Sinds het voorjaar van 2017 publiceer ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. De komende dertien weken deel ik dit met collega-schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘het gebeurde op een zondag.’ De komende maanden lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond.  Ik begin met het verhaal van Deborah Degreef. Zij heeft een pakkende schrijfstijl, je blijft lezen: hoe loopt het af met die kraai? Ik bleef met een glimlach achter.

EEN MOOIE ZWARTE – Debora Degreef

Mijn opa had een zwarte kraai. Zo’n naar krassend beest met vervaarlijke kraalogen. Hij zat niet buiten in een kooi, maar woonde ‘gewoon’ binnen. Mijn opa was verknocht aan het beest.
‘Hij heeft mijn leven gered, Wouter,’ zei hij nadat ik voorstelde om de kraai op de barbecue te leggen naast de karbonades.
‘Hoezo dan?’ Ik had nog nooit iets anders over het beest gehoord dan dat hij stonk (mijn moeder), dat hij een dief was (mijn tante, nadat ze haar ring kwijt was geraakt die ze even naast de spoelbak had gelegd) en dat hij altijd het hoogste woord voerde (mijn eigen ervaring, want hij kraaide steevast door elk gesprek heen).
‘Weet je, ik was zo ontzettend eenzaam na de dood van je oma. Boris heeft me uit de put getrokken.’ Daarna volgde het verhaal waarmee ik al bekend was, namelijk dat de zwarte kraai op een dag zomaar op zijn tuinstoel was gaan zitten en niet meer was weggegaan. Natuurlijk had opa hem iets te eten gegeven, maar volgens opa was dat niet de enige reden dat hij bleef.
‘Ik geloof er heilig in dat oma hem gestuurd heeft vanuit de hemel.’

Mijn opa was zelf niet meer de jongste en toen hij overleed op vijfentachtigjarige leeftijd, was het voor ons allemaal helder dat de kraai zijn vrijheid terug moest krijgen. We zetten hem in de tuin, met nog wel een schaaltje van zijn favoriete noten, en sloten de deur.
‘Hij gaat heus wel een keer vliegen,’ zei mijn moeder. Maar Boris zat na vier dagen nog steeds op het tuinhek. We waren druk met het uitruimen van het huis en op de laatste dag, toen mijn moeder de sleutel in ging leveren bij de makelaar, was de kraai inderdaad verdwenen.
Maar niet voor lang.
Het was op de tweede dag na de begrafenis. Ik rookte op mijn balkon een sigaret en keek uit over de daken van de stad. De zwarte kraai landde keurig op het balkonhek en keek me doordringend aan. ‘Ik ga vanaf nu voor jou zorgen,’ leek hij te willen zeggen, maar dat was natuurlijk belachelijk. Want het was helder dat niet ík, maar híj een verzorger zocht.
Wat ik ook deed de dagen daarna, het beest bleef op mijn balkonrand zitten.
Op een mooie zondagochtend pakte ik de fiets om boodschappen te doen en volgde Boris me op gepaste afstand. Dat is althans mijn vermoeden, want ik zag hem niet. Bij de rotonde met de oversteek naar het kanaal dreigde ik onder een auto te komen. Uit het niets fladderde Boris luid krassend om me heen. Zijn snavel raakte mijn voorhoofd, maar dat was wonderwel de enige verwonding die ik opliep.
Boris redde mijn leven.
Zoals mijn opa Boris een gift vond van zijn overleden echtgenote, zo beschouwde ik Boris vanaf dat moment als mijn beschermengel. Geen standaard witte, maar een mooie zwarte. Beschermengelen willen dichtbij je blijven. Die kans moet je ze geven. En daarom woont Boris nu ‘gewoon’ bij mij thuis.

OVER DEBORA
Mijn naam is Debora Degreef. Ik ben 46 jaar oud en woon in Capelle aan den IJssel, samen met mijn partner en dochter van 14. Ik ben afgestudeerd arbeids- en organisatiepsycholoog en werk als ICT adviseur bij gemeente Rotterdam. In 2017 is mijn debuutroman Regenboogdruppels verschenen. Verder zijn er tussen 2012 en 2019 allerlei korte verhalen verschenen in diverse bundels. Meer informatie daarover is te vinden op mijn website: www.debora.degreef.nl.

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en  ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

4 reacties

  1. Ben op 7 juni 2020 om 10:29

    Wat een mooi en ook ontroerend verhaal. En leuk om een andere “hand” van schrijven te lezen. Fijne en vlotte stijl en pakkend hoe zo’n kraai weer een generatie mee gaat. Zo leuk dat dit podium deze zomer is bedacht! Even ter info aan Debora: als ik de website bezoek en doorklik, krijg ik een stevige waarschuwing dat de site niet veilig is en dan wordt ‘ie geblokkeerd… Misschien even naar kijken.

    • Marceline de Waard op 7 juni 2020 om 12:42

      Dank voor je enthousiaste reactie, Ben! Goed te lezen dat dit verhaal je ontroerde.

  2. Bep op 8 juni 2020 om 01:25

    Wat een mooi en ontroerend verhaal, ik geloof zeker dat dit mogelijk is, heb zelf ook zoiets meegemaakt na het overlijden van mijn zus.
    Deze schrijfster heeft een fijne schrijfstijl, ik heb echt van dit verhaal genoten!

    • Marceline de Waard op 8 juni 2020 om 07:16

      Wat fijn, Bep, goed dat ook jij van dit verhaal genoot.

Laat een reactie achter