EEN NIEUWE DAG

Hoe vaak heeft ze vanaf dit bankje al een nieuwe dag zien ontwaken? Optrekkend rood als voorbode van een natte dag, een zomerzon die een korte nacht liet verbleken of grijze winterwolken die het daglicht verborgen, fruitbomen vol vrucht of sneeuwwitte heuvels. Ontelbare keren zijn de seizoenen op deze plek aan haar voorbijgetrokken. Sinds ze na haar trouwen in dit dorp gingen wonen, begon ze iedere dag op dit bankje net buiten het dorp. Nou, ja, bijna iedere dag. Bij de geboorte van haar kinderen zat ze hier natuurlijk niet. En ook toen na meer dan vijftig jaar huwelijk haar Gert op sterven lag, kwam ze niet ieder ochtendgloren hier. Hoeveel keer zou het in totaal zijn geweest? Ze was eenentwintig bij haar trouwen en nu is ze drieëntachtig. Eenenzestig keer driehonderd-en-vijfenzestig. Misschien moet ze beginnen met zestig keer driehonderdvijftig. Oh, ja, dan moeten de dagen dat ze hier niet zat er ook nog van af. De getallen duizelen, wat doet het er ook toe. Vandaag is de laatste keer voor ze verhuist naar het verzorgingsappartement in de buurt van haar kinderen, zonde die te verspillen aan dit soort onbenulligheden. ‘Ik kan u hier in het weekend met de auto best naar toe brengen,’ zei haar kleindochter. Ze glimlacht bij de herinnering. Hoe lief ook, ze weet dat ze dat niet wil. Zonder de stille wandeling hiernaar toe zou het niet hetzelfde zijn.

Een lichte nevel hangt tussen de appelbomen en de zon trappelt om een blijde glans aan deze dag te geven. De geur van de herfst met de temperatuur van de vroege lente. Het is alsof de natuur wil zeggen dat de geur van verrotting die op de weg hiernaartoe in haar neus drong geen einde is, maar de voorbereiding op een nieuw begin, de herfsttooi van de bomen een belofte voor wat komen gaat. Juist nu. Weemoedig vist ze haar zakdoek uit de mouw van haar vest. Ze droogt haar ogen. Misschien moet ze anders naar deze dag kijken en is dit inderdaad de start van iets nieuws.
Het is alsof ze Gert hoort zuchten: ‘Godsallemachtig, jij ziet zelfs nog hoop in een platgeslagen vlieg.’
Het is waar, ze heeft altijd geloofd dat als er een deur dicht gaat er een andere opent.

Het laatste sliertje nevel vervliegt. Vanuit het dorp slentert een vrouw de holle weg omhoog. Zodra ze dichterbij komt herkent ze haar kleindochter. Voor de laatste keer duwt ze zich van haar bankje omhoog.

—-
MEER LEZEN: Mijn laatste roman ‘Nevels’ is in iedere (online) boekwinkel te koop, te leen in de bibliotheek en te lezen met Koboplus. Nieuwsgierig naar mijn andere boeken? Een overzicht van al mijn boeken vind je op mijn boekenpagina.
SCHRIJFUPDATES: Wil je weten waarover mijn volgende roman gaat? In mijn maandelijkse nieuwsbrief vertel ik hier meer over. Je kan je inschrijven met het formulier op mijn homepage.