EEN NIEUW JAAR BEGINT

Waarom zeg je niks? Ik dacht dat nu we elkaar weer hebben gevonden … Voel jij het niet? Met Dough’s stem in haar oren staart Jane naar de planken vol ingeblikte groenten in haar winkel. Natuurlijk voelde ze het ook, alleen kon ze niets anders dan hem zwijgend aanstaren in antwoord op zijn vraag of ze bij hem in het Lairdhuis wilde komen wonen.
De vraag kwam tijdens ‘Hogmanay’. Normaal hield ze zich wat afzijdig van het Schotse nieuwjaarsfeest. De vuurwedstrijd – waarin de mannen met brandende fakkels over het eiland van het dorp tot aan de kreeftenbaai rennen – gevolgd door een Ceilidh in het dorp waar iedereen dronken werd, kon haar nooit zo bekoren en zodra de kans zich voordeed, ging ze terug naar huis en kroop ze met een boek in bed.
Dit jaar was het anders. Na het succes van het eerste kerstfeest bij de Laird, werd besloten om na de traditionele vuurwedstrijd op oudjaarsavond het nieuwjaarsfeest eveneens bij hem in de tuin te houden.
Tussen de kale takken van de bomen lichtten de lampen blauw, groen, geel en rood op. Samen met de vlammen in de vuurkorven gaf het de donkerte een mysterieuze gloed, de sfeer voelde of ieder moment elfen en kabouters uit de struiken tevoorschijn konden komen om met de eilanders mee te zingen en swingen.
In plaats van een drinkgelag werd het dit jaar een feest vol muziek, dans en het ophalen van herinneringen uit de tijd dat Dough op het eiland opgroeide. De eilanders brachten hem voor Jane tot leven, het kind dat langs het strand struinde en de jongeling die de zee indook. Haar hart treurde bij het verhaal over het overlijden van zijn moeder, eindelijk begreep ze waarom hij in zijn pubertijd zo hevig botste met zijn vader waardoor hij uiteindelijk van zijn eiland wegtrok.
Dough liep haar met uitgestoken handen heupwiegend tegemoet en week geworden door de verhalen liet ze haar gebruikelijke terughoudendheid los en wervelde ze met hem over het grasveld.
Luidkeels telden ze met de eilanders af tot twaalf uur en terwijl de champagne bruiste, trok Dough haar mee achter de schuur en verloor ze zich in een nieuwjaarskus van een nog nooit eerder gevoelde intensiteit.
‘Dat is nog eens een goed begin van het nieuwe jaar.’ De sterretjes in zijn ogen waren een reflectie van haar binnenste. Haar vingers prikkelden zich aan zijn baardje.
‘Het is dat het hele eiland hier rondloopt, anders zou ik je mijn bed in sleuren.’
Ze moest lachen.
‘Wil je bij mij komen wonen? Ik word te oud om ’s nachts stiekem jouw cottage in en uit te sluipen.’
‘Bedoel je …?’
Hij knikte. ‘Ik heb de liefde van mijn leven teruggevonden, ik laat je nooit meer gaan.’
Deze laatste woorden nemen haar in één klap terug naar de avond dat ze halsoverkop verliefd op hem werd en het tevergeefse wachtten de dag erna. De herinnering verdreef de warmte van zijn omhelzing. Ze zweeg.
Onzekerheid kroop in zijn blik en zijn stem. ‘Waarom zeg je niks? Ik dacht dat we nu we elkaar weer hebben gevonden … Voel jij het niet?’
‘Dough, waar ben je?’ De stem van David dreef hun uit elkaar. ‘We zoeken de champagne, waar heb jij de voorraad neergezet?’
Dough keerde terug naar het feest en zij glipte weg met een kilte rond haar hart welke er nog steeds is. Want stel dat zij de liefde van zijn leven is, waarom heeft hij geen extra moeite gedaan? Dan had hij zich niet laten afschrikken door het feit dat zij aan de bar met een ander praatte omdat hij te laat was. Dan was hij toch niet zolang met een ander gelukkig getrouwd geweest? Voor de zoveelste keer vraagt ze zich af hoe het zou zijn als zijn vrouw er nog was, was hij dan met haar teruggekeerd? En dan?
Niet goed genoeg, tweede keus. Het lijkt op de periode dat ze tevergeefs wachtte tot haar toenmalige minnaar zijn vrouw zou verlaten. Het geluksgevoel dat ze hier op het eiland vond, moet ze dat door Dough in de war laten schoppen?
Een schamper lachje ontglipt haar wanneer ze denkt aan hun heimelijke ontmoetingen, dat is precies wat ze de afgelopen tijd heeft laten gebeuren.

Waterkoude lucht stroomt haar belevingswereld binnen en de winkeldeur klapt dicht. Nadat ze haar eerste klant van het jaar heeft geholpen, gaat ze in de keuken aan de slag. Ze verwacht deze eerst maandag van het jaar weinig klanten en met de tussendeur open, hoort ze het wanneer iemand binnenkomt.
Ze kneedt het deeg voor scones, haar gedachten dwalen opnieuw naar Dough, dit keer stoppen ze bij de periode voor kerst. Hun wandelingen over het afgelegen deel van het eiland en de keren dat hij ’s nachts via de omslachtige route van het geitenpaadje bij haar kwam. Alle door hem gedane moeite om bij haar te zijn, dat heeft vast iets te betekenen. En dan zijn er hun vrijpartijen, de vanzelfsprekendheid waarmee ze elkaar moeiteloos aanvoelden, ze huivert bij het idee dat kwijt te raken kwijt.
Opeens vindt ze zichzelf een aansteller. Ze zijn de zestig gepasseerd, het is logisch dat ze andere liefdes hebben gekend. En ach, de eerste verliefdheid in hun studententijd. Misschien was de tijd niet rijp, ze heeft altijd geloofd dat er meer is tussen hemel en aarde. Ze bedenkt wat ze zo tegen hem zal zeggen om haar vlucht van nieuwjaarsnacht uit te leggen.
Neuriënd doet ze een deel van het deeg over in een andere kom en doet daar een extra hand rozijnen door: precies zoals Dough het lekker vindt. Zag ze vanochtend op tegen de lunch, inmiddels verheugt ze zich erop.
Ze schuift de scones in de oven en in de badkamer haalt ze een kam door haar haar en bindt het vast met haar mooiste lint. Een veegje lipstick en klaar.

Jane kijkt op de klok boven de winkeldeur. Kwart over twaalf, Dough is laat.
Ze staat op van de kruk achter de toonbank en voelt in de koelkast of de fles prosecco koud genoeg is. Normaal drinkt ze niet overdag, maar nadat ze Dough heeft verteld dat ze dolgraag bij hem komt wonen is het natuurlijk wel passend.
Zou de regen van vanochtend soms mini waternimfen hebben achtergelaten? Het voelt of minuscuul kleine wezens met haar zenuwenuiteinden aan het dollen zijn. Ze gaat zitten op de kruk en staat gelijk op om nogmaals in de badkamerspiegel te controleren of haar lipstick op zijn plaats is gebleven.
Terug in de winkel kijkt ze opnieuw op de klok. Bijna één uur en nog steeds geen Dough. Ze was er zo vanuit gegaan dat in het nieuwe jaar Dough door de week weer bij haar zou komen lunchen en de enig denkbare reden voor zijn afwezigheid is haar stille vertrek tijdens nieuwjaarsnacht. Is ze te ver gegaan?

Nieuwsgierig hoe het verder gaat? Je leest het in mijn Schotse eilandnovelle ‘Terugkeer’, verkrijgbaar als paperback en e-book, ook is het te leen in de bibliotheek en te vinden in Kobo Plus.

AANBIEDING
Voor de liefhebbers van het papieren boek kost ‘Terugkeer’ nu slechts € 12. Je betaalt geen verzendkosten. De aanbieding geldt zowel voor verzending in Nederland als naar België. Een koopje! Alleen geldig bij bestelling via zondagverhaal@gmail.com.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

2 reacties

  1. Ben op 7 januari 2024 om 10:08

    Weer mooi om terug te lezen. Je weet als geen ander het spannend te maken. Gelukkig weet ik nu wel hoe het verder gaat. Terugkeer is echt een heel mooi boek!

    • Marceline de Waard op 8 januari 2024 om 17:48

      Wat fijn, Ben! Dankjewel.

Laat een reactie achter