De stoffige man

Zwaar hangt de novembermist tussen de bomen in het park. Het bankje waar hij altijd zit is koud en nat. Hij trekt zijn jas zover mogelijk onder zijn kont, alles beter dan zijn huis waar sinds Marietjes overlijden een nog dichtere, nog koudere mist hangt. Doedels, haar pluizige vuilnisbakje, kruipt tegen zijn enkels. Zij is misschien de enige die het vrouwtje net zo mist als hij; hun kinderen leven hun leven onverstoorbaar als altijd. ‘Laat ze toch,’ zei hij als Marietje weer eens mopperde over hun eeuwige wegblijven. Voor het eerst begrijpt hij wat ze bedoelde. Hij haalt een pakje shag uit zijn jaszak en op zijn gemak rolt hij een sigaretje Dat is wel een voordeel: geen gezeur meer dat het stinkt en dat het tijd wordt dat hij een keer stopt met die smerige gewoonte.

Op het moment dat hij zijn saffie tussen zijn lippen wil steken, trilt de mist. Een sluike blonde pony, een hoge paardenstaart, een zweem van een glimlach om een roze glanzende mond.
Jaren vallen weg. Hij is weer jong, veerkrachtig, sterk en zijn Marietje loopt naar hem toe. Zijn onaangestoken peuk blijft verstild hangen.
Met een boogje loopt de jonge vrouw om hem heen en verdwijnt uit het zicht.
‘Gaat ’t wel.’ Een snerpend stemgeluid waait naar hem toe. Zij van een straat verder. Het zeikwijf. Hij mompelt wat als ze een praatje aanknoopt.

Een nieuw gewoonte slijt in. Weer of geen weer; iedere ochtend zorgt hij dat hij op hetzelfde moment op zijn bankje zit. Iedere ochtend loopt zijn onverwacht tot leven gekomen meissie met een boogje om hem heen.
Hij probeert een ‘goedemorgen’, ‘lekker weertje vandaag’. Meer dan een hautain knikje kan er niet af.
De dagen worden kouder, de feestdagen naderen en de nostalgie die de vrouw in eerste instantie opriep, slaat om in irritatie. Zij is niet de Marietje van zijn verkering, ze is als de zeurkous die zijn meisje in de loop van hun huwelijk werd. Wat mist hij nu eigenlijk?
De zoektocht naar een antwoord op die vraag sleept hem de feestdagen door. Eerste kerstdag bij zijn zoon, tweede kerstdag bij zijn dochter. De verplichting pa een dagje ‘te moeten nemen’ druipt van de gemaakte gezelligheid af.
Met oudjaar blijft hij met Doedels thuis; ‘ze is bang voor vuurwerk, ik kan het best alleen met haar thuis zijn.’
Buiten knalt het vuurwerk en op de tv klinken onecht stralende mensen met champagne. Wat is thuis eigenlijk? Dit bovenhuis met het krappe balkon in de goede buurt? ‘Locatie, locatie’ daar ging het haar om. Bij hem niet. Hij wilde haar slechts gelukkig maken en zette zijn behoefte aan een tuintje opzij.

De eerste gewone dag van het nieuwe jaar gaat hij naar de makelaar: kan hij zijn grote bovenhuis ruilen voor een appartementje met een tuin?’
‘Op het moment hebben we alleen appartementen met een balkon,’ zegt het meisje dat naar zijn mening de schoolbanken amper is ontgroeid. ‘Maar wat dacht u van een klein huisje in een oude buurt.’ Ze toont hem een arbeidershuisje met een popperige woonkamer en een royale tuin. ‘Het is keurig onderhouden en deze wijk is helemaal in opkomst.’
Hij herkent de straat. Het is drie straten verder van het huis in de volkswijk waar hij opgroeide. Zou Pieter er nog wonen? En Karel? De tijd dat ze samen aan brommers sleutelde en met veel bombarie rondreden om indruk te maken op de meisjes. ‘Wat moet je met zo’n hooghartige stadse griet?’ vroeg Karel hem toen hij verkering kreeg met Marietje. Zou zijn beste vriend getrouwd zijn met Grada, het mooiste meisje uit de buurt? Of stof van oude foto’s wordt weggeblazen. Een vergeten verlangen naar die gelukkige tijd laait op als een vuur waar onverwacht olie op wordt gegooid.
‘Ik koop het,’ zegt hij tegen de makelaarster.
Ze lacht. ‘U wilt het bezichtigen, bedoel u.’ Ze pakt de telefoon. ‘Ik zal een afspraak voor ons maken.’

—-

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

10 reacties

  1. Ben op 8 januari 2023 om 10:53

    Een mooi begin weer van de zondagverhalen, het roer om! Je roept weer een heel plaatje op, een hele geschiedenis met een paar zinnen. Fijn!

  2. Dien op 8 januari 2023 om 11:42

    Prachtig, ik zie het zo voor mij.
    Eindelijk zijn tuintje dat is genieten.
    Bedankt.

  3. Louise Jonkman op 8 januari 2023 om 12:57

    Mooi begin!
    Schrijnend ook …
    Hartsverlangen die te weinig zuurstof krijgt om het innerlijk vuur te laten branden. Hoogste tijd om het stof af te schudden en de roep van de ziel te honoreren!
    Wel … ik zit er weer in.

    Een creatief 2023 Marceline 🌟

  4. Nelleke S op 8 januari 2023 om 16:46

    Geweldig en helaas zo herkenbaar voor veel oudere mensen die alleen achterblijven!

  5. Bep van Vlijmen-van Dijk op 8 januari 2023 om 17:03

    Begint meteen goed! Heel herkenbaar ook.

    Fijne nieuwe week Marceline

  6. Marceline de Waard op 8 januari 2023 om 18:14

    Dank voor de fijne reacties, Ben, Dien, Louise, Nelleke en Bep! Ik ben blij dat jullie het een mooi verhaal vonden.

  7. Karin op 9 januari 2023 om 17:01

    Ook op maandag een heerlijk verhaal om te lezen 🙂

    • Marceline de Waard op 9 januari 2023 om 17:39

      Dat is fijn, Karin 🙂

  8. Nicole op 20 januari 2023 om 02:21

    Mooi begin van het nieuwe jaar en fijn dat je meer tijd kunt gaan besteden aan je passie 😄👌🏻

    • Marceline de Waard op 20 januari 2023 om 09:58

      Dank je wel, Nicole en dat is inderdaad heel fijn.

Laat een reactie achter