HET BEGIN

Vandaag is de volgende mijlpaal rond het verschijnen van ‘In de stilte de echo’. Mijn nieuwste roman verscheen vijftien maart en was ook inspiratie voor het thema van mijn jaarlijkse schrijfwedstrijd. Vandaag sluit de inzendtermijn van deze wedstrijd, volgende week lees je op deze plek het eerste winnende wendstrijdverhaal. Vandaag deel ik het begin van ‘In de stilte de echo’.

IN DE STILTE DE ECHO – hoe het begint

Roerloos gras om een waterput. De lucht trilt, het zonlicht verdwijnt, een film start. Een leeg bierflesje rolt weg, rode wijn klotst over de rand, een donkere vlek breidt uit. Hard gelach, gekrijs. Brigida danst. Een ketting breekt.

Waarom nam ze juist vanochtend het holle pad door de velden in plaats van de weg door Noorbeek? Of beter: waarom komt juist nu het verleden zo pijnlijk boven? Haar schuld, de diep weggestopte verwijten van haar moeder en haarzelf schrijnen als vanouds, alsof de boodschap gisteren het eelt van de jaren week heeft gemaakt en weg geschaafd. Ze loopt tegen een muur van weggeduwde herinneringen aan.

De eerste keer dat ze op dit pad zonder haar tante liep was met Brigida. Wat was ze kwaad geweest dat haar zusje haar sprookjeswereld binnendrong. Hoewel ze komend najaar drieënzestig wordt, kan ze de boosheid die op achtjarige leeftijd opvlamde nog steeds voelen. Haar moeder die vooroverboog en haar schouders beetpakte: ‘Pas goed op Brigida. Ze is minder sterk dan jij en ze vertrouwt op haar grote zus.’
Pas jaren later begreep ze dat voor haar moeder twee kinderen te veel was. Dat lag niet aan hen, het was het leven zelf dat eigenlijk te zwaar voor haar was. Dat zij in de zomervakantie naar tante Leonora werd gestuurd en dat Brigida vanaf haar zesde met haar meeging, was niet alleen om haar moeder te ontlasten. Het was ook voor haar vader, op wiens schouders naast zijn werk voor een groot deel de zorg voor het gezin rustte. ‘Zorg goed voor je zusje,’ was de boodschap die ze als bijna negenjarige op het station van Maastricht van hem meekreeg, ‘dan zorg ik goed voor jullie moeder.’
Eenmaal bij tante thuis ging ze bokkig op de vloer voor de boekenkast zitten. Ze trok haar knieën op en duwde haar neus ertegenaan.
‘Hebben jullie zin in ranja?’
‘Jaaa,’ riep Brigida. Cleo deed of ze de vraag niet hoorde. Brigida kwam naar haar toe en raakte haar bovenbeen aan. ‘Ze heeft rode limo.’
Met haar knie duwde ze haar zusje weg.
‘Laat haar even, Brigida,’ zei tante. ‘Misschien wil jij me helpen met pannenkoeken bakken.’
Na de pannenkoeken las tante een sprookje voor.
Cleo bleef koppig zitten.
Vloerplanken kraakten boven haar hoofd. Háár tante bracht haar zusje naar bed. Tranen drupten tussen haar benen op de houten planken onder haar. Voetstappen op de trap, gerommel in de keuken, de verleidelijke geur van warme chocolademelk. Tante Leonora kwam naast haar zitten.
‘Er was eens een meisje dat op een dag naar de Limburgse heuvels werd gestuurd,’ vertelde tante Leonora. ‘Ze dwaalde over de bergen en ontdekte de ingang naar het verborgen Heuvelrijk dat gewone mensen niet kunnen zien. Ze vond geheime huuskes waar elfen, kabouters en heksen wonen. Ze leerde hun taal begrijpen en zij vertelden haar hun geheimen. Op een dag stond er een hummeltje voor de deur van het zwart-witte huisje met de blauwe luiken waar ze zelf woonde. Ze was veel minder sterk en slim dan het meisje, ze had wel hele lieve goudbruine ogen en lange vlechten zo zwart als de veren van een raaf. “Kom binnen,” zei het meisje en ze deelde haar pannenkoeken met haar. De volgende dag nam ze het hummeltje mee op avontuur door de heuvels. Het kleintje was zo blij dat het hart van het meisje openging. Samen straalden ze licht uit dat nog feller was dan de warmste zonnestralen.’
De kleine Cleo haalde haar handen van haar hoofd en leunde tegen tante aan. Ze pakte de beker chocolademelk aan en luisterde naar de avonturen van het meisje en het hummeltje in het verborgen Heuvelrijk.
‘Midden in de zomer werden ze uitgenodigd voor het geheime midzomernachtfeest. Ze zongen en dansten, dronken elfenlimonade en aten heksenbrood. En op het moment dat de zon weer begon aan zijn lange baan omhoog, kroonde de elfenkoningin het meisje tot Cleo, de prinses van het geheime Heuvelrijk.’
Tante beëindigde haar verhaal en trok haar nichtje dicht tegen zich aan.
De volgende dag stuurde ze haar met Brigida naar buiten. Tot haar verrassing zonder de last om goed op haar kleine zusje te passen. In plaats daarvan kreeg ze de opdracht haar de geheimen van het Heuvelrijk te laten zien.
Het was de start van een nieuwe band tussen hen. Onverschrokken als Cleo was, nam ze haar onzekere zusje niet alleen tijdens de zomervakanties met zich mee; ze werd ook haar steun en toeverlaat thuis en op school. Tot die ene zomer.

Cleo staart naar het zwarte computerscherm. Over blote schouders golvende lange zwarte haren, een aan een ketting glinsterend geloof-hoop-liefde-bedeltje boven de aanzet van jonge borsten; opnieuw projecteert haar geest het beeld van een dansende Brigida bij de oude waterput. Ze dwingt haar gedachten terug naar het hier en nu. Onvermijdelijk dwalen ze af naar haar afspraak gisteren in het ziekenhuis.
‘Denk er rustig over na,’ zei de arts vriendelijk. Ze krabbelde wat op een velletje papier en schoof het haar toe. ‘Op deze website kunt u alle opties rustig nalezen. Praat erover met uw naasten.’
Noortje, de dochter van Brigida, komt na jaren sluimeren in een met rust gelaten hersenlaatje nu tevoorschijn. Haar nichtje, zoals zijzelf het nichtje van tante Leonora was. Had ze als tante na het overlijden van haar zusje meer haar best moeten doen als tante, zich niet moeten laten afschepen door haar moeder en Noortjes vader? Het schuldgevoel waarop zij hamerden. Nooit verdween het helemaal. Een minuscuul pitje, zo diep verborgen dat het lijkt of het is verdwenen, net een virus: als iedereen de griep is vergeten, breekt er een nieuwe golf uit. Liet ze zich daarom zo makkelijk overhalen het initiatief bij het meisje te laten? En dan nu een laatste ronde, een nieuwe kans.

Een harde klop op de voordeur. Het zweet breekt haar uit en ze trekt zich los van het computerscherm waar de beelden van de keren dat ze haar nichtje zag inmiddels caleidoscopisch overheen schieten. Op het tikken van het oude klokje op de schoorsteenmantel na is het stil. Haar hartslag kalmeert. Een tweede klop, indringender nu. Ze staat op en stapt de kleine gang in.
‘Noortje?’

---

VERDER LEZEN? ‘In de stilte de echo is als paperback en e-book te koop in je favoriete (online) boekhandel, te lezen met Kobo-plus, Kindle en in de (online) bibliotheek. Een persoonlijk gesigneerd exemplaar bestel je via zondagverhaal@gmail.com.
Waardering: Mijn nieuwe roman krijgt fantastische recensies en waarderingen, de meeste lees je op Hebban (link). Heb je ‘In de stilte de echo’ ook gelezen? Fijn als je dan ook een reactie plaatst op Hebban of elders. Een sterrenwaardering is genoeg, een recensie heel speciaal.
SCHRIJFWEDSTRIJD ECHO
Schrijvers kunnen vandaag inzenden voor deze wedstrijd. Ook meedoen? De details en voorwaarden vind je hier.