‘Heb je al nagedacht over kerst?’
‘Hoe kom je daar ineens op?’ Door de vraag komt Jane’s hand tot rust tussen Dough’s borsthaar.
‘Niet ophouden.’
Jane lacht en hervat het cirkels tekenen op zijn blote borst en buik.
‘Ik zat te denken aan een kerstfeest voor het hele eiland.’
‘We doen hier nooit aan kerst.’
‘Daarom juist. Het is mijn eerste kerstmis sinds ik weer terug ben en het lijkt mij het begin van een mooie nieuwe traditie: Kerst bij de Laird.’
‘Wil je het hele eiland bij jou thuis uitnodigen? Hoe zie je dat in hemelsnaam voor je?’ Jane wurmt zich tussen de muur en Dough’s lijf omhoog. Ze haat kerst en zijn woorden verdrijven de rozige roes van hun vrijpartij. Ze klautert over hem heen.
‘Zo groot is het hele eiland niet meer. Lijkt het je niet leuk?’ Zijn hand omklemt haar pols.
‘Ik ga theezetten. Wil je ook?’ Ze trekt zich los.

‘Wat doe jij normaal met kerst?’
‘Niets.’ Ze richt haar aandacht op het vertrouwde ritueel van het thee zetten, zonder te kijken voelt ze hoe Dough geleund in de deurpost tussen de keuken en de woonkamer staat.’
‘Niets?’
‘Voor mij is het een gewone vrije dag. Ik slaap uit, maak een lange wandeling en lees een boek.’
‘Zelfs toen Shauna klein was?’
‘Haar ouders wonen niet hier.’ Als een plotselinge mist die opkomt van zee, trekt treurigheid door haar heen. Het eerste jaar dat ze hier woonde en voor kerst de uitnodiging van Elizabeth en Jeremy aannam. Shauna in een kinderstoel tussen hen in, Elizabeth stralend als de zon op een wolkeloze dag. Het beeld maakt haar hart zwaar van gemis.
‘Je hebt mij nooit verteld hoe het zit.’
Tik, de waterkoker slaat af. Vol van rondtollende gedachten schenkt ze zwijgend kokend water op de theeblaadjes. De eerste keer dat hij haar met Shauna zag: Je hebt haar nog. De warmte in zijn woorden nadat ze haar meisje had uitgezwaaid. De dag erna, hun borrel op het strand en de ontdekking dat ze elkaar als studenten al hadden ontmoet. De verliefdheid die in die tijd acuut tussen hen oplaaide en al doofde voordat het vuur serieus vlam vatte, laaide weer op.
Ze walst de thee in de pot en haar gedachten rollen verder door de tijd. Al die jaren dat ze eenzaam naast de telefoon zat terwijl haar minnaar kerst vierde met zijn gezin. De enkele keer dat hij haar toch belde, zorgde ervoor dat ze ieder jaar als een naïef wicht thuis bleef voor het geval dat hij nu echt zijn vrouw voor haar zou verlaten.
Ze pakt een theezeefje, schenkt twee mokken vol en doet er een scheut melk bij.
‘Jane?’
Ze geeft hem een beker aan en leunt met de hare tegen het aanrecht. ‘Er valt niet veel te vertellen. Shauna’s vader was getrouwd en toen ik onbedoeld zwanger werd betekende dat het einde van onze relatie. Hij wilde dat ik het weg liet halen. Dat kon ik niet, maar ik wilde ook geen moeder worden. Elizabeth, mijn beste vriendin, was gelukkig getrouwd en had al een paar miskramen achter de rug. Zij en haar man adopteerden Shauna en ik werd haar peetmoeder.’
Zwijgend nippen ze van de hete drank.
‘Jullie hebben het goed gedaan.’
Hij straalt begrip uit, warmte. Hoe zou hij zijn geweest als vader en echtgenoot? Wat als zijn vrouw en dochter niet waren verongelukt? Opeens voelt ze zich eenzamer dan ooit. Tweede keus.
‘Hoe laat is het eigenlijk?’ Abrupt verandert ze van onderwerp.

Na de knusheid van Jane’s cottage is het buiten kil en donker. Voor haar deur blijft Dough even staan totdat zijn ogen gewend zijn aan het licht van de maan en sterren. Hij loopt de hoek om, de lichten in de huizen zijn uit en op het ruizen van branding na is het stil. Het verhaal van Jane hangt nog in zijn hoofd. Ze zag er zo verloren uit, het liefst had hij het verdriet van al die jaren uit haar weggekust. Iets in haar houding weerde hem af. Ze begrijpt toch wel dat hij niet zo’n klootzak is als haar dochters vader?
Hoewel hij zich nu iets kan voorstellen bij haar tegenzin voor een kerstfeest, voelt hij zich extra gedreven om er één te organiseren zodat ze blijde herinneringen over oud leed kan gaan plakken. Misschien moet hij het er eens met David over hebben. De aannemer voor de verbouwing van de winkel heeft immers ook een stevige plastictent voor de post-shop neergezet.
Net op tijd slikt hij een vrolijk neuriedeuntje in en stil als een dief in de nacht loopt hij over de onverharde weg naar zijn huis.

‘Weten jullie al wat je aantrekt naar het kerstfeest?’ Sinds David haar gisteravond van de plannen van de Laird vertelde kan Kyra aan bijna niks anders meer denken. In haar dromen zwiert ze in een lange goudlamé jurk in Davids armen. Niet dat ze weet hoe goudlamé er uitziet. Ze las het ooit in een romannetje, voor haar past het bij een man als David. Het grijs aan zijn slapen en donker haar dat in zijn nek krult, ze stelt zich voor dat ze tijdens het dansen haar vingers erdoorheen haalt.
‘Welk kerstfeest?’ Opeens heeft ze de onverdeelde aandacht van de vrouwen. Ze realiseert zich dat de anderen nog van niets weten en ineens voelt ze zich niet meer de suffe Kyra, de zielige weduwe die altijd als laatste de nieuwtjes hoort.
‘Bij de Laird. Hij wil er een nieuwe traditie van maken.’
‘Hoe weet jij dit allemaal?’
‘Van David.’ Zelfs het uitspreken van zijn naam geeft haar een warm gevoel en ze hoop dat ze niet rood kleurt. ‘De Laird vroeg hem te helpen met het bouwen van een plastic tent in de tuin.’
‘Waarom dat dan?’
‘We passen niet met zijn allen in het huis. Hij wil er een tuinfeest van maken met vuurkorven, lange tafels met eten en muziek. Lijkt het jullie niet geweldig?’
‘Een tuinfeest met kerst? Hier? Is die man zijn verstand verloren.’
‘In een tent natuurlijk. Daarom vroeg hij het David. Die zegt dat hij zo’n tent wel kan bouwen. Vinden jullie het niet een enig plan?’
‘Ik weet niet hoor, hoe gaat hij het dan doen met het eten?’
‘Daar kunnen wij toch voor zorgen?’ antwoordt Kyra. ‘Of we nu voor het gezin koken of het meenemen naar het feest. Misschien kunnen we het dan wat verdelen zodat we allemaal wat minder werk hebben.’
‘Het moet niet gekker worden. Meneer de Laird geeft een feest en het volk mag opdraven en zijn eigen eten meenemen. Het is of de feodale toestanden weer herleven.’ Nijdig haalt Coira een van haar breinaald gevallen steek op.
Voordat Dough terugkwam naar het eiland en zijn overleden vader opvolgde, was het gebruik dat de vrouwen om beurten het avondeten voor de Laird kookten. Met elkaar koken voor een kerstfeest is toch heel iets anders? Met verbazing kijkt Kyra naar Coira. Ze heeft haar lippen zo stijf op elkaar dat ze op een verzuurd oud vrouwtje zonder tanden lijkt. Opeens moet ze denken aan de woorden van haar moeder – god hebben haar ziel, in gedachten slaat ze een kruisje – jaren geleden: Coira bedisselt de boel alsof het eiland van haar is. Weet je dat ze vroeger achter Doughie aanzat? Volgens mij dacht ze de vrouw van de Laird te worden.
‘Niet overdrijven,’ zegt Finola, ‘Dough zorgt voor zijn eigen eten. En het lijkt mij eigenlijk best leuk om de winter op te vrolijken met een kerstfeest.’
‘Ik vind het niks. Wat weet jij hier eigenlijk van?’ Coira richt haar ongenoegen op Jane.
‘Wat moet ik weten?’ Jane kijkt onbewogen terug.
Kyra’s ogen pingpongen tussen de twee vrouwen. Ze mist iets, maar wat? Ineens voelt ze zich weer het onnozele weeuwtje.
Coira snuift alsof ze wil zeggen dat Jane meer succes heeft om de schapen in haar onschuld te laten geloven. ‘Jullie doen maar. Ik heb wel wat beters te doen, bovendien komt Maisie thuis met kerst.’
‘Komt Maisie?’ Kyra klinkt opgetogen, Maisie is Coira’s dochter en ze was Kyra’s beste vriendin voordat ze voorgoed van het eiland vertrok. ‘Echt waar? Wat heerlijk, het wordt dit jaar echt de mooiste kerst ooit.’

In de weken die volgen ontwaakt het eiland uit zijn winterslaap. Dikke kersttruien en vesten worden afgebreid, er wordt gebakken en gekookt, de vissers oefenen traditioneel Shanty liederen en Ian brouwt extra bier. Zelfs Coira ontdooit na de komst van haar dochter: ‘Een heus kerstfeest? Wat gaaf! Het wordt nog eens wat met dit eiland.’

Op eerste kerstdag straalt de zon aan een kraakheldere hemel, de lucht knispert van verwachting. Beladen met eten en gehuld in warme breisels lopen de eilanders de weg op naar het midden van het eiland. De warme geur van brandend hout komt hen tegemoet en als ze dichterbij het Lairdhuis komen, verhullen gekleurde lampjes het afbrokkelende pleisterwerk.
Bij de ingang van de tuin worden ze door hun Laird in kilt met bijpassende blazer opgewacht. Paars met groen, zijn familietartan staat hem alsof de kleuren speciaal voor hem bedacht zijn. De harten van de vrouwen maken een klein sprongetje, de mannen trekken hun schouders naar achteren en laten hun borstkas zwellen.
Champagnekurken knallen en Dough schenkt voor iedereen een bruisend glas vol. Als laatste is Jane aan de beurt, zijn knokkels glijden zacht langs haar vingers. Ze bloost. Hij bedwingt de neiging haar te kussen, draait zich om en heft zijn glas naar de menigte: ‘Merry Christmas.’
Een traditie is geboren.


Wil je meer van mij lezen? Als je deze maand een gesigneerd exemplaar van één van mijn boeken bij de uitgever bestelt, doe ik er een reep chocola als dankjewel bij. Thuisreis bestel je hier. Schandalig en andere zondagverhalen bestel je hier.
En wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

10 reacties

  1. Ben op 20 december 2020 om 09:15

    Merry Christmas…. zucht. Zo heerlijk dit. Ook voor jou Marceline een fijn kerstfeest gewenst!

    • Marceline de Waard op 20 december 2020 om 19:23

      Dank je wel, Ben, ik hoop ook volgend jaar weer veel heerlijke verhalen te schrijven.

  2. Nelleke op 20 december 2020 om 09:16

    Dank voor zo veel mooie ontroerende geestige zondagsverhalen in het afgelopen jaar!
    Gezellige kerstdagen gewenst en veel veerkracht, goede gezindheid en inspiratie voor mooie verhalen voor 2021 🎄🌟

    • Marceline de Waard op 20 december 2020 om 19:24

      Dank je wel, Nelleke. Ik hoop dat je ook volgend jaar mijn verhalen weer met veel plezier gaat lezen.

      • Bep op 20 december 2020 om 21:36

        Dankjewel Marceline voor de mooie verhalen waarvan je ons liet meegenieten dit jaar, dit verhaal is ook weer zo mooi!
        Ik wens je fijne Kerstdagen en een hoopvol.en gezond 2021 toe!

        • Marceline de Waard op 21 december 2020 om 08:49

          Dank je wel, Bep, ik schreef ze graag.

  3. Karin op 20 december 2020 om 10:27

    Zucht wat een heerlijk verhaal 🥰

    • Marceline de Waard op 20 december 2020 om 19:24

      Dank je wel, Karin 🙂

  4. Jenny op 21 december 2020 om 09:47

    Ik ben nu zekerdoor jou verhaal helemaal in kertsstemming, heerlijk. Ga volgend jaar aub door met je wekelijks verhaal, ik smul.
    Hele mooie Kerstdagen toegewenst😘😘😘

    • Marceline de Waard op 21 december 2020 om 14:53

      Dat is heel goed om te lezen, Jenny! dank je wel.

Laat een reactie achter