe dit allemaal zo gekomen is geeft McEwan tussen de regels door prijs. Ondertussen lezen we hoe Tom zich staande houdt, hoe hij worstelt met zijn relatie met zijn vriendin Rose en hoe hij kijkt naar onze huidige tijd waarin we, volgens hem, de keus hadden om in te grijpen maar er voor kozen om luxe door te leven. Dat doet hij zo kundig dat het je laat nadenken over hoe we nu leven.
En ondertussen is er zijn zoektocht naar het gedicht. Hiervoor verdiept hij zich in het leven van degenen die bij het voorlezen van het gedicht door Francis Blundy waren. En dan blijkt dat alles wat zij in die tijd zo makkelijk elektronisch deelden in de Cloud bewaard is gebleven. Dit geldt niet alleen voor sociale media posts, maar ook voor persoonlijke e-mails en aantekeningen. Het is een goudmijn voor de onderzoekers in de tweeëntwintigste eeuw. Nog iets om over na te denken. Het stelt Tom in staat om een reconstructie te maken van de voorleesavond, de gebeurtenissen eromheen en de relaties van alle betrokken die bij die avond aanwezig waren. Hij ziet het zo levensecht voor zich dat hij een zwak krijgt voor Blundy’s vrouw Vivien. Iets wat hij vertelt aan zijn vriendin, wat uiteraard niet zo handig is. En terwijl Tom zich door zijn leven worstelt en probeert de waarheid over de sonnettenkrans boven tafel te krijgen, doet hij onverwacht een verrassende ontdekking.
En op dat moment maakt de auteur een verrassende switch in het vertelperspectief en de tijd waardoor alles wat Tom had bedacht op basis van zijn onderzoeksbevindingen een hele andere kleur krijgt. Het geeft de titel ‘Wat we kunnen weten’ ook een extra laag. Een heerlijke roman!
—-
‘In de stilte de echo’ lezen? Mijn nieuwste roman is te koop in je favoriete (online) Boekwinkel als paperback en e-book. Ook is de roman te lezen met Kobo-plus en in de online bibliotheek Liever een gesigneerd exemplaar? Die kan je bij bestellen met een e-mail naar: zondagverhaal@gmail.com. Ook als je mij wil uitnodigen voor een boekpresentatie, leesclub of iets anders wil vragen, kan je hier terecht.
Meedoen met de schrijfwedstrijd? De details vind je hier.
