DE HUISHOUDSTER VAN COLEOPTERE

Het geluid van dravende paarden komt dichterbij. In “Het Wapen van Coleoptere” staat Sybil voor het raam. Zal de wagen vandaag wel voor de deur stoppen?
Het gedraaf nadert, wagenwielen ratelen over de onverharde weg. Ze minderen geen vaart.
De door paarden voortgetrokken wagen dendert voorbij. De wapperende zwarte lokken van de Seigneur verdwijnen uit haar zicht. Met van teleurstelling zware armen laat ze het gordijn los. Haar gewrichten steken.

‘Misschien volgende keer. Ik heb altijd van mijn schoonmoeder begrepen dat ze op jouw komst meer dan drie jaar hebben moeten wachten.’ Valerie geeft ter bemoediging een kneepje in Sybil’s hand.
‘We zijn nu pas elf maanden aan het zoeken. Ik weet niet of ik het zo lang volhoud.’
Jeanny komt met een blad thee en scones uit de keuken van het Wapen. ‘Misschien moeten we de seigneur vragen of we actiever kunnen werven,’ zegt ze.
‘Met de tradities van Coleoptere mag niet worden gerommeld. Ik red het wel, onze seigneur is er van overtuigd dat de juiste opvolgster op tijd zal verschijnen. Dat geloof geeft mij de kracht die nodig is om mijn taak te vervullen.’
‘Je bent een sterke vrouw, Sybil,’ reageert Valerie.
Jeanny knikt. ‘We zullen de dominee vragen zondag voor extra kracht te bidden. En natuurlijk willen Valerie en ik ook altijd helpen.’
‘Uitgesloten.’ Met een driftigheid of ze hordes rondzwermende vliegen moet verdrijven, schudt Sybil haar hoofd. ‘De taken van de huishoudster mogen niet door anderen worden uitgevoerd. Bovendien hebben jullie je handen vol aan het werk op de boerderijen.’
De jongere vrouwen sputteren niet tegen, het samen met hun echtgenoten draaiende houden van de twee boerderijen op het eiland is inderdaad geen sinecure. Niet in de laatste plaats omdat Coleoptere geen elektriciteit heeft. Al het huishoudelijk werk en ook veel van het boerenwerk gebeurt nog op eeuwenoude wijze.
‘Dan gaan we maar.’
‘Morgen is het weer vroeg dag.’
Valerie en Jeanny stapelen de vuile vaat op, wassen af en wensen Sybil een goedenacht.

Sybil blaast de kaars naast haar bed uit en trekt de dekens tot aan haar kin. Haar lijf is uitgeput, haar hoofd tolt. Zou haar opvolgster al op Guernsey zijn? Of is ze nog op een plek waar ze zich niet bewust is van het bestaan van de Kanaaleilanden? Voordat zij hier kwam stond ze ook niet stil bij het leven op deze eilanden die, hoewel vallend onder de Engelse Kroon, dichter bij de Franse dan de Engelse kust liggen. Het is dat haar ouders tijdens de Tweede Wereldoorlog een pleegkind van Guernsey hadden, anders was ze hier nooit beland. Was het toeval dat Sheryl in hun gezin belandde, of was het voorbeschikt omdat dit haar de weg zou leiden? Aan de seigneur of dominee kan ze het niet vragen, de voorgeschiedenis van de huishoudster blijft geheim. Ook dat is onderdeel van de wetten van deze leefgemeenschap.

Haar gedachten tollen verder. Nu naar de zomer dat ze achttien werd. Roze lippen en de zachte blonde krullen van de keukenmeid, nat gelebber en de ruwe handen van de boerenbuurzoon. Haar vader had bedacht dat ze met hem moest trouwen zodat ze net zo’n dienstbaar boerenvrouwenleven als haar moeder zou hebben. Na al die jaren rilt ze nog steeds bij de gedachte. Het was het jaarlijkse kerstkaartje van Sheryl dat haar een ingeving gaf.
‘Alstublieft, moeder, mag ik een keer op bezoek bij Sheryl? Daarna beloof ik dat ik doe wat vader wil.’ Op smekende toon, met haar meest onschuldige blik en haar vingers gekruist op achter haar rug.
Het was genoeg om moeder zover te krijgen een goed woordje voor haar bij vader te doen: ‘Laat haar een keer iets van de wereld zien, dat geeft haar rust en maakt haar tot een tevreden echtgenote.’

Op de veerboot naar Guernsey droomde ze dat Sheryl’s ouders haar zouden smeken te blijven of, beter nog, dat een rijke oude heer haar zou schaken. De werkelijkheid was anders. Sheryl’s ouders waren helemaal niet blij met de levende herinnering aan de tijd dat hun dochtertje in Engeland verbleef. Tot dan had Sybil niet begrepen hoe traumatisch het voor de eilanders was geweest hun kinderen in de oorlog naar Engeland te sturen.
Ze zag het voor zich, de lange stenen pier voor de aanlegplaats van de veerboot naar Engeland. Gevuld met kinderen, hun ouders op de kade. Gescheiden voor een tijd waarvan ze niet wisten dat hij jaren zou duren. De tranen, de wanhoop, het schrijnende verdriet. Nog steeds tastbaar in de blik waarmee Sheryl’s ouders haar opnamen.
Hoewel Sybil wist dat zij hier niets aan kan doen, begreep ze heel goed dat haar Engelse tongval beet als zoutzuur in een nauwelijks geheelde wond. Een wond gekerfd door de Engelsen met hun beslissing de Kanaaleilanden niet te verdedigen tegen de dreigende overheersing van Hitler omdat ze strategisch geen belang hadden.

Om aan de stilverwijtende blikken te ontkomen, dwaalde Sybil verloren over kinderkopjes door de smalle straatjes van St Pierre Port. Een doolhof waarin ze op een keer de weg kwijtraakte. Ze sloeg hoek na hoek om en opeens kwam ze uit bij de haven. Van opluchting werden haar benen slap en sprongen de tranen in haar ogen. Het is dat ze een kop thee nodig had en even moest zitten, anders had ze nooit de deur van die pub opengeduwd.
Verlegen onder de nieuwsgierige blikken trok ze zich met haar thee terug in een hoek. Boven het tafeltje hing een prikbord met vraag en aanbod. Om zichzelf een houding te geven, draaide ze ernaartoe om te lezen wat er zoal werd gezocht en aangeboden. Haar oog viel direct op kaartje met een groene kever: “Huishoudster gezocht voor de Seigneur van Coleoptere. Kandidaten gelieven zich vrijdag om 09.00 uur te melden in de ferryhaven van Guernsey”. Ze haalde het van het bord. Of het statisch was, zo’n schok ging er om haar heen.

En nu hangt er in dezelfde pub opnieuw zo’n kaartje. Ze vraagt zich af wat voor vrouw het dit keer van het bord zal halen om als een reddingsboei te omklemmen.
Ze zucht, stompt haar kussen opnieuw in model en draait op haar andere zij.
Het eerste daglicht dooft langzaam het licht van de sterren, eindelijk glijdt ze weg in een droomloze slaap.

*
Wordt vervolgd

—-

Wil je geen aflevering missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

6 reacties

  1. Ben op 9 januari 2022 om 11:03

    Een veel belovend begin! Heerlijk mee te starten en de smaak naar meer te proeven…

  2. Bep op 9 januari 2022 om 11:48

    Het begin belooft meteen al veel goeds Marceline, zou wel zo door willen lezen, maar helaas, eerst weer een.week wachten😒
    Fijne zondag en een mooie week gewenst!

  3. Louise Jonkman op 9 januari 2022 om 11:59

    Gelukt!
    Ik zit er weer in en laat me meevoeren!
    Het smaakt naar meer …
    Op naar de volgende zondag.
    Fijne week Marceline.
    Liefs.

  4. Marceline de Waard op 9 januari 2022 om 13:08

    Ben, Bep en Louise, dank voor jullie bemoedigende reacties! Het is een verhaal dat ik met erg veel plezier schreef. Dank! 🙂

  5. Jenny op 9 januari 2022 om 13:19

    Heerlijk weer, ik geniet NU alweer. Op naar volgende zondag, kan niet wachten 👍👍😀

    • Marceline de Waard op 9 januari 2022 om 16:42

      Fijn, Jenny! dank je wel 🙂 🙂

Laat een reactie achter