IN DE STILTE

Drie zomermaanden lang trakteerden veertien schrijvers ons op verhalen rond het thema die ene zomer. Wil je ze nog eens teruglezen? Dat kan in het e-book ‘Verhalen in de stilte‘. In deze bundel staan ook twee bonusverhalen die nog niet eerder zijn gepubliceerd. Een van die verhalen is geschreven door Cecile Koops. Vandaag deel ik als eerste het daarbij horende juryrapport en een fragment.

CECILE KOOPS – BEKENTENIS
Juryrapport
Een invoelbaar geschreven verhaal over een jarenlang zwijgen dat steeds beklemmender wordt. De jury vond mooi hoe Cecile in dit bonusverhaal gebruik maakt van vogels om stilte te accentueren, naargeestigheid aan te brengen en blijdschap over te brengen. Het geeft dit verhaal over een zussenrelatie extra diepgang.

Een fragment
De hoge trillers van de vogels in de tuin doorbreken de stilte. Verder verstoort geen enkel geluid de bijna pastorale rust.
Was alles maar anders gelopen denkt ze, terwijl ze een slok van haar koud geworden thee neemt. In de stilte komen herinneringen bovendrijven. Ze schudt haar hoofd, ze wil er niet aan denken. Ze wil geen ruimte maken voor de onuitgesproken woorden die soms hardnekkig blijven klinken in de geluidloosheid. Stilte kan genezend werken maar soms voelt het aan alsof ze opgesloten zit. Als de dag van gisteren weet ze nog precies wanneer ze uit haar eigen leven verdween en in dit huisje ver van de bewoonde wereld trok. Verdriet is een gemis dat je niet kunt delen, een open wond die nooit geneest.

DE MENING VAN DE UITGEVER
Als extra is dit jaar exclusief voor het e-book bij ieder verhaal een reactie van de uitgever toegevoegd. Leuk toch? Hier deel ik haar mening over het laatste bonusverhaal in de bundel: ‘Nog anderhalf jaar’. De uitgever zei daarover:
Als afsluiter van de bundel mag Marceline zelf niet ontbreken. Haar verhaal ademt literaire rust en de ervaring van iemand die met zorg woorden weegt. De hoofdpersoon staat vaak op afstand van de gebeurtenissen, waardoor reflectie en observatie voorop staan. Een kalme echo die lang blijft hangen – precies wat een slotverhaal nodig heeft.

VERDER LEZEN?
Het e-book ‘Verhalen in de stilte’ is vanaf nu voor een lief prijsje overal te koop, bijvoorbeeld hier. Ook kan je het lezen met een Kobo-plus abonnement.

OVER DE ANDERE VERHALEN
Naast de twee bonusverhalen is het erepodium in ‘Verhalen in de stilte’ voor de veertien winnende schrijvers uit de schrijfwedstrijd ‘in de stilte. Bij deze alle juryrapporten nog eens op een rij:

Lisette van Eerten – Hommels en een cocon
Lisettes woorden dwarrelen lieflijk over het papier; het beeld van een lome zomerse dag doemt op. Ze nam de jury mee in de wereld van een meisje dat zich verliest in de insecten die zich ophielden in de tuin. En op het moment dat we ons genoeglijk over wilde geven aan de idylle kwam er langzaam een dreigende spanning in het verhaal.
De jury is unaniem: het is prachtig hoe Lisette ogenschijnlijk achteloos idylle en trauma met elkaar verweeft. Een verhaal dat de jury stil achterliet.

Peter Slavenburg – Alles voor Elise
Rijk, beeldend, gelaagd, origineel en rond; zomaar wat woorden die door de hoofden van de juryleden schoten bij het lezen van dit verhaal. Alle drie de leden waren onder de indruk van de wijze waarop de Peter Slavenburg met een aantal beeldende scenes zijn hoofdpersoon tot leven brengt.
Alles voor Elise is Peters fictiedebuut en de jury is unaniem: dit smaakt naar meer en we hopen in de toekomst meer fictie van Peter te lezen.

Nel Goudriaan – Onderstroom
Wind door ons haar, een enkele vernevelde spetter zee in ons gezicht en zilt in onze neus; de juryleden waanden zich bij de personages op het verlaten strand. Een verhaal dat tot ons kwam in verstilde beelden. Onder de dialoog ontrolde zich een dramatische geschiedenis die voor ieder van ons net anders was.
Mysterieus, poëtisch en gelaagd. De jury twijfelde geen seconde en was het gelijk eens: een juweeltje.

Anke Verbraak – Herman
Alledaagse taferelen en een emotioneel onderwerp dat niet emotioneel wordt verteld. De jury was zeer te spreken over de wijze waarop Anke gebruik maakt van de vriendschapscake Herman. Weet je nog: het deeg hiervoor vermeerdert zich volgens een speciaal recept, waarna het deeg wordt verdeeld en doorgegeven als een soort kettingbrief. Anke maakte van haar ingrediënten een mooi geschreven verhaal. Aan het einde pinkten we alle drie een traantje weg.

Joseph Roelands – (W)onderwater
Diep onder water is het stil. Geheimzinnig ook. De jury vond het erg geslaagd hoe Joseph hiermee speelde tijdens een afdaling in een Schots loch, de fantastische vondst verraste. En met een vleugje romance maakte Joseph er een luchtige fantasy van met een geweldige laatste zin. De jury werd er vrolijk van.

Bruno Lowagie – Medeplichtig
De eerste zin zette de jury gelijk op scherp: wat kan er zó erg zijn? Vol spanning lieten we ons door Bruno’s hoofdpersoon meenemen in het landschapskantoor van een Vlaamse cultuurdienst.
We vonden het sterk hoe de personages door de schrijver tot leven werden gebracht en voelden de onaangename sfeer groeien. Een mooi rond verhaal, het einde hield de jury lang bezig: wat hadden mijzelf, mijn oordeel en mijn mening in deze situatie gedaan? En jij?

Alida van Sambeeck – Waterkind
De focus op een ‘jij’ is origineel en in harmonie met de ingetogen schrijfstijl. De treurige situatie wordt nergens sentimenteel en de over beschermende hoofdpersoon geeft het verhaal iets beklemmends. Ondanks alles grinnikte de jury heimelijk om het venijnige randje.
Ritmisch, rustig, rond en mooi opgebouwd; de jury vond dit een prachtig verhaal.

Frans van der Eem – Een goed gesprek
Zeg nu zelf: heb jij je nooit afgevraagd waar schrijvers het toch allemaal vandaan halen en of hun personages toch niet, al is het maar een beetje, autobiografisch zijn? De jury wel. Frans geeft er antwoord op met prachtige verstilde beelden, scherpe dialogen en een flinke dot verbeeldingskracht.
Een fantasierijk en sfeervol verhaal vol ironie en zelfspot, de jury las het met veel plezier.

Johan van de Velde – De vlakte in de nacht
Stilte omdat ieder geluid een gevaar is. In dit verhaal liep de jury een stukje mee met het in 1927 door Mao opgerichte Volksbevrijdingsleger dat een cruciale rol in de Chinese Burgeroorlog. Een soldaat voortgedreven door angst, de doelloosheid van een oorlog. De jury waardeerde de onopgesmukte toon waarmee Johan dit neerzette.

Nicole van der Spek – Nachtgast
Een ‘thrill’, dat mag natuurlijk ook niet ontbreken in deze reeks stilteverhalen. De jury moest even wennen aan de staccato, bijna afgebeten zinnen, maar kwam tot de conclusie dat dit goed past bij dit verhaal. Nicole geeft de stilte ook een geheel eigen rol en betekenis, de jury vind dat origineel gevonden en een mooie aanvulling op alle andere stiltes.

Pim Molemaker – Lauden
Stilte als keerpunt. Een retraite is daar de aangewezen plek voor. Pim combineerde dit met de wijsheid ‘kijk uit wat je wenst, je zou het weleens kunnen krijgen. Het resultaat is een ogenschijnlijk licht en luchtig verhaal. De jury vond dit vlot geschreven verhaal een fijne afwisseling tussen de zwaarte die de stilte vaak oproept.

Kees Deenik – Les van leven
De jury meende in dit prachtige verhaal de theaterachtergrond van Kees Deenik te zien. Mooi gedoseerd zet hij de gebeurtenissen neer om ze te laten exploderen in een caleidoscoop van beelden en een kakofonie van geluid. De stilte was ver te zoeken, die kwam later. Op het moment dat alles voorbij was, bleef de vraag waarom dit alles zo samenkwam, achter. Als antwoord is er de verwondering. Mijzelf, mijn oordeel en mijn mening overpeinsden het waarom in innerlijke stilte.

Sacha Voogd – De zanglijster
Net toen de jury dachten te lezen hoe het zat, stopte het verhaal. We keken elkaar aan: laat de schrijver ons nou met losse eindjes achter? We spraken erover door en waren het er snel over eens dat we alle drie hetzelfde dachten, zo los was het eindje helemaal niet. Eigenlijk was het zo waarheidsgetrouw als het leven zelf. Net zo voorstelbaar als de gêne bij het leegruimen van het ouderlijk huis en het verschil tussen de kinderen die die taak op zich nemen.
Een mooi opgebouwd verhaal rond een intrigerend familiegeheim.

Harrie Adema – Doodse stilte
Een heerlijk geschreven verhaal vol humor en met een lekker zwart randje. De jury genoot van dit verhaal en kwam unaniem tot de conclusie dat dit het perfecte verhaal is om de wedstijd mee af te sluiten.

—-
SCHRIJFUPDATES: Wil je weten waarover mijn volgende roman gaat? In mijn maandelijkse nieuwsbrief vertel ik hier meer over. Je kan je inschrijven met het formulier op mijn homepage.