JOSEPH ROELANDS

Sinds februari 2017 plaats ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium geworden voor mijn schrijverschap. Ook deze zomer deel ik het met plezier met andere schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘Die ene zomer’. Dertien weken lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond. Vandaag een verhaal van Joseph Roelands.

Juryrapport
Een verhaal waarin de jury een autobiografisch kantje vermoed. Dit kwam door de losse, een tikje schaamteloze schrijfstijl waarin het ongemak van de hoofdpersoon goed voelbaar is. Met een taalgrapje geeft Joseph het verhaal een prettige twist. We werden er vrolijk van.

JOSEPH ROELANDS – ARENA
Vrolijke muziek golft over ons heen als de deur van de oude dubbeldekker openklapt. Martijn en ik kijken in het vrolijke gezicht van een hoogblonde dame. Aan het nummerbord hadden we al gezien dat het waarschijnlijk Zweden zijn, dus het uiterlijk verbaast ons niet.
We proberen nog voor het einde van de middag liftend Pula te bereiken. Een prachtig stadje in de uiterste punt van Istrië. We zijn allebei gek op geschiedenis en daar moet een bijzonder mooie arena te vinden zijn.

We hebben geluk. De twee gezinnen uit Stockholm, twee stellen en zeven kinderen, zijn met hun tot gigantische camper omgebouwde bus ook op weg naar Pula. We mogen meerijden. De kinderen kijken vanuit hun zitplaats nieuwsgierig naar de twee Nederlandse jongemannen. Martijn is met zijn eenentwintig twee jaar ouder dan ik. We vallen vooral op omdat we allebei over de twee meter lang zijn.
De vrouw die voor ons open deed schenkt ons wat te drinken in en we nemen plaats aan een tafeltje met de twee echtgenotes. Hun mannen zitten voorin. Een rijdt, een heeft een kaart op schoot. Het is heerlijk koel in de bus, zeker in vergelijking met de drieëndertig graden in de schaduw buiten.
Ik moet mijn best doen om onze gastvrouwen vooral in de ogen te blijven aankijken, want ze hebben allebei een zeer doorschijnende witte jurk aan, met daaronder duidelijk niets. Ook Martijn is afgeleid en stotterend probeert hij het gesprek gaande te houden, zijn Engels is beter dan dat van mij. De dames hebben onze afdwalende blikken echt wel in de gaten, maar vinden het blijkbaar helemaal niet erg.

‘Weten jullie al op welke camping jullie gaan staan?’ vraagt een van hen. Martijn schudt zijn hoofd. ‘We wisten niet eens zeker of we Pula zouden halen vandaag, dus we hebben niets gereserveerd. We zullen daar wel wat gaan zoeken.’
De vrouw grijpt een foldertje een uit rek achter haar, en legt het voor onze neus. Dit is de camping waar zij nu al een paar jaar heen gaan, net als nu. Het bevalt ze daar prima en het is bovendien ook helemaal niet duur.
Ik vraag me af of ze die laatste toevoeging doen vanwege het vooroordeel over Nederlanders, omdat we eruit zien als studenten of omdat ze dat zelf ook een belangrijk detail vinden. Terwijl Martijn verder met ze praat, pak ik het foldertje.

‘AREANATURIST’ heet de camping. Niet bijster origineel met een arena als belangrijkste attractie van je stadje, maar de foto’s zien er mooi uit. Mooi zwembad, vlakbij het strand en hoewel de prijzen in Zweedse kronen vermeld staan, ben ik er al snel achter dat dit inderdaad goed te doen is. Waarom niet? Wie weet kunnen we daar dan ook met onze nieuwe vrienden nog wat gaan doen.
‘En, Felix, is het wat?’ vraagt Martijn. Ik knik en zeg dat het me prima lijkt. Zeker voor de drie dagen die wij er van plan zijn te blijven. Mijn vriend vertelt de twee dames dat we met ze meegaan en meteen worden de glazen geheven om daarop een toast uit te brengen.

Een van de kinderen, de oudste dochter zo te zien, al weet ik niet bij welke ouders ze hoort, komt ook even naar ons toelopen en stoot haar beker met frisdrank ook aan. Dan rent ze blozend weer naar de andere kinderen.
‘Hormonen,’ fluistert een van de moeders en geeft ons een knipoog. Grappig. bij die dochter spelen ze blijkbaar op door onze aanwezigheid. Bij ons spelen ze op door de dames hier aan tafel. Ook als een van hen even iets gaat pakken bij de mannen voorin, waarbij ze zich ver moet bukken, lijkt iedereen in deze bus het normaal te vinden dat haar naakte rondingen onder de veel te dunne stof van deze jurk verleidelijk aan ons worden getoond.
Haar vriendin geeft er zelfs nog een flinke pets op en twee kinderen achterin schieten in de lach. Het is leuk om te zien, hoe vrij ze allemaal met elkaar omgaan, maar ietwat ongemakkelijk voel ik me er wel bij.
Een uur later draaien we de parkeerplaats van de camping op. Martijn gaat met één van de dames naar binnen om een plekje te regelen, het liefst vlakbij deze twee families. Het lukt en wanneer ze samen weer instappen, rijdt de bestuurder ons gezamenlijk naar onze plekken.

Bij het uitstappen kijken we tevreden naar onze plek in de schaduw van een grote olijfboom. De bus rijdt verder en parkeert twee plaatsen verderop. Terwijl we de tent aan het opzetten zijn breekt het zweet ons toch alweer snel uit. Het is echt absurd warm hier, ondanks de schaduw. Gelukkig is dit de vierde camping van de vakantie, dus hebben we er inmiddels wat meer handigheid in gekregen. Bovendien is de ondergrond voor de verandering niet rotsachtig, dus zelfs de haringen gaan er soepel in.
Als ook de luifel, die voor de ingang wat extra schaduw moet geven, staat, komt dezelfde oudste dochter naar ons toe om ons uit te nodigen, wat te komen drinken. Tot mijn verbazing is ze poedelnaakt. Martijn zegt dat we er zo aankomen en we kijken haar na, terwijl ze terug naar haar familie holt. Daar zien we de beide mannen in de weer met een soort opblaaszwembadje. Ook zij hebben geen enkel kledingstuk meer aan.

‘Geef me die folder eens,’ zegt Martijn en hij wijst naar het stapeltje papieren achter me, dat hij bij de receptie kreeg. Na twee minuten begin hij te schaterlachen. ‘Goed gedaan, Felix! Deze camping is dus helemaal niet naar de Arena vernoemd.’ Ik kijk mijn vriend vragend aan.
‘Er staat een A teveel in de naam, sufferd. Het is niet arena turist, het is area naturist. Het is een naturisten camping!’ Geschrokken kijk ik om me heen. Het valt me nu pas op dat helemaal niemand kleding aanheeft hier. Op de parkeerplaats bij de receptie nog wel, dus het was niet raar dat wij bij aankomst nog gekleed waren, maar hier is iedereen naakt.
‘Wat nu?’ vraag ik mijn vriend. Die haalt zijn schouders op. ‘We zien wel hoe het bevalt. Scheelt in elk geval met kleding wassen. Hup, alles uit. We gaan wat drinken. Wel je erectie in bedwang houden bij de mooie Zweedse dames.’ Hij geeft het goede voorbeeld en schopt zijn short de tent in. Wat schuchterder dan hij, doe ik hetzelfde.

Door een letter, werd dit één van de mooiste vakanties die ik me kan herinneren. We hebben onze Zweedse vrienden meteen verteld wat er aan de hand was en zij hebben ons onder hun vleugels genomen bij deze eerste stappen in het naturisme.
Die erectie onder controle houden, is overigens niet de hele tijd gelukt. Maar daar deden de twee dames dan plagend ook extra hun best voor, zodra de kinderen sliepen. Wat een zomer!

OVER DE SCHRIJVER
Joseph Roelands is inmiddels een jaar of drie geleden begonnen zijn schrijfsels, die hij al zijn hele leven produceert, met het publiek te delen. Deels in eigen beheer, zoals zijn esoterotische trilogie (de Starr reeks), en deels bij een uitgever, middels korte verhalen in bundels.
Hij schrijft in diverse genres, van feelgood en erotiek tot gedichten en fantasy, en heeft inmiddels een behoorlijke reeks publicaties op zijn naam staan. Daarnaast vindt hij ook nog tijd voor korte verhalen op diverse sites, blogs en het meedoen aan schrijfwedstrijden.
Binnenkort lanceert hij zijn eigen website waar alles samen zal worden gebracht.

—-
ZOMERAANBIEDING: speciaal deze zomer betaal ik de verzendkosten voor Nederland en België als je via zondagverhaal@gmail.com ‘Nevels’ besteld. Een  persoonlijk gesigneerd exemplaar ploft dan voor maar € 22,50 op je deurmat. Benieuwd wat andere van ‘Nevels’ en mijn andere boeken vinden? Neem daarvoor een kijkje op mijn recensiepagina
NIEUWSBRIEF: Heb je ‘Nevels’ al gelezen en wil je weten waarover mijn volgende roman gaat? In mijn maandelijkse nieuwsbrief vertel ik hier meer over. Je kan je hiervoor inschrijven met het formulier op mijn homepage.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

4 reacties

  1. Ben op 7 juli 2024 om 11:06

    Ah, heerlijk dit. Hoe een misverstand een gouden keuze blijkt!

    • Joseph op 7 juli 2024 om 18:18

      Tsja, het was inderdaad een verrassing.

  2. Nelleke Sheldrick op 7 juli 2024 om 13:52

    Geweldig, moest er ook wel om grinniken en kon het zò voor me zien!

    • Joseph op 7 juli 2024 om 18:19

      Thx, Nelleke.

Laat een reactie achter