HANNEKE SIMONS

Sinds februari 2017 plaats ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Ook deze zomer deel ik het met plezier met andere schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘Eilanders’, een thema ontleend aan de setting van mijn laatste boek ‘Terugkeer, een Schotse eilandnovelle’. De komende weken lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond.
Deze week is de eer aan Hanneke Simons. Met cirkels creëert ze een figuurlijk eiland voor een beschadigde vrouw. Sober en eenvoudig, een verhaal dat ontroert.

CIRKELMEISJE – HANNEKE SIMONS

‘Hier?’
‘Nee, nog een stukje.’ Ik loop met mijn armen stijf langs mijn lichaam, alsof ik bang ben dat de minste of geringste beweging haar doet verdwijnen. Dat doet het niet. Ze loopt nog steeds naast me. Knalroze haar, in grove happen boven haar schouders afgeknipt. In haar neus draagt ze een ringetje en haar broek is aan de voorkant van enkels tot knieën open. Normaal draagt ze daar fel gestreepte kniekousen onder. Een rits gekleurde cirkeltjes om haar onderbenen. Cirkels kalmeren me. Nu zie ik alleen huid en voel ik me een stukje minder veilig.
Van tijd tot tijd wriemelt ze wat met haar blote tenen in het zand. Zij omarmt de viezigheid op een manier zoals ik niet kan.
‘Heb je die emmer bij je om straks je voeten schoon te spoelen?’
Ik kijk naar het groene emmertje in mijn hand. ‘Ook.’
‘Lekker hè, dat zand,’ gaat ze verder. Mijn vage antwoord deert haar niet.
‘Ja heerlijk.’ Ik lieg, terwijl ik haar notabene zelf meevroeg.
Soms vraag ik me af hoe iemand zich aangetrokken kan voelen tot het strand. De mensen zijn te luid, de meeuwen zijn te luid. Zelfs het brullen van de golven die hun weg over het natte zand naar de kust worstelen is me te veel. De enige reden dat ik dat tolereer, is de geur. Het ziltige dat in je haren blijft hangen en straks ook in haar roze. Een ontastbaar iets wat je nog bij je draagt, als het zand weer tussen je tenen uit gewassen is. Een geur die me herinnert aan een tijd toen ik nog geen cirkels nodig had. Toen ik nog vrolijk was.
Het zand wriemelt zich ook tussen mijn tenen, maar ik hou me voor dat het mag. Het is makkelijker schoon te maken dan schoenen, waar de korrels zich in alle randjes grijpen en weken later nog tevoorschijn komen.
In de hoop dat ze het niet ziet, hou ik op mijn horloge de 7 minuten en 35 seconden in de gaten die ik nodig heb. Ik weet precies waar we zijn moeten, waar het zand inmiddels droog genoeg is om niet helemaal weg te zakken, maar dicht genoeg bij het water om dat zilte in me op te slaan.
‘We zijn er.’
Ze kijkt om zich heen, knikt instemmend. Ik vraag me af of ze zich überhaupt realiseert waarom dit zo’n goede plek is. Misschien maakt het haar ook niet uit. Ze laat zich al neerzakken op het zand en iets in mij verkrampt.
‘Nee!’
In een vreemde, half gehurkte houding blijft ze zitten en kijkt verbaasd naar me omhoog. Het lijkt net of ze moet poepen. Een half lachje kan ik ondanks het knellende in mijn borst niet onderdrukken.
‘We graven eerst een cirkel.’
Ik begin al. Niet te groot, net groot genoeg. Ze vraagt me niet waarom, maar graaft haar eigen cirkel, daar waar ze gehurkt zit. Eén pas afstand van de mijne. Als ze voorover hangt en haar vingers in het zand zet, verdwijnt haar gezicht achter het roze haar. Ik zie een blonde plek op haar achterhoofd waar ze het vergat te verven.
‘Waarom cirkels?’
Dit is dat moment. Het moment waarop blijkt dat ze niet snappen waarom cirkels goed zijn. Dat ze besluiten dat ik gek ben terwijl het zo voor de hand ligt.
‘Cirkels zijn veilig.’
‘Oké.’
Dat is alles wat ze van me krijgt en ze lijkt er wederom genoegen mee te nemen. Ik vertel niet hoe bang ik vroeger was op mijn slaapkamer. Dat toen de dagen van uitjes naar het strand verdwenen, zich geheimen ontplooiden. Geheimen van het type waar je niet met mama over mag praten.
Op een nacht maakte ik een cirkel van punaises om mijn bed. Er was een schreeuw, er was gestommel en daarna hielden de geheimen zich stil. Door de jaren heen werden de cirkels minder scherp en behalve hier op het strand minder tastbaar. Maar cirkels bleven er en ze hielden me veilig.
Ze graaft verder. Ze accepteert het, lijkt me niet vreemd te vinden. Toch vertel ik haar niet van de stoel, midden in mijn woonkamer en de cirkel die ik met een keukenmes in het parket kraste om me daar veilig te voelen. De lompe breuken in de tegels om de toiletpot. De grove, zwarte stift op het zeil in de slaapkamer dat nu mijn bed beschermt.
Ik vertel haar niet dat de voornaamste reden dat ik haar vertrouw is omdat ze uit cirkeltjes bestaat. Het ringetje in haar neus. De grote, ronde oorbellen die ze altijd draagt. De rits van gekleurde cirkels om haar onderbenen als ze niet op het strand is.
Ze is klaar met graven. Ik ook. Ze strekt haar hand uit naar de emmer en ik geef hem. Ze begrijpt het nu. Twee keer loopt ze op en neer naar de boze golven, maakt van onze uitgraving een slotgrachtje en van het rondje in het midden een eiland.
Ik neem plaats, zet de koptelefoon op mijn oren. Nog even en alles verdwijnt. De golven. De mensen. De meeuwen.
Zij stopt oordopjes in haar eigen oren. Het soort zonder snoertje waarvan ik altijd bang ben dat ze kwijtraken. Ze sluiten niet zoveel van de omgeving buiten als de mijne, maar dat maakt haar ook niet uit. Haar lippen bewegen. Horen kan ik haar niet maar ik zie wat ze zegt. Drie, twee, een. Tegelijk zetten we onze muziek aan. Over 58 minuten en 27 seconden is de speellijst afgelopen en zijn we genoeg verzilt.
Er loopt iemand voorbij wiens te enthousiaste hond de gebruikelijke afstand overschreed. Hij kijkt me raar aan. Nee, corrigeer ik mezelf. Hij kijkt ons raar aan. Ik ben niet meer de enige op een eilandje. We zijn nu samen.
Ik schrik als iets tegen mijn arm tikt. Het is haar hand. Even twijfel ik, maar pak hem dan vast. Mijn cirkel is verbroken, onze armen een bruggetje tussen de eilandjes. Ik wacht tot dat knellende in mijn borst zich weer aandient, maar het komt niet. Terwijl ze me vasthoudt, graaft ze met haar andere hand een stukje naar mijn cirkel. Ik doe haar na. Het water gutst blij naar elkaar toe, botst in het midden en wordt dan een. Ik heb geen cirkel meer. Onze eilandjes zijn verworden tot een brilletje zonder pootjes en tot mijn eigen verbazing voel ik me nog steeds veilig.
De muziek speelt. Wij verzilten. Ze lacht. Ik lach. Ik ben gelukkig.

OVER DE SCHRIJVER
Hanneke Simons (34) schrijft graag korte verhalen, al waagt ze zich de laatste tijd ook aan grotere projecten. Met haar verhalen duikt ze graag in de hoofden en gevoelens van karakters, om daar te graven naar ongemak en hoop. Inmiddels verscheen haar werk in drie verzamelbundels van Godijn Publishing, als resultaat van schrijfwedstrijden. Voor haar verhaal ‘Twee Letters’ in de bundel ‘Louterend Vuur’, won ze de 1e prijs.
Website: www.hannekesimons.nl

LEZERSWINACTIE
Omdat het dit jaar vijf jaar geleden is dat ik voor het eerst een zondagverhaal plaatste, verschijnt er dit jaar een bijzondere bundel met daarin ondermeer deze dertien winnende verhalen. Als lezer kun je ook een plekje in deze Eilandersbundel krijgen en je maakt kans op een gratis exemplaar. Hoe je mee kan doen, lees je hier.
Wil je zeker weten dat je geen wedstrijdverhaal mist? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

10 reacties

  1. Ben op 19 juni 2022 om 11:37

    Mooi en indringend inkijkje in het hoofd van de hoofdpersoon. Zeker in het licht van het gesuggereerde drama dat zich in haar leven heeft afgespeeld. Fijn geschreven…

    • Marceline de Waard op 19 juni 2022 om 17:37

      Goed te lezen dat je het verhaal ook mooi vond, Ben!

    • Hanneke Simons op 19 juni 2022 om 21:41

      Bedankt voor dit mooie compliment!

  2. Bep op 19 juni 2022 om 12:40

    Een heel ander verhaal, dat me onmiddellijk boeit, komt door de cirkels denk ik, ik heb ook iets met cirkels etc. Jammer dat het zo kort is!
    Fijne nieuwe week Marceline en nog een prettige voortzetting van de zondag.

    • Marceline de Waard op 19 juni 2022 om 17:37

      Ik ben blij dat dit verhaal je gelijk boeide, Bep. En, ja, kort: dat is de keerzijde van een zondagverhaal 😉

      • Hanneke Simons op 19 juni 2022 om 21:41

        Hopelijk hebben jouw cirkels een prettigere associatie! Bedankt voor je fijne compliment.

  3. Nelleke S op 19 juni 2022 om 17:25

    Mooi!! Je voelt gewoon de spanning en het drama wat zich afgespeeld moet hebben….

    • Marceline de Waard op 19 juni 2022 om 17:38

      Fijn, Nelleke! Ik ben blij dat het eilanderverhaal van deze week wel bij je in de smaak valt.

    • Hanneke Simons op 19 juni 2022 om 21:42

      Wat een mooie omschrijving. Fijn dat de insinuatie overkomt zoals bedoeld. Bedankt!

  4. Joseph op 20 juni 2022 om 04:12

    WOW … 😥 … mooi
    Het is op een verstillende manier heel aangrijpend.

Laat een reactie achter