JOSEPH ROELANDS

Sinds februari 2017 plaats ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Ook deze zomer deel ik het met plezier met andere schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘Eilanders’, een thema ontleend aan de setting van mijn laatste boek ‘Terugkeer, een Schotse eilandnovelle’. De komende weken lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond.
Zon, zee, strand en vakantieliefde: ook dat hoort bij eilanden. Laat je meevoeren naar Curaçao en droom lekker weg met dit luchtige verhaal van Joseph Roelands.

CURAÇAO – JOSEPH ROELANDS
‘Ben jij een eilander?’ vraagt hij haar.
Ze beweegt haar voeten een beetje heen en weer door het water. Ze vraagt zich af waarom hij die vraag eigenlijk stelt. Ze zien elkaar nu al vier dagen achter elkaar. In de middag hier, in de avonden bij het uitgaan.
‘Dat ligt eraan, wie je het vraagt, ’glimlacht ze mysterieus als antwoord. ‘Ik vind van wel, want ik woon er al vele jaren. Maar Texelaren vinden vaak dat je pas een Texelaar bent als je ouders en grootouders er ook vandaan komen.’
Hij begrijpt precies wat ze bedoelt. Zelf is hij op Curaçao geboren, maar omdat zijn vader Surinaams is en zijn moeder Nederlands, wordt hij hier toch niet gezien als ‘lokaal’. Hij kijkt naar haar langzaam trappelende voeten in het water. Zijn ogen dwalen via haar benen omhoog. Ze is mooi. Dat vindt hij al vanaf de kennismaking.
Hij kent haar broertje al jaren. Althans, van online gamen. Dus nu ze hier met het gezin op vakantie zijn, hebben ze elkaar ontmoet. Bij het zwembad van het huisje dat ze huren, heeft hij haar voor het eerst gezien. Zonnend in haar bikini.
‘Eilanders zijn een raar volk,’ probeert hij het gesprek op gang te houden, ‘ze zijn hartverwarmend gastvrij, maar ze zien je niet snel als een van hen.’

Arthur, haar broer, komt met zijn snorkel nog op zijn hoofd aanzwemmen. Zijn vriend weet echt wel dat hij zijn oudere zus leuk vindt, al plaagt hij hem regelmatig met het feit dat ze meer dan vijf jaar ouder is dan hij.
Vierentwintig is Monica. Eigenlijk heeft ze alleen maar besloten mee te gaan met haar ouders en broertje, omdat ze net weer twee maanden single is. Even lekker ontspannen. Geen gezeik van mannen of exen aan haar hoofd.
Ze is dan ook nog niet echt ingegaan op zijn voorzichtige versierpogingen. En hij is ook minder voortvarend dan hij kan zijn. Misschien omdat haar broertje zijn vriend is.

De vriend van Arthur is best aardig. Zeker voor een gamer, denkt ze lachend in zichzelf. En zij had zich zijn lijf toch ook iets anders voorgesteld. Haar broertje lijkt meer op de cliché gamer nerd. Net iets te wit, door te weinig zon, net iets te weinig sportief.
Rowan is anders. Zijn gemengde afkomst zorgt dan misschien wel voor een gezonder uiterlijk, maar zijn gespierde lijf, toont duidelijk dat hij veel meer doet dan een controller vasthouden.

Al twee keer is ze in de verleiding gekomen om op zijn avances in te gaan. Hij danst soepel en dat hij haar wel ziet zitten is iedereen wel duidelijk. Inclusief haar broertje en hun ouders.
Maar dit is niet waarvoor ze naar Curaçao komt. Ze wil juist even geen mannelijke aandacht. Ze heeft haar buik er wel even vol van. En dan lijkt zo’n afgezaagde vakantie-flirt op een tropisch eiland met een mooie vlotte babbel, niet bepaalt het beste medicijn.

‘Maar voel jij jezelf dan wel thuis hier, en eilander?’
Ze ziet in zijn ogen dat hij blij is dat ook zij het gesprek niet laat stoppen. Zij vindt hem ook echt wel leuk. Hij is intelligent en vriendelijk. Vanaf dag een trekken ze al met zijn drieën op. Monica is blij dat haar broertje er steeds bij is. Dat maakt het toch minder pijnlijk dat ze hem steeds moet afwijzen.
‘Dit is mijn eiland,’ zegt hij met overtuiging, ‘ik ben er pas drie keer vanaf geweest, in mijn hele leven. Twee keer naar familie in Suriname. Een keer naar Nederland. Dus wat anderen ook zeggen, dit is mijn thuis.’
‘En al die mooie dames in de disco maakt het niet uit, waar je ouders vandaan komen,’ stoort zijn vriend hun gesprek.
Rowan kijkt woedend naar Arthur, die niets vermoedend op zijn rug dobbert. Tot overmaat van ramp ziet hij Monica glimlachen om de opmerking van haar broertje.
Hij kan zijn game-maat wel wurgen. Nu denkt ze dat hij elke dag maar op jacht is naar mooie vrouwen uit het ruime aanbod toeristen. Toegegeven, dat is zeker weleens gebeurd, maar toch veel minder vaak dan Arthur denkt. Als is dat laatste wellicht zijn eigen schuld, door wat online grootspraak daarover.
Monica ziet hoe Arthur’s opmerking zijn vriend ergert. Opnieuw moet ze glimlachen. Hij wil duidelijk niet dat zij een verkeerd beeld van hem krijgt. Zelfs al is het waar, hij wil blijkbaar niet dat zij denkt dat hij haar maar een ding wil.
Eigenlijk is dat best wel jammer, denkt ze in zichzelf. Een gedachte die haar verrast. Maar ze begrijpt het wel als ze er wat langer over nadenkt. Iets serieus is sowieso gedoemd te mislukken. Dus dan is een vakantie-flirt de enige optie, en als ze ernaar op zoek zou zijn, is dit toch echt wel een kandidaat.
‘Gelijk heeft-ie,’ antwoordt ze haar dobberende broertje, ‘en ik kan de jongedames ook niets kwalijk nemen als ik zo naar dat lijf kijk.’
‘Nou ja, Moon!’ roept Arthur, ‘je kon zijn moeder zijn.’
Monica en Rowan schieten in de lach. De nadruk die gelegd wordt op hun leeftijdsverschil, maakt het gevoel erover juist kleiner.
Hij kijkt naar haar lachende ogen. Hoezo is deze dame te oud voor hem? Ze is net zo jong en levenslustig als hij.
Hij kijkt Arthur na, die al snorkelend weer van hen wegzwemt. Nog steeds met zijn hoofd schuddend.
‘Hij is een goede gamer, maar een beetje lomp af en toe.’ Rowan grinnikt.

De jongeman naast haar op de steiger lacht nog steeds. Zijn ogen stralen en ze weet dat hij hetzelfde denkt als zij. Opeens is die vijf jaar helemaal niet belangrijk meer. Door het te benoemen, heeft haar broertje het tegenovergestelde bereikt. Het heeft juist een drempel weggenomen.
‘Weet je Rowan,’ zegt ze, zo kalm mogelijk. En zo zacht zodat Arthur het net zal horen. ‘Ik ben hierheen gekomen, om tot rust te komen. Ik wil even geen man, maar ik meen wat ik daarnet zei. Jij bent een prachtig exemplaar. Het waard om van gedachten te veranderen.’

Rowan weet niet zo goed wat hem overkomt. Zoekt ze nu toch toenadering? Ze blijft hem aankijken en hij wordt er zelfs een beetje onrustig van. Zijn hersens draaien overuren.
‘Het is eigenlijk net als met die eilanders,’ zegt hij lachend. Hij ziet haar ogen vragend kijken. ‘Het maakt niet uit wat iedereen zegt, wij weten dat we het toch zijn.’
Hij buigt zich naar haar toe. Ze deinst niet terug. Integendeel.
Hun eerste kus is er één die al die dagen wachten en afhouden meer dan waard is.
‘Nee hè?!’ horen ze Arthur van een afstand roepen.
Ze voelen allebei elkaars glimlach en zetten de zoen nog net even iets fanatieker door.

OVER DE SCHRIJVER
Joseph Roelands is een beginnend auteur, wonend op Texel (zelf dus ook een eilander), die feelgood romans schrijft, welke het best te omschrijven zijn als erotisch geladen, spirituele avonturen. Zijn debuut ‘Gebroken Zandloper’ is in mei 2022 opgevolgd door “Heksenburcht’ deel II van deze serie.
Daarnaast doet hij regelmatig mee met grotere en kleinere schrijfwedstrijden, schrijft hij blogs en is hij regelmatig ‘in den lande’ te vinden met zijn boeken.
Meer weten, volg hem gerust op Facebook en/of stuur hem een PB of een mail.

LEZERSWINACTIE
Omdat het dit jaar vijf jaar geleden is dat ik voor het eerst een zondagverhaal plaatste, verschijnt er dit jaar een bijzondere bundel met daarin ondermeer deze dertien winnende verhalen. Als lezer kun je ook een plekje in deze Eilandersbundel krijgen en je maakt kans op een gratis exemplaar. Hoe je mee kan doen, lees je hier.
Wil je zeker weten dat je geen wedstrijdverhaal mist? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

5 reacties

  1. Ben op 17 juli 2022 om 08:53

    Perfecte timing voor dit zondagverhaal: de zon schijnt uitbundig en de lome warmte kruipt de komende dagen onder de huid….

    • Joseph op 17 juli 2022 om 12:58

      DIt is inderdaad een beetje het weer zoals ik dat in Curaçao voor me zag 😉

  2. Jenny op 17 juli 2022 om 09:19

    Oooh wat heerlijk, je best doen om niet verliefd te worden, en de kriebels te omzeilen…maar toch die kus! Perfecte timing…..bij dit weer

    • Joseph op 17 juli 2022 om 12:58

      Thx, Jenny. Altijd fijn als een verhaal wordt gewaardeerd!

  3. Marceline de Waard op 17 juli 2022 om 21:06

    Dank, Ben en Jenny, fijn dat jullie dit zomerse verhaal ook passend vinden bij deze temperaturen.

Laat een reactie achter