DE VERLIEZER

‘Hier kun je niet blijven. De psychiatrische afdeling van een ziekenhuis is tijdelijk, dat begrijp je toch wel.’ De notaris tegenover Coralie vist een zakdoek uit zijn colbertzak en wist de zweetdruppeltjes van zijn voorhoofd. Blauw met wit, hoe vaak zal ze net zulke zakdoeken voor haar vader hebben gewassen en gestreken? Vader, die dood ging voor ze hem de foto kon laten zien met het bewijs dat Thomas niet zijn zoon was. Hij zou de foto niet zo achteloos terzijde hebben geschoven, dat weet ze zeker en dan was zij nu de eigenaar van de jeneverdistilleerderij in plaats van die lapzwansige losbol en bedrieger. De vuile bastaard!
‘Waar is mijn foto?’ Als ze het bewijs van haar moeders ontrouw kan laten zien, kan zij ze in het ziekenhuis overtuigen dat Thomas niet vaders zoon en wettige erfgenaam is. Dat weet ze zeker. Ze frummelt aan het zacht kleien poppetje op haar schoot. Charlotte, die aardige vrouw van de bezigheidstherapie, zij zou haar wel geloven.
‘Volgens de dokters is er niks met je aan de hand, tenminste niks waaraan zij wat kunnen doen. Je moet in beweging komen, iets gaan doen,’ praat de notaris onverdroten door. Zijn blik dwaalt door de smakeloze ziekenhuiskamer. ‘Ik snap het wel. Hier zou mij ook alle lust ontgaan.’
Ze speelt met het poppetje. Het haar laat los. Waardeloze lijm, ze mogen hier geen naalden of andere scherpe voorwerpen. Stel je voor. Maar zij is niet gek, wat ze ook denken. Ze heeft alleen een heel sterk rechtvaardigheidsgevoel. Het deugt niet dat een onwettig kind er met familie erfenis vandoor is. Zij had de distilleerderij moeten erven. Waarom heeft vader niet gewoon veranderd dat het oudste kind zou erven? Zelfs het koninklijk huis heeft geregeld dat altijd het oudste kind erft, of het nu een jongen of een meisje is. Maar nee, voor de jeneverdistilleerderij geldt gewoon die stomme middeleeuwse bepaling: een zoon erft het familiebedrijf. Ze drukt in de buik van het poppetje. Het veert in. Zelfs de klei waarmee ze hier werken blijft zacht. De neus is best goed gelukt, de oren ook.

‘Op wie lijkt hij’, vroeg Charlotte gisteren.
‘Thomas,’ antwoordde ze.
‘Wat leuk, heb je nog iets nodig om hem nog meer te laten lijken? Kleertjes misschien?’
Naalden, dacht ze. Ineens vroeg ze zich af hoe voodoo precies werkt.

‘… een serviceflat. Lijkt dat je wat?’ fleemt de notaris tegenover haar.
‘Coralie, hoor je me wel?’
Geïrriteerd buigt ze naar hem toe: waarom beantwoordt hij haar vraag niet? ‘Mijn foto! Waar is hij?’
‘Welke foto? Hou je van fotograferen, misschien is dat een goede hobby.’
‘De foto die ik meenam toen ik voor papa’s testament kwam. De foto die bewijst dat Thomas de zoon van oom Harry is. Een bastaardkind. Een bedrieger!’
Hij veegt een spuugspetter van zijn wang, zijn meelevende blik verandert in paniekerig; hij weet nog heel goed hoe ze die keer haar broer als een wild beest aanvloog. Ongemerkt probeert hij zijn stoel naar achteren te schuiven. ‘Dat weet ik niet. Thomas heeft hem meegenomen.’
Furieus komt ze overeind. ‘Hoe kon je dat laten gebeuren? Idioot!’
Angstig leunt hij achterover, de vensterbank voorkomt dat hij valt.
‘Alles goed hier?’ Een gebiedende stem klinkt uit de deuropening.
Of een luchtballon leegloopt, met ineengedoken schouders valt Coralie terug in haar stoel. Zuster Heleen, de bitch. De laatste keer dat ze zich liet gaan was toen Thomas langskwam om haar thuis te brengen. Ze was zo over de rooie dat ze haar vastbonden in bed, net zolang tot ze haar met chemische troep rustig kregen. Dat nooit meer. Ze maakt zich klein.
‘Niets aan de hand. Toch, Coralie?’ De notaris zet zijn stoel recht, veegt een denkbeeldig stofje van zijn pak, bukt zich voor haar poppetje en legt het op haar schoot.
Ze knikt gedwee. Zouden notarissen soms getraind worden om met lastige erfgenamen om te gaan? In haar groeit iets van respect voor de man waarvan ze de naam niet in haar geheugen heeft opgeslagen. Ze omklemt de miniatuur-Thomas op haar schoot. Op een deuk in zijn hoofd na, is hij ongeschonden.
‘We bespraken de opties van een serviceflat voor na haar verblijf hier.’
‘Echt waar?’ Zuster Heleen neemt haar op alsof ze gelooft dat het waarschijnlijker is dat ze verandert in een engel dan dat ze plannen maakt voor de rest van haar leven.
‘Ja,’ fluistert ze schor.
Geschreeuw vanuit de gang waait de kamer binnen.
‘Mm.’ De zuster draait zich om en snelt weg.

In de stilte na haar vertrek, zoekt Coralie de stem van de reden. Met een glimlach verleid je zelfs slangen, zei haar vader altijd als ze als kind met een driftbui haar gelijk wilde halen.
Ze haalt diep adem en dwingt haar mondhoeken omhoog. ‘Thomas heeft de foto meegenomen om te zorgen dat ik hem niet kon ontmaskeren als het buitenechtelijke kind van mijn moeder en oom Harry. U moet me geloven en zorgen dat de distilleerderij hem wordt afgepakt. Als er geen zoon is, ben ík de erfgenaam. Begrijp je dat?’
‘Het doet er niet toe of ik je geloof. Er is meer nodig dan een foto om de hele erfenis en het testament van je vader terug te draaien. Thomas is immers de wettig erkende zoon van je vader.’
Woede en onrecht, kolkend bruisen ze diep in haar. Schuimend werken ze zich een weg omhoog. Al die keren in hun jeugd dat Thomas iets van haar afpakte en stukmaakte. Iedere keer trok papa een roffelende Coralie kwaad van haar broertje af: ‘zo gaat een dame niet met haar broertje om.’
Ze duwt haar vuisten tegen haar mond om de razende bitterheid binnen te houden. Ze hikt en haar ogen lopen vol.
‘Waar maak je je druk om?’, zegt de notaris. ‘Je vader heeft je goed verzorgd achtergelaten. Een groot deel van de verkoop van de distilleerderij is overgeheveld naar een legaat voor jou. Daar kan je goed van leven zonder dat je ooit nog hoeft te verwerken.’
De sukkel. Begrijpt hij niet dat het om de distilleerderij gaat? Niet wetend hoe dit te verwoorden, buigt ze haar hoofd. De geur van jenever, de sterke alcoholsmaak op haar tong; in haar dromen kon ze het bijna proeven.
‘Denk na, Coralie, met de verkoop van het grote huis, kan je met gemak een prachtige flat kopen. Ik wil je helpen.’
Ze pakt de gebutste namaak-Thomas van haar dijen en duwt zijn hoofd in model. De vuile dief! Op internet is vast meer over voodoo te vinden. Ze knikt. ‘En een computer?’
‘Ook, wat je maar wil.’
Ze glimlacht en drukt haar duimnagel diep in de buik van de bastaard.

Zo’n vijftig kilometer verderop sluit Thomas op Schiphol aan in de rij voor de vlucht naar de Verenigde Staten. Bevrijd en licht; de afgelopen weken heeft hij niet alleen alles in de distilleerderij naar tevredenheid geregeld, ook heeft hij zich soepel van Kimberley losgemaakt en – het belangrijkste van alles – de notaris zo gek gekregen dat hij de zorg voor Coralie op zich neemt. De vrees dat iemand haar verhaal zou geloven, ebde langzaam weg.
Neuriënd schuifelt hij de slurf in. Plotseling hapt hij naar adem door een felle steek in zijn buik. De angstslang dat Coralie met haar verhaal dat hij niet zijn vaders zoon is wordt geloofd, is terug. Pijnlijk perst hij zijn ingewanden samen, een scherpe tong likt in zijn oor en sist: Bastaard! Bedrieger!

***
Einde

—-
Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

7 reacties

  1. Jenny Brands op 30 oktober 2022 om 09:06

    OH OH …….wat een onaf einde, ik wil meer!!!
    Laat Thomas dood gaan, of een erg ongeluk krijgen met dodelijke afloop!
    Laat Coralie weer beter worden…
    of is dit toch maar zoals het nu eindigd het beste, het rustigs.
    ik ben absoluut geen schrijfster maar leef wel mee met de personen, dus ik kan me niet zo goed uitdrukken 8n alles. Maar Marceline wat een kadootje waren deze 5 weken.
    Morgen een hele fijne verjaardag toegewenst, veel liefde rondom je. Van HARTE GEFELICITEERD alvast

  2. Dien op 30 oktober 2022 om 09:26

    Toch vodoo? Helpt het om Thomas te ontmaskeren, ik hoop het.
    Bedankt weer voor het heerlijke verhaal, al Wilkinson nu zeker weten hoeft afloopt.

  3. Ben op 30 oktober 2022 om 09:41

    En jaaaa, daar is ’t ie dan: de Marceline-twist. Toch weer een verassende wending, dat duistere, dat wat er dan opeens voor altijd is…. Zeer bevredigend, ik kan weer gerust de zondag in! Dankjewel..

  4. Bep van Vlijmen-van Dijk op 30 oktober 2022 om 10:12

    Toch een beetje onaf einde Marceline………ik had graag geweten hoe het af zou lopen.
    Alvast gefeliciteerd met je verjaardag, fijne dag gewenst.

  5. Marceline de Waard op 30 oktober 2022 om 17:47

    Dank Jenny, Dien, Ben en Bep, voor het intense volgen en meeleven met dit vervolgverhaal. Inderdaad geen einde waarin het recht duidelijk zegeviert (of verliest). Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat er twee verliezers zijn. 😉

  6. Louise Jonkman op 2 november 2022 om 18:37

    Een onverwacht einde van een meeslepend verhaal, maar wat voor einde!
    Haar wraak is zoet … maar wel sinister.
    Niets eind goed, al goed. Maar dat is nu eenmaal de realiteit.
    ik heb genoten Marceline, ik laat me graag meenemen in een van je verhalen …

    Hopelijk vloeit er binnenkort weer iets uit je pen.
    Voor nu liefs en een fijne avond.

    • Marceline de Waard op 3 november 2022 om 17:24

      Dank voor je heerlijke reactie, Louise! Fijn dat je hebt genoten van dit verhaal.

Laat een reactie achter