KERST

Het einde van het jaar is altijd een goed moment om terug te blikken. Nu volgend jaar in de Boekenweek mijn nieuwe roman uitkomt, grijp ik vaker terug op mijn eerdere boeken. Afgelopen tijd deelde ik een paar keer een stukje uit ‘Nevels’. Vandaag pak ik ‘Thuisreis’ er weer eens bij. Mijn debuutroman uit 2020. Kerstmis staat weer voor de deur. Wat is er leuker om met hoofdpersoon Eileen in kerststemming te komen? In onderstaand fragment is het de avond voor kerst. De dochters van Eileen zijn voor de feestdagen naar huis gekomen.

EERSTE KERSTDAG IN THUISREIS
‘En?’ Na het eten kijken twee paar glanzende ogen Eileen aan nu ze hun laatste plan voorgelegd hebben.
‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’ Van de zomer op vakantie met haar dochters naar de Connemara? Hoe moet ze uitleggen dat ze dat niet wil? Zo mogelijk vindt ze het nog moeilijker hier goed op te reageren als die keer op haar verruïneerde muur; behoedzaam zet ze haar glas op tafel.
Stralend zitten haar dochters tegenover haar.
‘En wat we ook vonden, is een site met campergroepsreizen voor vijftigplussers. Door heel Europa, zelfs naar Ierland of Engeland.’ Simone schuift naar voren op de bank.
‘Gaaf hè? Dat kan je dan ook nog doen. Hoef je niet alleen met de camper op vakantie.’ Amber valt haar zus bij.
Eileen kan haar dochters alleen maar aanstaren. Een rondreis met vijftigplussers?
‘We bedachten nog veel meer.’ Amber wiebelt naast Simone op de bank.
Oh god, straks willen ze me ook nog aan de man helpen. Eileen sluit haar ogen.
‘We kunnen ons voorstellen dat je het huis nu wat groot en stil vindt. Dus bedachten we dat wij het niet erg zouden vinden als je onze kamers zou verhuren als B&B.’ Simone neemt het van Amber over.
‘Een B&B?’ Zijn ze nu helemaal gek geworden? ‘Lieverds, dat is toch allemaal niets voor mij? Ik heb hele andere plannen.’ Ze slaat haar handen voor haar gezicht om de tranen tegen te houden die ze op voelt komen. Tevergeefs.
‘Daar hoef je toch niet om te huilen?’ Simone en Amber komen ieder op een armstoelleuning naast haar zitten en slaan een arm om haar heen.
‘Als jij een B&B niet ziet zitten, hoeft dat niet hoor.’
‘Het is niet alleen de B&B. Het is alles.’ Ze haalt diep adem. ‘Ik wil nog steeds graag alleen met de camper naar Ierland en niet enkel voor een paar weken op vakantie.’
‘We hebben toch al gezegd dat we dat niet willen, dat we dat te gevaarlijk vinden?’ Simone ziet wit.
‘Straks zijn we helemaal alleen. Papa is dood en dan ben jij straks ook weg en hebben we geen huis meer.’ De stem van Amber slaat over.
‘Doe niet zo mal. Ik ga niet in het wilde weg kamperen. Engelse en Ierse campings zijn veilig, mij kan niets gebeuren.’
‘Je kunt ons toch niet zomaar in de steek laten?’ Simones stem klinkt verstikt.
‘Ik laat jullie toch niet in de steek.’ Eileen pakt de handen van haar dochters.
Simone trekt haar hand terug. ‘Ik ga naar bed.’
‘Laat ik dat ook maar doen.’ Amber gaat haar zus achterna.

De ochtend erna is de sfeer aan het ontbijt gespannen en het gesprek geforceerd. Eerder zag Eileen op tegen kerst met haar zusje, nu is ze opgelucht als ’s middags de bel gaat en Hanneke met haar zoontje Wesley voor de deur staat.

‘Gaat het wel?’ Hanneke komt naast Eileen in de keuken staan die met twee lepels decoratief zalmmousse op de borden schikt.
‘Nog twee porties en dan is het klaar, ga lekker zitten.’
‘Dat bedoel ik niet. Je meiden zeggen nauwelijks boe of bah en ook jouw gezicht staat somber.’
‘Ze zijn niet blij met mijn plan om met de camper naar Ierland te gaan.’
‘Mijn god, heb je dat plan nog steeds?’
‘Begin jij ook weer? Ik heb hier geen zin meer in, het is mijn leven.’ Ze geeft haar zus twee bordjes met mousse. ‘Wil jij deze op tafel zetten?’

‘Jullie moeder heeft wel een punt. Ik kan niet zeggen dat ik het een geweldig plan vind om in een camper te gaan leven. Wel mag ze zelf beslissen nu jullie uit huis zijn en jullie vader is overleden hoe ze haar leven wil inrichten.’ De stem van Hanneke klinkt alsof ze geen tegenspraak duldt.
In de keuken draait Eileen zich om van het aanrecht naar de eettafel. Verbaasd door deze onverwachte omslag en steun van haar zus kijkt ze naar haar. Ze zit met haar rug naar de keuken en Eileen vindt het jammer dat ze niet de uitdrukking op haar gezicht kan zien.
‘Ze kan ons toch niet zomaar in de steek laten?’ Tegenover haar zus kijkt Amber op van “Harry Potter en de steen der wijzen” die ze met Wesley tussen de gangen door leest, het recept voor een gezeglijk kind dat zonder morren zijn bord leegeet. Naast haar knikt haar zus instemmend.
‘Hoe kan ze jullie nu in de steek laten als jullie niet meer thuis wonen?’
Eileen draait zich weer om en concentreert zich op het afmaken van de gans en de bijbehorende groente. Aan tafel praten ze door alsof ze er niet is. Normaal gesproken zou ze dat vervelend vinden, maar nu is ze blij dat Hanneke haar dochters tegengas geeft.

‘Vertel, wat is nu concreet je plan. Heb je al uitgestippeld hoe je precies naar Ierland reist?’ Hanneke neemt de laatste hap tiramisu en schuift haar bord weg. ‘Dit was verrukkelijk, wat kan jij toch zalig koken.’
‘Ik weet niet of dit nu wel het goede moment is.’
‘Jawel mam,’ zegt Amber, ‘je luistert toch niet naar onze fantastische plannen dus kan je ons beter maar vertellen hoe jij het precies allemaal voor je ziet.’
Eileen kijkt haar oudste dochter vragend aan.
Amber volgt de blik van haar moeder. ‘Toe nou, Simone.’
Simone haalt haar schouders op.
‘Goed dan.’ Eileen schuift haar stoel naar achteren. ‘Willen jullie afruimen en koffie zetten?’

‘Ik moet natuurlijk eerst naar Engeland. De kortste weg lijkt via de ferry van Hoek van Holland naar Harwich te gaan, Engeland door en dan bij Liverpool overvaren naar Dublin. Vanaf daar kan je dan in een vrijwel rechte lijn naar Galway. En voorbij Galway begint de Connemara.’ Eileen wijst de route aan op de kaart die ze op de eettafel heeft uitgespreid. Op haar stem na is het stil, zelfs Wesley is geboeid nadat Amber hem toefluisterde dat zijn tante naar het land van Harry Potter gaat.
‘Maar je kan ook op andere plaatsen oversteken. Ik wil via Duinkerken, naar het zuiden van Engeland.’ Eileen beweegt haar vinger omlaag op de kaart. ‘Ik kom dan aan in Dover en ga dan eerst naar Canterbury. Daar blijf ik een tijdje. Toen ik nog studeerde vond ik de Canterbury Tales fascinerend en ik zou graag de kathedraal en de omgeving bekijken. Ik zit dan ook vlak bij Winchester, daar staat het geboortehuis van Jane Austen. Ik wil trouwens via Wales overvaren naar Ierland en dan kom ik ook langs Bath waar Jane Austen begin 1800 woonde en de romaanse baden heb ik altijd al willen zien. Kijk maar.’ Eileens vinger beweegt over de kaart. ‘Maar ik zou ook makkelijk naar Stratford-upon-Avon kunnen. Daar is Shakespeare geboren.’
‘Mam.’ Simone onderbreekt haar. ‘Je ging toch naar Ierland? Ik snap er nu niets meer van.’
‘Ja, natuurlijk ga ik naar Ierland, met de camper, dat wordt mijn nieuwe huis.’ Ze kijkt Simone aan. ‘Ik heb geen haast en ik zie wel wanneer ik in Ierland aankom.’

—–
VERDER LEZEN?  ‘Thuisreis’ is in iedere (online) boekwinkel te koop, te leen in de bibliotheek en te lezen met Koboplus. Dit geldt ook voor ‘Nevels’ al mijn andere boeken? Een overzicht vind je op mijn boekenpagina.
SCHRIJFUPDATES: Wil je weten waarover mijn volgende roman gaat? In mijn maandelijkse nieuwsbrief vertel ik hier meer over. Je kan je inschrijven met het formulier op mijn homepage.