Skip to content

DE WARE OF NIET DE WARE?

‘Lieve kind, ik kan er geen touw aan vast knopen.’ Tante Cathy neemt Elizabeth aan de hand mee naar haar kleine zitkamer bij de tuin. ‘Ga eens rustig zitten, dan kom ik zo terug.’
Buiten in de tuin krijgen de bladeren de eerste tinten van de herfst. Een huismus hipt rond en een roodborstje fladdert van tak tot tak. Elizabeths hartslag komt tot bedaren. Het afgelopen uur heeft ze zich met hulp van de metro als een razende van de ene kant naar de andere kant van de stad verplaatst in haar haast om bij tante Cathy te komen.
‘Drink dit eerst maar even op.’ Tante Cathy geeft Elizabeth een glas water. ‘We krijgen zo thee.’
Gehoorzaam drinkt Elizabeth haar glas leeg en zet het neer.
‘Probeer nu eens rustig en in de juiste volgorde te vertellen wat er gebeurd is.’
‘Vanochtend was er bij de post een brief met een Ierse postzegel voor tante Dorothy. Ik kreeg een brief van Jane en nam hem mee naar boven om te lezen. Ik had hem nog niet uit of Betsy kwam mij halen omdat tante mij wilde spreken over de brief die ze uit Ierland kreeg.’
Een dienstmeisje komt binnen met de thee en Elizabeth zwijgt.
‘Wat gebeurde er toen?’ Tante Cathy knikt naar het meisje dat het zo goed is en kwijt zich aan het ritueel van het thee inschenken.
‘Tante was helemaal ontdaan. Ze zag rood en liep heen en weer. In de brief stond dat mijn vader mijn hand had weggegeven aan een Engelse graaf.’ Haar stem hapert. ‘Vader kan mij toch niet zomaar uithuwelijken alsof het nog de middeleeuwen zijn?’
‘Dat iemand je hand aan je vader heeft gevraagd, betekent niet dat je met hem moet trouwen.’
Tante Cathy geeft Elizabeth een kop thee. ‘Het getuigt van goede manieren als een man eerst aan de vader van het meisje toestemming vraagt. De vader kan dan bepalen of de kandidaat in kwestie zijn dochter waard is.’
Zijn dochter waard is? Volgens Elizabeth heeft haar vader dit alleen maar gedaan om van haar af te zijn. Zwijgend drinkt ze haar thee.
‘Vertel, wie is de graaf in kwestie? Vind je hem leuk?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Weet je dat niet?’
‘Tante Dorothy heeft daar niets over gezegd.’
‘Je hebt toch wel een idee?’
Haar hoofd schudt nee.
‘Als jij en Jane uitgaan is er vast iemand die extra aandacht aan je besteedt?’
‘Niemand.’ De enige die ooit een keer extra aandacht voor haar had was Jeremy, de vriend van Janes oudste broer. Hun gesprek afgelopen zomer in de tuin. Het begrip in zijn stem toen ze over haar overleden moeder en zijn gestorven vader praatten. De warmte in zijn ogen bij zijn voorstel om haar door zijn moeder te laten uitnodigen. Ze heeft hem daarna nooit meer gezien en ook nooit een uitnodiging ontvangen. Maar goed ook, hij is natuurlijk al oud, net zoals als William die dit weekend dertig wordt. Alleen zijn ogen, die leken zo op die van Connor. Connor, de zoon van de stalknecht thuis in Ierland. De herinnering aan zijn kus. Als vader haar nu aan hem uit zou huwelijken …
‘Weet je het zeker?’ Tante Cathy kijkt Elizabeth aan of ze haar gedachten kan lezen en snel slaat ze haar ogen neer.
‘Dan moet je het maar snel aan je tante gaan vragen.’
Elizabeth knikt ja, ze vraagt zich af of ze dat wel durft. De boze reactie van haar tante die zich alleen druk maakte dat ze de toelage voor Elizabeth kwijt zou raken.
‘Is er wat? Je kijkt opeens zo zorgelijk.’
‘Niets.’
‘Goed.’ Tante Cathy staat op. ‘Ik zou je wel naar huis willen brengen, maar ik moet verder met de voorbereidingen van Williams partijtje. Je komt zaterdag toch ook?’
‘Natuurlijk, ik wil het niet missen.’
‘Fijn. Laat je mij nog weten wie die mysterieuze aanbidder van je is?’
Elizabeth knikt.

‘Daar ben je.’
Eenmaal thuis valt de begroeting van tante Dorothy als een ijzige deken over haar heen.
‘Het heeft geen pas weg te lopen omdat iets je niet bevalt.’
Elizabeth buigt haar hoofd.
‘Sta daar niet zo. Hoe denk je dat dit allemaal voor mij is?’
Zwijgend blijft ze staan.
‘Nou?’
Ze haalt haar schouders op.
‘Ga uit mijn ogen, ik wil je vandaag niet meer zien.’

‘Mag ik vanavond hier eten? Tante Dorothy wil mij vandaag niet meer zien.’
‘Komt dat door de brief?’ Betsy draait zich om voor het fornuis.
Elizabeth knikt en gaat aan de keukentafel zitten. Uit Betsy’s pan komt de kruidige geur van stoofpot en op de tafel staat een schaal warme scones. Ze pakt er heen en nestelt zich behaaglijk in haar stoel. Misschien moet ze er vaker voor zorgen dat tante haar zat is.
Betsy glimlacht. ‘Ik moet even dit afmaken voor het aankoekt, ondertussen kan u mij alles vertellen over die brief.’

‘Een graaf heeft uw hand gevraagd en u weet niet wie het is. Wat spannend.’ Met glinsterende ogen gaat Betsy tegenover Elizabeth zitten. ‘Wat doet u?’
‘Niks.’
‘Hoe kan u nou niks doen?’
‘Ik heb geen idee om wie het gaat en tante Cathy zei dat het alsnog aan mij om te bepalen is of ik met hem wil trouwen. Ik ben niet van plan mij te laten uithuwelijken, het zijn de middeleeuwen niet meer.’
‘Misschien is het wel een hele leuke man. U moet niet te snel nee zeggen.’
‘Betsy, dat meen je toch niet serieus?’
‘Wat wilt u dan? Hier blijven en net zo’n verzuurde oude vrijster worden als uw tante?’
Sprakeloos staart Elizabeth haar aan.
‘Bovendien is het ook reuze romantisch.’ Een grijns van oor tot oor verschijnt op Betsy’s gezicht.

De volgende ochtend haalt Elizabeth haar tekenspullen tevoorschijn. De hele nacht heeft ze liggen draaien en piekeren, tekenen helpt haar om haar gedachten te ordenen. Na het gesprek met tante Cathy leek het helder: ze ging niet trouwen met een man die haar vader bevalt, de opmerking van Betsy bracht haar voornemen aan het wankelen.
‘Mama, wat moet ik doen? Waarom trouwde jij met papa? Waarom liet je mij in de steek?’ Fluisterend stelt ze de vragen waarop nooit een antwoord zal komen. Ze veegt haar tranen weg.
Achter uit haar map, pakt ze de tekeningen van thuis. De dansende elfen boven het meer, het gezicht van Connor. Heimwee vult haar poriën en haar ogen lopen opnieuw vol. Haar vingers volgen de contouren van Connors gezicht en strelen zijn mond die haar ooit kuste. Zal ze zich ooit door een ander laten kussen? Het gaat haar voorstellingsvermogen te boven. Met pijn in haar hart stopt ze de tekeningen voorzichtig terug en pakt een nieuw vel papier. Als vanzelf glijden haar potloden over het papier.
Beneden gaat de deurbel. Verbaasd kijkt Elizabeth naar de tekening die uit haar vingers gerold is. De tuin van tante Cathy en de ogen van Connor in het gezicht van Jeremy.
‘Juffrouw Elizabeth.’ Het gebons van Betsy op haar deur verstoort haar gedachten. Ze staat op en doet hem open.
Glanzende ogen en een roze blos. ‘Er is mannenbezoek voor u.’
‘Wie?’
‘Uw aanbidder natuurlijk, wie anders?’
Haar hart mist een slag, ze weet nog steeds niet wat ze moet doen.
Betsy draait zich om. ‘Komt u?’
Haar nieuwsgierigheid wint en ze snelt achter Betsy aan.

In de deuropening van de salon blijft ze staan en verbaasd kijkt ze naar de man die tegenover tante Dorothy zit. Ze knippert met haar ogen en dan is daar nog steeds de man die ze net tekende.
‘Hallo, Elizabeth.’ Met een stralende glimlach en uitgestoken handen staat hij op.
‘Hallo.’ Verlegen legt ze haar hand in die van hem.
‘Ik wil Elizabeth graag alleen spreken.’ Hij wendt zich tot haar tante.
‘Dat kan zomaar niet.’ Tante zet haar voeten stevig op de grond.
‘Wil jij dat ze blijft?’ Vragend kijkt hij Elizabeth aan.
Ze schudt nee.
‘U ziet het, ik wil dat u nu gaat.’ Zijn stem is gebiedend alsof hij niet gewend is tegengesproken te worden.
Er verschijnen rode vlekken in de nek van tante Dorothy en met stijf samengeknepen lippen staat ze op. Met haar hoofd in haar nek verlaat ze de salon.
Hij grijnst en Elizabeth schiet in de lach.
‘Wacht.’ Op zijn tenen loopt hij naar de deur en trekt hem open. Met een rood hoofd kijkt tante Dorothy op. ‘Ik dacht dat ik hier mijn zakdoek liet vallen. Ligt hij ook niet in de stoel waar ik net zat?’
Hij trekt zijn wenkbrauwen op.
Tante Dorothy rekt haar nek uit naar de stoel waar ze net zat. ‘Waar zal ik hem toch gelaten hebben?’
Het blijft stil en tante Dorothy draait zich om.
‘Je tante is nog erger dan ik dacht.’ Nadat hij de deur gesloten heeft, komt hij naast Elizabeth zitten op de bank. ‘Je hebt nooit op de uitnodigingen van mijn moeder gereageerd om ons in Dartmoor te bezoeken. Waarom was dat?’
‘Ik heb geen uitnodiging gezien.’ Haar hart bonkt in haar keel, zal tante Dorothy?
‘Zoiets vermoede ik al en nu ik je tante ontmoet heb, snap ik ook waarom.’
Ze weet niet wat te zeggen en staart hem aan.
‘Heeft je vader je nog gebeld?’
‘Moest dat dan?’
Hij zucht. ‘Afgelopen zomer lukte het niet meer om de weekenden naar Londen te komen en met alles wat ik van je wist, was het niet moeilijk het adres van je vader te vinden.’
‘Ben je naar Ierland geweest, hoe was het daar?’
Hij glimlacht om de gretigheid in haar stem. ‘Ik heb hem gebeld en hij maakte snel duidelijk dat hij bezoek niet op prijs stelt. Mijn bedoelingen met jou heb ik in dat telefoongesprek uitgelegd. Blijkbaar kon mijn achtergrond zijn goedkeuring wegdragen. Tenminste, dat denk ik. Hij zei ja toen ik om je hand vroeg.’
‘Je kent mij helemaal niet, waar zou je met mij willen … willen …’ Haar stem sterft weg, ze krijgt het woord niet over haar lippen.
‘Trouwen? Welke man zou dat nu niet willen, mijn mooie Ierse elf.’
Een blos kruip uit haar hals omhoog en opnieuw weet ze niets te zeggen.
‘Je hoeft nog geen antwoord te geven. Ik snap dat je mij eerst beter moet kennen voor zo’n belangrijke beslissing. Het probleem is alleen dat je tante mij niet toestaat je uit te nodigen. Ik pijnigde mijn hoofd over de vraag wat ik kon verzinnen zodat je mij en waar ik woon kan leren kennen. Tijdens een wandeling over de hei schoot het antwoord mij te binnen. Een verloving. Je tante zou bezoeken van jou aan mij niet meer kunnen weigeren en het verplicht jou tot niets langdurigs. Een verloving is tenslotte een soort proefperiode, als de man in kwestie toch niet bevalt, kan je altijd de verloving verbreken.’ Hij glimlacht en pakt haar handen vast. ‘Lieve Elizabeth, vind je mij de moeite waard om beter te leren kennen?’
Haar ogen lezen zijn gezicht. Zijn zachte ogen, de glimlach en de manier waarop hij haar tante terecht wees. Zeker wil ze deze man beter willen kennen, maar … ’Als ik ja zeg betekent dat niet dat ik met je trouw.’
Hij knikt. ‘Als je ja zegt, betekent dit dat we ons verloven zodat je mij beter leert kennen. Als ik je niet beval, verbreken we de verloving en laat ik je met rust. Nou?’
‘Ja.’ Het is alsof de zon doorbreekt op haar gezicht.

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage. Dan ontvang je iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

6 reacties

  1. Claudia op 20 oktober 2019 om 09:32

    Mooi de redder in nood… De prins op het witte paard…. Meer.. Meer…

    • Marceline de Waard op 20 oktober 2019 om 10:00

      Dank je wel, Claudia!

  2. Ben op 20 oktober 2019 om 10:21

    Ja en nou krijg je me toch aan het zwijmelen. Ik dacht dat dit alleen voor meisjes was, maar ik kan me er net zo goed aan overgeven merk ik. En ook, gerechtigheid, op weg naar balans. Daar is veel behoefte aan na alle narigheid voor Elisabeth. Ik droom nog even verder, lekker…..

    • Marceline de Waard op 20 oktober 2019 om 10:34

      Wat leuk dat ik je aan het zwijmelen kreeg, Ben.

  3. Bep op 22 oktober 2019 om 00:19

    Ik geniet zo van je verhaal, heerlijk om te lezen, maar nu weer wachten tot zondag……..Ik kijk er al weer naar uit👍

    • Marceline op 22 oktober 2019 om 06:19

      Wat fijn om te lezen, Bep. Dank je wel!

Laat een reactie achter