Misschien is ze wel te ver gegaan. Sinds Dough gisteren niet kwam voor de lunch, dreint dit zinnetje in Jane rond. Geen antwoord geven op zo’n belangrijke vraag en vervolgens stilletjes vertrekken. Wat zou ze zelf hebben gedacht? Haar hart schrijnt als een paar geschaafde knieën na een val op de rotsen. Scherp, net of er een kiezeltje is achtergebleven dat ze niet kan zien. Iedere keer als het schrijnen wegebt, is er wel iets waardoor het snerpen in volle hevigheid terugkomt. Waarom vond ze het nou zo moeilijk om te zeggen dat ze heel graag haar leven met hem wil delen?

‘Wat zit jij hier in het donker.’
Ze schrikt op van Coira’s stem. Ze was zo met haar gedachten bij wat ze tegen Dough gaat zeggen dat ze haar de winkel niet hoorde binnenkomen.
‘Nu je het zegt.’ Ze draait zich om en doet het licht aan.
‘Waar zat jij met jouw gedachte?’
‘Die verbouwtent voor de deur haalt het beetje daglicht dat we hier ’s winters nog hebben helemaal weg,’ antwoordt Jane.
‘Het zal straks wel heerlijk zijn. Volgens mij blijft iedereen de hele dag in die serre zitten lunchen en theedrinken.’
‘Eerlijk gezegd vraag ik mij af of het deze zomer klaar is. Al die regen sijpelt door in de grond onder het plastic, ze schieten nauwelijks op.’
‘Wat vervelend.’
‘Ach, dan blijft David wat langer hier. Dat zal Kyra vast niet erg vinden.’ De gedachte aan de jonge weduwe die na de komst van de aannemer tot bloei kwam, verjaagt de kilte uit haar hart.
‘Heb je het nog niet gehoord? David blijft. Als hij hier klaar is, gaat hij aan de slag in het Lairdhuis en hij gaat het grootonderhoud voor de vakantiehuisjes doen.’
Het kiezeltje verschuift en steekt.
‘Heeft Dough dat niet verteld?’
‘Is het fijn om je dochter weer thuis te hebben?’ Jane doet of ze de vraag niet heeft gehoord.
Een schaduw trekt over haar vriendins gezicht. Na een afwezigheid van meer dan twintig jaar kwam Coira’s dochter Maisie weer naar het eiland. Berooid en gescheiden. Jane voelt zich een kreng dat ze deze moeilijke situatie gebruikte als bliksemafleider.
‘Het zou helpen als ze werk had en een eigen huisje. Het is niet goed om na al die jaren opnieuw bij je ouders in te trekken.’
‘Met alle veranderingen die er aankomen, is er vast iets voor haar te doen.’
Coira’s ogen dwalen naar de deur waarachter straks de serre verschijnt. ‘Het zal hier druk worden als er straks een echte lunchroom is. Met het uitzicht op de haven en uit de regen en wind, wordt dit echt een plek waar de toeristen graag zullen komen. Maisie weet van aanpakken, het zou echt iets voor haar zijn.’
‘Ik heb niemand nodig. Met de hulp van Isla red ik mij wel.’
‘Wist je dat Doughs moeder ieder jaar een Burns supper organiseerde?’
Hoe komt ze daar nu ineens bij?
‘Ach, ik vergeet steeds dat je niet van hier bent. Het is nagedachtenis van de dichter Robert Burns. Hij schreef ook “Auld Lang Syne”. 25 januari is zijn geboortedag en dat vieren we in Schotland al eeuwen met een speciaal souper en …’
‘Ik weet wie hij is en ook ben ik bekend met dit gebruik. Ik snap alleen niet waarom je hier nu over begint.’
‘Dough’s moeder nodigde ieder jaar een aantal andere eilandbewoners uit. Misschien is het iets voor jou om die traditie op te pakken.’
Haar gezicht is onbewogen en Jane vraagt zich af wat ze bedoelt. Heeft ze zich tijdens de jaarwisseling teveel laten gaan? Oh hemel, niemand heeft toch gemerkt dat ze achter de schuur hebben staan zoenen? Sinds haar schooltijd ze zich niet meer zo opgelaten gevoeld.
‘Heb je nog iets nodig, Coira?’
Nu is het de beurt van de ander om ongemakkelijk heen en weer te wiebelen.
‘De havermout is op. Heb je twee pakken?’

Na het vertrek van Coira laat ze zich langzaam zakken op de kruk achter de toonbank. Ze weet niet wat ze moet denken. Zou er op het eiland over haar en Dough geroddeld worden? Tot nu heeft ze er niets van gemerkt. Dat zegt natuurlijk niets, de mensen weten heel goed tegen wie ze wel iets zeggen en tegen wie niet. Waarom begon ze er dan over? Om Maisie natuurlijk en de winkel, dat ze het niet meteen doorhad. Die arme Coira, om na al die tijd haar volwassen dochter weer thuis te krijgen. En arme Maisie, om na een lang huwelijk weer terug te moeten keren naar haar ouderlijk huis. Deze gedachte trekt haar terug in de tijd nadat ze hier aankwam. Ook gekwetst in de liefde en gered door deze post-shop. Vrolijkheid steekt in haar de kop op bij de gedachte dat deze winkel een hoger doel dient door vrouwen met hartzeer een nieuw leven te geven.
Haar nieuwe leven. De winkel waardoor ze op dit eiland kon helen. Het eiland met zijn uitgestrekte strand, de granieten rotsen en het bescheiden groen waarvan ze weet dat het er al was voor haar komst op deze aarde en dat er ook nog zal zijn nadat ze ervan is vertrokken. Nu is het haar paradijs. En dat van Dough. Een prent uit haar kindertijd komt in haar geheugen boven. Een slecht getekende vrouw en man, met een blad voor hun schaamstreek keken ze omhoog. De rare kronkel slingert zich om de wens Dough weer te zien. Hem tegen zich aan te trekken, zijn strelingen te voelen en zijn kussen te beantwoorden. Het is als een liefde lijkend op de kloof tussen de Hebridensmaragd en het kleine eiland Beag. Bij eb straalt hij in het licht en bij vloed verbergt hij zich. Soms rustig en intiem, dan weer bruisend en bulderend als een storm die vanaf het wijde Atlantische westen het eiland teistert.
Wil je bij mij komen wonen?’ Zijn stem fluistert in haar herinnering. Nieuwjaarsnacht werd ze verlamd door haar verleden. Nu is tijd om hem eindelijke het antwoord voor hun toekomst te geven.
Ze kijkt op de klok boven de deur, er is vast niemand die er last van heeft als ze vandaag de winkel een uur eerder sluit.

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

6 reacties

  1. Ben op 31 januari 2021 om 10:10

    De zon schijnt en het is lekker koud vanmorgen, buiten past goed bij binnen terwijl ik lees dat bij Jane van binnen de zon begint te schijnen….. Heerlijk begin weer van de zondag!

    • Marceline de Waard op 31 januari 2021 om 17:56

      Fijn, Ben! Dank je wel.

      • Bep op 31 januari 2021 om 19:04

        Fijn om weer verder te kunnen lezen met dit verhaal, Jane moet maar snel naar Dough toe gaan om te vertellen wat ze voor hem voelt!

        • Marceline de Waard op 31 januari 2021 om 22:16

          Je hebt helemaal gelijk, Bep! maar zal ze dat ook doen?

  2. Louise Jonkman op 2 februari 2021 om 15:35

    Spannend!
    Ik voel de bui al hangen …
    Op naar de volgende.

    Mooie week Marceline ❄️🌨💧

    • Marceline de Waard op 2 februari 2021 om 21:56

      Dank je wel, Louise 🙂

Laat een reactie achter