KAREN VAN WIJNGAARDEN

Sinds februari 2017 plaats ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik het met plezier met andere schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘verlangen’, de titel van mijn nieuwste verhalenbundel. Dertien weken lang lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond. Vandaag is de eer aan Karen van Wijngaarden. Zij schreef een heerlijk verhaal dat speelt met de stereotypen van de preutse secretaresse en de snelle baas. In het midden zit een mooie twist. Voor Karen zijn dit de eerste stappen op het schrijverspad. Ik hoop dat ze er nog velen zet.

VERLANGEN NAAR HET ONBEKENDE – KAREN VAN WIJNGAARDEN
Rutger van Dorp is beslist een vreemde eend in de bijt bij het advocatenkantoor. Met zijn dikke zwarte krullen, atletische bouw en dure kleding vormt hij een groot contrast met de andere vennoten, kalende onopvallende mannen in grijze pakken met een beginnend buikje.
Elise Meijboom is ook een vreemde eend. Een groter contrast tussen haar en de andere secretaresses, jeugdig en vlot gekleed en verbaal begaafd, is niet mogelijk. Juffrouw Elise, de privésecretaresse van mijnheer van Dorp, met haar degelijke blonde knot, haar zwarte bril met de dikke glazen, haar tweed mantelpakjes, haar orthopedische schoenen en haar huidskleurige steunkousen. Humorloze Elise met de altijd stoïcijnse blik, nooit deelnemend aan gesprekken op de afdeling.

Elise is discreet over de soms dubieuze dossiers die Rutger in beheer heeft. Elise doet wat er wordt gevraagd, zonder enig commentaar. Waarschijnlijk is zij te dom of te naïef, denkt hij.
Zij intrigeert hem, deze vrouw. Aan vrouwtjes geen gebrek, zij zijn als was in de handen van Rutger, met zijn glimmende zwarte Porsche en zijn luxueuze penthouse in hartje Amsterdam. Maar Elise is in geen enkel opzicht vergelijkbaar met zijn onenightstands of op zijn best zeer kortdurende relaties.
Hij fantaseert over Elise. Zal zij onder de indruk raken van hem, zijn geld, zijn bezittingen? Het gaat hem niet om haar, wel om het veroveren. Zij is de prooi, hij de jager. Een makkelijke prooi of moet de jager moeite moeten doen? Het is een obsessie voor hem geworden, Elise als prooi voor zijn erotische spelletjes.

Op een middag roept hij haar op zijn kantoor. ‘Kom even zitten, Elise.’ Zij neemt plaats op het puntje van de stoel, haar knieën zedig bij elkaar, haar handen gevouwen in haar schoot. ‘Ik wil zo ergens wat gaan eten. Wil je mij vergezellen? Het wordt niet laat want ik moet vanavond thuis nog wat dossiers afhandelen.’
Elise staart hem aan, haar ogen een mengeling van angst en verbazing. Hij geniet er nu al van.
‘Kom op, Elise, het is maar een etentje.’ Hij voelt de twijfel bij Elise, grijpt zijn kans en praat op haar in. Zij stemt in als hij haar belooft dat niemand op kantoor er iets van zal weten.

Hij neemt haar mee naar een duur restaurant en kiest voor beiden het duurste van de kaart, champagne erbij. Bij het dessert tutoyeert zij hem, noemt hem Rutger.

‘Ga nog even met mij naar mijn penthouse,’ zegt hij tegen haar. ‘Misschien kan ik wel wat hulp gebruiken bij mijn dossiers.’
En Elise, opnieuw twijfelend en angstig, geeft toe en gaat mee.

Thuis, op de witte leren bank, gaat hij naast haar zitten met een glas wijn. Hij heeft nog even overwogen om er GHB in te doen, maar dat zou afbreuk doen aan het genoegen van zijn verovering. ‘Kom op schat, wij weten beiden dat dit niet om werk gaat, laten we een beetje spelen met elkaar.’
Zij staat toe dat er een knoopje van haar blouse opengaat, hij weet haar over te halen om haar schoenen en steunkousen uit te doen.
‘Doe lekker je bril af en maak je haren los.’
Elise protesteert dat ze zonder bril slecht ziet, maar haar protest is voor de vorm, denkt hij.
In zijn slaapkamer pakt hij de handboeien uit het nachtkastje, waar ook de leren riemen liggen.
Hij opent zijn kluis om er zijn Rolex in te leggen en wordt gevolgd door Elise. Hij gooit haar op het bed, een hand onder haar rokje, de andere op haar borst.
Twee bijzonder goed gemikte knietjes, geven Elise precies voldoende tijd om de leren riem om zijn nek te doen. Het laatste dat hij hoort is de minachting in haar stem: ‘Ik speel het liefst Solitaire, mijnheer Rutger. Zoveel minder voorspelbaar.’

De volgende ochtend op kantoor, is iedereen ontzet door het nieuws van de roofoverval op mijnheer Rutger. Elise, zijn privésecretaresse, huilt dikke tranen die haar bril besmeuren en op haar mantelpakje druppelen. ‘Gaat u maar naar huis, juffrouw Elise.’ zegt de oudste vennoot en na enig protest verlaat Elise het pand.

Thuis trekt zij de spelden uit haar knot en druppelt Chanel in haar hals. Zij verruilt haar mantelpakje voor haar Armani jeans en kiest er een dure zijden blouse bij. De hooggehakte Italiaanse pumps completeren het geheel. De dikke bril verdwijnt in de prullenbak. De Louis Vuitton koffer met de geheime compartimenten ligt al ingepakt op haar bed, evenals de bijpassende handtas met haar ticket en paspoort.

Zij stapt in haar auto, rijdt rechtstreeks naar Schiphol en checkt in op de eerstvolgende vlucht naar Sao Paolo. Bij de gate stuurt ze een appje naar haar geliefde, een hoge officier bij de douane in Venezuela. ‘Ik kom eraan querida, alles volgens plan verlopen’.

OVER KAREN
Karen van Wijngaarden is geboren (1966) en getogen in Schiedam. Altijd bezig met alles wat met taal te maken heeft, is ze een echte boekenwurm en houd van schrijven. Reeds op het gymnasium moedigden de docenten haar aan om te gaan schrijven en ook nu nog krijgt ze vaak deze vraag.
Ze schrijft artikelen en columns voor een aantal internet-platforms en haar zakelijke website, maar altijd was er wel de wens om ook iets met fictie te gaan doen. Vandaar dat ze nu de stoute schoenen heeft aangetrokken en haar verhaal heeft ingestuurd. Wie weet is het een mooi begin en volgt er nog meer …

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

12 reacties

  1. Ben op 18 juli 2021 om 09:21

    Wat lekker verhaal weer! Mooi geschreven en Ik zat er even helemaal in. Met een glimlach ga ik de zondag in, nu ik het geheim van Elise weet….

    • Marceline de Waard op 18 juli 2021 om 10:48

      Wat heerlijk, Ben, altijd fijn als een verhaal dat voor elkaar krijgt.

  2. Elf van Chatillon op 18 juli 2021 om 10:14

    Nee, jammer, de inhoud van het verhaal ….zo buiten elke werkelijkheid.
    Schrijfstijl: stug. Volgende keer beter. We stoeien allemaal met woorden en uitdrukkingen. Niet altijd even succesvol. Blijven schrijven. Alle goeds!!!!

    • Marceline de Waard op 18 juli 2021 om 11:22

      Jammer, Elf, dat dit verhaal je niet kon bekoren. Zo zie je maar: smaken verschillen.

  3. Nelleke op 18 juli 2021 om 10:44

    Geweldig, supergoed. In een kort verhaal gebeurt een hoop.

    • Marceline de Waard op 18 juli 2021 om 11:23

      Dat is zeker zo. Fijn dat het verhaal bij je in de smaak viel, Nelleke!

  4. Bep op 18 juli 2021 om 19:09

    Wat een heerlijk verhaal, lekker vlot geschreven ook!
    Van mij mag ze meer schrijven!

    Fijne week gewenst Marceline

    • Marceline de Waard op 19 juli 2021 om 07:11

      Vind ik ook, Bep. Dank je wel!

  5. Diny op 18 juli 2021 om 19:09

    Goed gedaan kort maar niet voorspelbaar.
    Ga zo door.

    • Marceline de Waard op 19 juli 2021 om 07:11

      Dank voor je reactie, Diny. Leuk!

  6. Louise Jonkman op 21 juli 2021 om 20:04

    Even dacht ik: vijftig tinten grijs.
    Maar de wending is zo verrassend!
    That’s my kind of Girl …

    Kortom een leuk verhaal.

    • Marceline de Waard op 22 juli 2021 om 09:52

      Leuk, Louise, dacht ik ook!

Laat een reactie achter