Naast mijn laptop verscheen een glas witte wijn. Teken dat ik voor die dag genoeg achter mijn laptop had gezeten. Ik herinner mij dit moment afgelopen oktober nog goed. We waren een weekendje weg in Drenthe en tussen een mooie wandeldag en het diner in moest ik nog even wat aan mijn schrijverswerk doen. In een schrijvershoofd is het immers nooit stil.

We nipten van onze wijn, de schemer daalde in en tussen de verkleurende boombladeren blies de buitenkachel een grote rookpluim de lucht in. En terwijl ik met een half oor luisterde naar de wandelplannen voor de volgende dag, verwaaide de rookpluim in mijn hoofd tot nevels, die tot leven komen in een parallelle wereld die wij net niet kunnen zien.

De volgende dag mengden de nevels zich met ‘dansende olifanten op het ijs’, het thema van een schrijfwedstrijd. Al tijden zocht ik naar een geschikt verhaal en nu diende het zich aan. Het landhuishotel waarin we verbleven werd een familiehuis, onze kamer de slaapkamer van een oude moeder en de nevels werden verhalen die zij haar kinderen vertelde. Ik bedacht een verhaal dat draait rond de vraag wat te doen met een moeder die schijnbaar dement wordt. Ik won er de dertiende plaats mee in de gelijknamige wedstrijdbundel.

Een paar maanden later kwam het verhaal bij mij terug: er zat meer in de nevels verborgen dan ik in eerste instantie dacht. Ik denk aan de woorden van één van de juryleden: een aantal verhalen gaven haar de indruk dat ze langer waren dan de maximale drieduizend woorden. Zal ze daarmee ook mijn Nevels bedoeld hebben? Mij zat in ieder geval nog steeds dwars dat ik het verloop van het huwelijk van mijn hoofdpersoon in een paar regels af moest doen. Al peinzende kregen ook de andere personages in het verhaal vorm, net als het verleden van de moeder. Een mysterie doemde op. Langzaam duwden de nevels de opzet voor mijn tweede roman, een in Ierland spelend vervolg op ‘Thuisreis’, naar de achtergrond. Mijn tweede roman krijgt vorm.

8 reacties

  1. Ben op 29 juli 2020 om 09:11

    Leuk zo’n blog. Geeft een mooi inkijkje in het schrijvershoofd. En Drenthe is natuurlijk een brok inspiratie!

    • Marceline de Waard op 29 juli 2020 om 09:42

      Dat is Drenthe zeker, Ben. Goed te lezen dat je de blog leuk vond.

      • Roze-Riet op 31 juli 2020 om 16:46

        Ben weer heel benieuwd hoor.

        • Marceline de Waard op 31 juli 2020 om 19:26

          Dat is goed te lezen, Roze-Riet. Ik hoop dat ik je niet teleurstel!

        • Bep op 4 augustus 2020 om 01:37

          Dit begin smaakt naar meer Marceline👍

          • Marceline de Waard op 4 augustus 2020 om 12:12

            Dat is goed om te lezen, Bep!



  2. Koosje de Leeuw op 31 juli 2020 om 14:36

    Leuk jouw inspiratiebron. Ik ga binnenkort op schrijfvakantie in Drenthe… Hoop daar ook nieuwe inspiratie op te doen…. in ieder geval voor een kort verhaal. En langer, dat is natuurlijk ook welkom.

    • Marceline de Waard op 31 juli 2020 om 16:13

      Fijne schrijfvakantie, Koosje, je komt vast met een mooi verhaal thuis. Ik ben heel benieuwd!

Laat een reactie achter