DE ZAAK

‘Wil je tienduizend euro naar mij overmaken?’
De vraag van haar jongere broer stoort Coralie in de maandelijkse boekhouding van de jeneverdistilleerderij. Hoe ze ook puzzelt, ze weet niet hoe ze deze maand zowel het personeel als de leveranciers moet betalen.
‘Wat?’
‘Kimberley wordt depressief van al die regen en ze zag een leuke aanbieding; een weekje duiken op de Malediven. Het lijkt mij wel wat.’ Thomas leunt tegen de eeuwenoude houten lambrisering in het kantoor.
‘Hoe verzint ze het. Je kan niet zomaar weg nu papa in het ziekenhuis ligt. Bovendien weet je hoe slecht we er financieel voorstaan.’
‘Ik verkoop de zaak aan de Amerikanen als hij eenmaal de pijp uit is, zie het maar als een voorschot op mijn erfenis.’
Verbijstering verlamt haar tong. De afgelopen maanden hebben haar vader en zij naarstig gezocht naar een oplossing voor de geldproblemen van het familiebedrijf. Ze kwamen in contact met een Amerikaans bedrijf dat geïnteresseerd was een oeroud Europees product in zijn land op de markt te brengen. De onderhandelingen vorige week begonnen veelbelovend totdat papa opeens paars werd en naar zijn borst greep. De paniek die zich van haar meester maakte, het was te danken aan het snelle handelen van de Amerikanen dat papa op tijd in het ziekenhuis kwam. De laatste keer dat ze hem zag, stak zijn gezicht nauwelijks af tegen het wit van de lakens. Het gepiep van de monitors die zijn hartslag op gang houden, snerpt nog steeds in haar oren.
‘Komt er nog wat van?’
Het ongeduld in zijn stem en de nonchalance van zijn houding zet haar verdriet om in woede. Ze duwt zichzelf omhoog, zet haar handen op het bureau en buigt zich naar hem toe. ‘Hoe komt het in je botte kop op om maar aan een vakantie te dúrven denken.’
‘Waarom niet? Die ouwe merkt er toch niets meer van en straks met de begrafenis kunnen we niet weg.’
Hij komt los van de lambrisering en ploft tegenover zijn zus neer op vaders bureaustoel.
‘Ben jij helemaal gek geworden?’ De schok dat hij aan papa’s bureau gaat zitten, zorgt ervoor dat ze nauwelijks hoort wat hij zegt.
‘Wordt wakker, Coralie, je hebt gehoord wat de arts zei.’
‘Wat ben jij een, een, een …’ze krijgt het “gore klootzak” niet over haar lippen, ‘… een harteloze egoïst.’
‘Een realist, lieve zus, een realist. Kom op, regel dat geld voor mij.’
De arrogantie op zijn gezicht, de zelfverzekerdheid in zijn woorden en de vanzelfsprekendheid waarmee hij verwacht dat ze zijn opdracht uitvoert, het zorgt ervoor dat het laagje schroom dat normaal haar handelen kleurt, verdwijnt. ‘Ben je nu helemaal van de pot gerukt. We hebben het geld niet en bovendien is verkoop van de zaak niet aan de orde. Papa zit midden in de onderhandeling met de Amerikanen om de boel te redden, luxereisjes om jouw snol te plezieren zijn niet aan de orde.’ Met haar handen in haar zij gaat ze voor hem staan, buigt voorover en spettert ‘uitvreter’ in zijn gezicht.
Zijn ogen worden donker, woest als een valse hond. Hij komt overeind en grijpt haar hard bij de schouders. ‘Wat denk jij wel niet. Mij de les lezen? Nog even en ík ben hier de baas en dan verkoop ik de boel en denk maar niet dat jij een cent krijgt.’
‘Jij de baas?’ Ze rukt zich los en doet een stap naar achteren. ‘Je hebt nog nooit een vinger in het bedrijf uitgestoken en bovendien ben ík de oudste.’
‘Nou en? Je weet dat het bedrijf van vader op zoon over hoort te gaan, zo staat het in de statuten.’
‘Mevrouw Coralie, is alles goed?’ De stem van de oude Marinus maakt een eind aan hun ruzie.

Het is donker als ze aan het begin van de avond de deur van het kantoor achter zich dichttrekt. De uitgestelde beslissing wie te betalen en de spottende lach waarmee haar broer vertrok, maken de gure herfstavond grauwer dan hij van zichzelf al is. Met haar jaskraag tot aan haar oren en handen diep in haar zakken begint ze aan de wandeling naar huis, bij iedere tik van haar hak op de stoep dreunen de woorden van Thomas na. Papa’s toestand is kritisch, maar op sterven? Zij heeft het niet uit de woorden van de arts kunnen opmaken. Thomas een realist? Ha! Een egoïst, een inhalige klootzak, een uitvreter. De woorden blijven vol woede in haar opborrelen. Wat zou papa gezegd hebben als hij haar zo tekeer had zien gaan? Hoe oud was ze, die keer dat ze zo driftig werd omdat Thomas haar lievelings-Barbie in een modderplas smeet? De draai om haar oren was niet half zo erg als zijn negeren daarna. Pas nadat ze beloofd had zich te gedragen als een echte dame en altijd beleefd te blijven tegen haar broertje, mocht ze weer aanschuiven bij de gezamenlijke maaltijden.

Ze opent de voordeur. Als een kille deken vallen de stilte en het donker over haar heen. Afgelopen zomer hebben ze de huishoudster moeten ontslaan. Nu alleen wij twee nog maar hier wonen, kan jij wel voor ons koken en de boel een beetje bijhouden. Nietwaar, Coralie? Papa’s vraag klonk als een bevel, natuurlijk zei ze ja.
Ze geeft de kachel een klik naar 21 graden. Ze verdringt het schuldgevoel als gevolg van de huidige energieprijzen, het is geen avond om in de kou te zitten.
In haar slaapkamer gaat ze voor knieën voor haar kledingkast zitten. Ze duwt de voorste schoenendozen opzij en pakt de stoffige doos die daar al jaren weggestopt is. Nadat ze het stof heeft weggeblazen, opent ze hem. Ze legt de oude klikklakcamera naast haar en schuift de sigarenbandjes weg zodat een stapel verkleurde foto’s zichtbaar wordt. Tot nu wilde ze papa geen pijn doen met de vreselijke waarheid die tussen de foto’s zit verborgen, maar Thomas laat haar geen keus. De distilleerderij, in de achttiende eeuw door een van haar voorvaderen opgericht en door keihard werken van papa met haar hulp nog steeds levensvatbaar. Ze kan niet toestaan dat hij ooit haar erfgoed in handen krijgt om het vervolgens te verkwanselen.
Ze brengt de onderste foto dicht naar haar gezicht. Ondanks de verkleuring is de afbeelding nog precies zoals ze hem maakte. Het bewijs dat Thomas niet papa’s zoon is. Zodra papa uit het ziekenhuis is, laat ze hem de foto zien.

***
Wordt vervolgd

—-
Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

21 reacties

  1. Margreet Maarleveld op 2 oktober 2022 om 08:50

    Het verhaal heeft me gelijk gepakt, en ik kijk uit naar het volgende gedeelte.

    • Marceline de Waard op 2 oktober 2022 om 09:17

      Goed om te lezen, Margreet 🙂 Dank!

      • Nelleke S op 2 oktober 2022 om 22:09

        Wow, spannend!! Kijk uit naar de volgende “aflevering”.

        • Marceline de Waard op 3 oktober 2022 om 08:15

          Fijn, Nelleke! Dank je wel!

  2. Conny op 2 oktober 2022 om 09:48

    Spannend! Ik ben benieuwd naar het vervolg, Marceline.

  3. Rita op 2 oktober 2022 om 10:31

    Fijn begin van de zondag

  4. Wijna Wagenaar op 2 oktober 2022 om 10:32

    Spannend , ik wil meer weten .
    Goed verhaal 👍😊

    • Jenny Brands op 2 oktober 2022 om 18:48

      Marceline, wat een begin van de serie.
      Laat het gauw weer zondag zijn om het vervolg te lezen….ben benieuwd!!

      pfff kom net zelf van het UMCG, ……hartbewaking, waar mijn man donderdag met spoed opgenomen is……en nu lees ik dit van jou, pfff.
      Maar dit is anders😱

  5. Ben op 2 oktober 2022 om 11:06

    Heerlijk, weer terug bij een echte Marceline en zo gaaf dat jenever een essentiële rol speelt…. Proost!

    • Louise Jonkman op 2 oktober 2022 om 12:48

      Jenever brengt kleur op je wangen!
      Bij mij toverde je blosjes van nijd!
      Ik zit er weer helemaal in …
      Op weg naar de volgende aflevering.

      Kan me helemaal inleven in het verhaal. Mijn vaders erfenis is vakkundig weggepoetst.
      Sindsdien ligt de familie uit elkaar!

      • Marceline de Waard op 2 oktober 2022 om 18:46

        Ach, Louise, wat naar! Erfenissen halen soms het slechtste in mensen naar boven

  6. Iris Van 't hof op 2 oktober 2022 om 17:04

    Pakkend geschreven! En ik kijk nu al uit naar het vervolg!

  7. Marceline de Waard op 2 oktober 2022 om 18:45

    Rita, Wijna, Conny, Ben, Louise en Iris, wat een heerlijke reacties! dank jullie wel. ik hoop dat jullie de volgende delen met net zoveel plezier lezen.

  8. Mireille op 2 oktober 2022 om 18:59

    Heerlijk begin … wil graag verder lezen …

    • Marceline de Waard op 2 oktober 2022 om 19:50

      Wat fijn, Mireille! Volgende week deel 2

  9. Bep van Vlijmen-van Dijk op 3 oktober 2022 om 05:21

    Wat een pakkend begin van dit nieuwe verhaal, zat er meteen helemaal in! Tja, familie en erfenissen kunnen de hele boel op de kop zetten. Daarom.had mijn moeder na het overlijden van mijn vader iedereen al gegeven wat ze graag wilden hebben en bij de notaris de geldelijke bedragen.geregeld, fijn hoor niks geen gezeur@
    Maar wat een vreselijk broer heeft zij, alleen maar denken aan wat hij gaat krijgen!
    Ik ben wel meteen heel nieuwsgierig, wat die foto’s en haar opmerking betekenen………wat dat betreft kan een week niet snel genoeg voorbij zijn!
    Fijne 1e oktoberweekend Marceline🙋‍♀️

    • Marceline de Waard op 3 oktober 2022 om 08:16

      Wat slim van jouw moeder, Bep!
      Fijn dat dit verhaal in de smaak valt.

  10. Joyce Boland op 8 oktober 2022 om 02:40

    Goede start, ben benieuwd!
    Groetje WF-joyce

    • Marceline de Waard op 8 oktober 2022 om 14:14

      Dank je, Joyce!

  11. Marianne Schenderling op 22 oktober 2022 om 15:15

    Spannend verhaal Marceline. Erg benieuwd hoe t verder gaat. En die broer is werkelijk een klootzak.

    • Marceline de Waard op 22 oktober 2022 om 21:37

      Dank, Marianne, 🙂 Morgen alweer deel 4!

Laat een reactie achter