HET LAATSTE UUR

Na de lunch loop ik met Sabine mee terug. We lopen langs mijn kantoor waar Ingrid de Gier bezig is met de jaarlijkse accountantscontrole. Door het smalle raampje naast de deur zie ik haar geconcentreerd naar het beeldscherm turen. Ze krabbelt iets neer op het notitieblok naast het toetsenbord. Wat doet ze toch allemaal? In voorgaande jaren was Johan, de controleur die sinds jaren ons bedrijf deed, rond deze tijd al zo’n beetje klaar met de controle. Waarom kon het accountantskantoor niet een jaar wachten met het nieuwe beleid geen vaste controleurs meer toe te wijzen?
Ik ga achter Jessica’s bureau zitten. Ook al heeft ze nu griep, op deze plek is ze levensecht aanwezig.

‘Ik moet je spreken.’ Ik stond achter Jessica en boog me naar haar toe zodat niemand mij kon horen.
Haar rug werd een plank en ze schoof van me weg.
‘Toe nou, ik heb een oplossing voor ons.’
Ze keek om en ik schrok van de kringen onder haar ogen.
‘Wat dan?’
‘Niet hier. Laat mij je vanavond thuisbrengen.’
‘Nee.’
‘Toe nou.’ Ik legde mijn hand op haar schouder. Ze trok zich los waardoor haar mouw opstroopte. Een blauwe plek kwam tevoorschijn. Snel trok ze haar mouw omlaag. ‘Haal me om half zes maar op bij de bushalte.’

‘Dat meen je niet.’
We stonden op het parkeerterrein om de hoek van haar straat en ze sperde haar ogen open. Ik meende er een sprankje hoop in te zien.
‘Jawel, het kost alleen bijna een jaar. Tot aan de volgende accountantscontrole. Red je het zo lang?’ Ik streelde haar wang.
‘Er valt weinig te kiezen.’ Haar gezicht plooide in iets dat op een glimlach leek.
‘Liefste.’ Mijn keel werd dik en met mijn andere hand streek ik haar lokken naar achteren. Voorzichtig drukte ik een kus op haar mond. Haar parfum bedwelmde mij en met mijn tong duwde ik haar lippen uiteen. Ze sloeg haar armen om mijn nek en mijn handen dwaalden over haar lichaam. De zachtheid van haar borsten en de welving van haar heupen, het was of ik elk moment uit mijn broek kon knappen.
Ze duwde mij weg en trok haar kleren recht. Niet hier, niet nu. Volgend jaar.’

Volgend jaar. De belofte in haar woorden droeg ik het hele jaar met mij mee. Elke ochtend waarop ik haar zag, streepte ik een dag af. Tot vandaag. Ik denk aan alles wat ik geregeld heb. Paspoorten, bankrekening, auto en telefoons. Tot op dit moment is alles volgens plan uitgevoerd. Ik vergelijk de tijd op mijn horloge met die onder in het beeld van de computer. Bijna half drie en nog steeds geen witte rook van Ingrid de Gier. In mijn planning was ik ervan uitgegaan dat ik uiterlijk twee uur van kantoor weg kon. Drie uur is mijn limiet. Paniek slaat als een donderslag in mijn lijf. Ik sta op en loop naar mijn kantoor. Ik gluur en zie Ingrid de Gier met de muis klikken, haar blik strak op het scherm gericht.
Ze tilt haar hoofd op alsof ze voelt dat ik voor het raam sta, ze wenkt me.
‘U komt als geroepen. De facturen van de laptops zitten niet in het archief.’
‘Niet? Dan is het denk ik fout gegaan bij de administratie. We hadden van de zomer wat personeelsproblemen daar.’ Mijn zojuist bedachte smoes rolt moeiteloos uit mijn mond.
‘Er is vast nog wel een papieren archief. Breng mij dat dan maar.’
‘Het papieren archief? Maar dat ligt opgeslagen in het magazijn, dat kan ik niet zomaar pakken.’
‘Vraag het aan iemand die dat wel kan. Er is nog een probleem waar ik u over wil spreken.’
‘Nog een probleem?’ Mijn hartslag gaat een versnelling hoger.
‘Kom eens hier. Volgens mij zit er een onrechtmatigheid in de langetermijninvesteringen. Ziet u dit?’ Ze wijst op het scherm voor haar. ‘Die bedragen zijn wel erg hoog.’
Mijn mond wordt droog. ‘Dat was voor onze informatiebeveiliging. Wij hebben zeer vertrouwelijke gegevens en met de huidige cybercriminaliteit was deze impuls voor de komende jarig nodig.’
Ze draait mijn kant op. Haar wenkbrauwen zitten als twee halve maantjes hoog op haar voorhoofd. ‘Ik wil deze investeringen vergelijken met die van de afgelopen vijf jaar.’
‘De afgelopen vijf jaar?’ Ik grijp mij vast aan de rand van het bureau.
‘Ja. Waar kan ik die vinden?’
‘Daarvoor bent u niet gemachtigd.’
‘Ik mag alles inzien wat ik nodig vind.’
‘Ja. Nee. Ik bedoel …’ Met het puntje van mijn tong strijk ik over mijn droge lippen. ‘Ik dacht niet dat dat nodig zou zijn, dus ik heb u niet voor die mappen laten machtigen.’
‘Dan verandert u mijn machtiging maar.’
‘Dat duurt wel even, daarvoor moet ik langs ICT.’
‘Dan doet u dat toch. Zo kan ik in elk geval geen goedkeurende accountantsverklaring afgeven.’
Ik kan haar alleen maar aankijken.
‘Desnoods kom ik morgen terug.’ De uitdrukking op haar gezicht doet mij denken aan een kat die naar een vogeltje loert.

In de gang leun ik met mijn voorhoofd tegen de deur. Hoe moet ik mij hier in hemelsnaam uit redden? Nee, hoe kan ik mij hier op tijd uit redden, dat is de vraag. Ik durf niet op mijn horloge te kijken en slik mijn misselijkheid terug.
‘Is ze nou nog niet klaar?’ Door de stem van onze directeur veer ik op en verschrikt draai ik mij om.
‘Kerel, je ziet er niet uit.’ Hij kijkt door het raam mijn kantoor binnen. ‘Die is nog wel even bezig. Ze is natuurlijk een groentje, heel wat anders dan die ouwe rot van een Johan.’ Hij richt zich tot mij. ‘Ga jij anders maar naar huis, duik een uurtje onder de wol.’
Ik staar mijn baas alleen maar aan.
‘Doe nou maar, man. Dan kan je fit aan je vakantie beginnen. Een weekje skiën, dat zal je goed doen. Ik handel het straks wel met haar af.’ Met zijn hoofd wijst hij naar het glas.
Ze klapt een mobieltje open. Haar mond wordt een streep en haar ogen twee spleetjes. Haar blik boort zich bij mij naar binnen en ik weet dat ze mij doorheeft. Ik wend mij tot mijn baas. ‘Graag.’

—-

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Wil je jouw naam als boekpersonage in mijn volgende boek? Zie dan hier.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

8 reacties

  1. Ben op 12 december 2021 om 10:09

    Pffff, gered door bel! Ik voel plaatsvervangend de spanning door mijn eigen lijf gieren… Heerlijk en dan volgende week!!!!

    • Marceline de Waard op 12 december 2021 om 17:28

      Dat is spannend, Ben; mooi dat je zo in het verhaal zat 🙂

  2. Annemarie Steenbergen op 12 december 2021 om 10:55

    Mooi verhaal met spanningsopbouw… Een vraagje: moet het geen ‘ik buig me over etc’. In plaats van ‘Ik buig me mij’’ zijn? Dat klinkt mij dubbel in de oren namelijk.

    • Marceline de Waard op 12 december 2021 om 17:27

      Dank je wel, Annemarie. De typo is aangepast.

  3. Anoniem op 12 december 2021 om 18:14

    Spannend hoor ik geniet van dit verhaal. Nog een kleine aanpassing: ik lag mijn hand op haar schouder 😀.

  4. Jenny op 13 december 2021 om 10:22

    Genieten

  5. Bep op 13 december 2021 om 10:37

    Spannend………..

  6. Marceline de Waard op 13 december 2021 om 17:19

    Dank, Bep en Jenny, fijn dat jullie het spannend vinden en genieten.

    @Anoniem: het is aangepast.

Laat een reactie achter