Sinds het voorjaar van 2017 publiceer ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik dit met collega-schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘het gebeurde op een zondag.’ Deze zomer lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond.
Vandaag Els Neijts. Kinderleed en een blijvend litteken: de ietwat ‘droge’ pen van Els maakt er een heerlijk verhaal van. Ik las het met veel plezier.

ROKJE VAST, STUUR LOS, AANGEREDEN – Els Neijts

Het gebeurde op een zondag. Hoewel haar ouders het als rechtgeaarde Brabanders niet zo nauw namen met de verplichte zondagsmis, stuurden ze Anna er altijd wel heen. Liefst met haar twee jongere broertjes. Dat scheelde een paar uur herrie in de tent.

Maar op die bewuste zondagochtend besloot Anna’s moeder om onduidelijke redenen dat haar vijfjarige zusje aan de beurt was. Die kon haar oudste best achterop de fiets meenemen. Anna had er geen idee van wat haar moeders beweegredenen waren. Het kleine zusje maakte nooit herrie en wat moest een kind van vijf in de kerk? In een zeldzame bui van obstinatie schreeuwde ze dat ze daar géén zin in had en stormde de deur uit.

Ze was het zó zat altijd mother’s little helper te zijn dat ze op de fiets nog een hele preek voor haar moeder tegen de wind in schreeuwde. Want dat het ook nog heel hard waaide voelde als onverdiende straf. Ze moest verdomd hard trappen en haar stuur goed klemvast houden. Maar af en toe moest ze toch een hand loslaten om de zoom van haar blauw geruite overgooier richting haar knieën te trekken.

Door een heftige windstoot kon ze alle handelingen even niet goed coördineren, waardoor ze in één ruk met fiets en al naar de verkeerde kant van de weg geblazen werd. Loodrecht door de voorruit van een tegemoetkomende auto. Toen die vol in zijn remmen ging hangen, vloog ze even hard ook weer terug. Verdoofd lag ze op straat, terwijl omstanders naar haar toe renden. In het huis van een omwonende werd ze door de ziekenbroeders van de inmiddels gearriveerde ambulance onderzocht. Een gapende, diepe snee op haar linker jukbeen leek de grootste schade te zijn. Toen iemand haar een spiegeltje wilde geven zodat ze het letsel zelf kon bekijken, maaide de ambulancebroeder dat doeltreffend uit haar handen. “Ben je nou helemaal gek geworden?”, snauwde hij de onthutse vrouw toe.

Om haar tegen meer medisch onbenul te beschermen, moest ze mee naar het ziekenhuis. Daar werd het mini ravijn gehecht. Om haar af te leiden vroeg de dokter of ze leuke namen wist voor het kindje dat hij binnenkort zou krijgen. Hoewel Anna zich afvroeg of dat een trucje was dat hij standaard toepaste, deed ze braaf haar best. Ze deed vrijwel altijd braaf haar best. Om lief gevonden te worden, en ook een beetje omdat God immers alles zag. Je wist maar nooit.

Toen het er na een paar uur rusten naar uitzag dat ze verder wel overal kneuzingen maar geen hersenschudding had, mocht ze naar huis. Haar vader kwam haar halen. Op de fiets. Toen haar moeder de deur opendeed en Anna zag begon ze heel hard te huilen. “Hoe kon je nou zo onvoorzichtig zijn?”, snikte ze. “Ik ben zooo geschrokken!” Misschien was Anna door de klap en de verdoving nog enigszins wezenloos, want ineens flapte ze er zonder nadenken precies uit wat ze dacht. Dat deed ze anders nooit. Ze wist veel te goed dat er dan nog veel meer tranen zouden komen. “Wees blij”, schreeuwde ze tegen haar moeder. “Als ik Marie wel had meegenomen, was zíj ónder die auto terecht gekomen!”

Ze haalde de krant met haar ongeluk. Een paar dagen later bracht de buurvrouw een uitgeknipt artikeltje langs. Rokje vast, stuur los, aangereden stond als kop boven het eenkolommertje. De redacteur van het stukje moet de nodige lol in zijn werk hebben gehad, want ook in de rest van de tekst bleef hij jolig:
Een fietsend meisje dat afgelopen zondag haar rokje in de buurt van haar knieën probeerde te houden, verloor bij deze worsteling om de nationale kuisheid de macht over haar stuur en knalde op een tegemoetkomende auto!

Het litteken dat Anna aan die zondag overhield, groeide met de jaren mee met haar gezicht. Als ze boos, moe of verdrietig was, werd het steevast vurig rood. En aan zondagen hield ze voorgoed een hartgrondige hekel.

OVER ELS
Ik schrijf al meer dan 40 jaar voor de meest uiteenlopende media. Van architectuurbladen tot zorgmagazines, en van jaaroverzichten tot reisverslagen. Hoewel ik ‘officieel’ journalist ben, zoek ik het liefst de achterkant van het nieuws. Niets menselijks is me vreemd, dat helpt.
Ik heb al 30 jaar een roman op de plank liggen, opgemaakt en wel, maar toen ik hem ooit aan een uitgever liet lezen, was het commentaar dat hij te dicht bij mezelf lag. Toen was dat nog not done en literatuur mocht het al helemaal niet genoemd worden. Niet dat ik daar op zat te wachten, maar ik had hem toch graag gedrukt gezien.
In een obstinate bui heb ik wel in eigen beheer een bundeltje datingavonturen uitgebracht: Ella in relatieland. Met hele leuke, treffende cartoons van een bevriende illustrator.
De laatste jaren schrijf ik met veel plezier voornamelijk voor de Rotterdamse Havenloods en het Schiedamse Nieuwe Stadsblad.

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en  ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

12 reacties

  1. Ben op 14 juni 2020 om 10:24

    Een heerlijk verhaal! Meeslepend en herkenbaar. Altijd fijn om te lezen dat er ook anderen zijn die littekens (bij mij niet zichtbaar) aan de zondag hebben overgehouden. Mooie stijl van schrijven! Jammer van die roman.

    • Marceline de Waard op 14 juni 2020 om 10:51

      Fijn dat het verhaal ook bij jou in de smaak valt, Ben

      • Anoniem op 14 juni 2020 om 12:53

        Mooie zin: Want dat het ook nog heel hard waaide voelde als onverdiende straf. Leuk verhaal!

        • Anita Kok op 14 juni 2020 om 17:35

          Mooie schrijfstijl! Ik heb genoten van dit verhaal!

    • Anoniem op 15 juni 2020 om 18:43

      Dank Ben! De onzichtbare littekens vormden het raamwerk van die roman!

  2. Conny Hoogendoorn op 14 juni 2020 om 11:32

    Fijn verhaal!

  3. Bep op 14 juni 2020 om 13:02

    Heerlijk verhaal om te lezen, ook heel herkenbaar voor mij, geen klein zusje, dat mee moest, maar mijn 3 jaar oudere zus met een hartkwaal moest altijd bij mij achterop, tot het ook een keer fout ging, gelukkig liep dat redelijk goed af, voor haar dan😉

    • Marceline de Waard op 14 juni 2020 om 18:19

      Ik hoop dat het voor jou ook niet al te slecht afliep, Bep!

      • Bep op 14 juni 2020 om 23:29

        Het leverde mij een gebroken been op, was niet leuk, maar het belangrijkste was mijn zus.

    • Anoniem op 15 juni 2020 om 18:45

      Veel mensen hebben de ‘wonderlijkste’ verhalen. Ik hoor ze altijd graag, ze vormen vaak de essentie van iemands leven,

  4. Anita Kok op 14 juni 2020 om 17:35

    Mooie schrijfstijl! Ik heb genoten van dit verhaal!

  5. Marceline de Waard op 14 juni 2020 om 18:18

    Conny, Bep, Anita en Anoniem; wat fijn dat dit verhaal ook bij jullie in de smaak viel. ook ik las het met plezier.

Laat een reactie achter