DE FOTO

Haar mooiste cadeau ooit kreeg Coralie van oom Harry voor haar achtste verjaardag. Oom Harry was een oude studievriend van haar vader en zijn komst bracht altijd een uitgelaten sfeer in huis. Vrolijk en vol verwachting, alsof een circus een ingedut dorp aandoet. Mama kreeg blosjes en deed een extra laag lippenstift op, papa haalde een fles speciale jenever tevoorschijn en zij mocht met hem mee om bij de sigarenboer de beste sigaren uit te zoeken. Zij lette vooral op de bandjes. Nadat de bolknakken tot as waren vergaan, waren die voor haar.

Oom Harry kwam de zondag voor haar achtste verjaardag langs omdat hij daarna op zakenreis naar Amerika moest. Hij was schuinsmarcheerder had ze ooit van haar papa begrepen. Het gaf de kleine Coralie visioenen van oom Harry in een zeilboot, trekkend aan de touwen en scherend over de schuimende golven van de oceaan. Hij had nog geen vrouw, misschien kon zij later wel met hem trouwen.
‘Een kwartje voor je gedachten.’ Oom Harry toverde het muntje achter haar oor vandaan.
Ze moest lachen en schudde haar hoofd.
‘Geheimen voor je ouwe lui? Fluister het dan maar in het oor van je oude oom.’
Hij bracht de zijkant van zijn hoofd voor haar mond en schoof zijn lange haar naar achter. Ze blies.
‘Hé! Dat kriebelt.’ Hij pakte haar vast en begon te kietelen. Ze schaterde het uit. ‘Genade, genade.’
‘De lunch is klaar,’ riep mama.

Tijdens het eten pikte papa oom Harry’s aandacht af door over voetbal te beginnen. Haar blik dwaalde naar de grote doos met het gouden papier en de roze strik. Het cadeau van oom Harry, na het eten mocht ze het uitpakken. Haar nieuwsgierigheid brandde en nadat eindelijk het toetje op tafel kwam, at ze het zo snel mogelijk op. Zonde eigenlijk, want het ijs met de verse aardbeien en extra slagroom kwam speciaal voor haar op tafel.

Ze scheurde het papier van het cadeau en met hulp van mama maakte ze de doos open. Het was een grote vierkante fotocamera.
‘Het is een klikklakcamera. Je maakt een foto en die wordt meteen ontwikkeld,’ legde oom Harry uit.
Coralie wilde op de knop drukken om dat wonder met eigen ogen te zien. Oom Harry pakte haar hand vast. ‘Er zit een cassette in voor tien foto’s. Denk goed na voor je een foto maakt: is het een beeld is dat je wil bewaren?’
Papa en oom Harry vertrokken naar de werkkamer voor sigaren en jenever en mama ging met een stapel modetijdschriften op de bank zitten. Coralie dwaalde door het huis om haar favoriet beelden vast te leggen. Hun slapende poes in het zonnetje op de vensterbank, haar Barbies op de plank boven het bed en de huishoudster terwijl ze gebaarde dat ze weg moest wezen. Mama was zo lief om voor de tuindeuren te poseren.
Nu nog een foto van oom Harry en papa. Samen of apart? Aarzelend bleef ze voor de deur van haar vaders werkkamer staan. Papa heeft er een hekel aan om te worden gestoord.
Of hij voelde dat ze er stond, verscheen hij in de deuropening. Of toch niet, hij liep haar voorbij alsof ze onzichtbaar was.
‘Je vader moet nog een paar uurtjes werken,’ verklaarde oom Harry bij het zien van haar verwarring. ‘Er zijn wat problemen die hij op moet lossen.’
Nadat hij haar een foto van hem voor de boekenkast had laten nemen, liep ze achter hem aan naar de salon. Mama glimlachte op een manier die haar er heel bijzonder uit liet zien.
‘Waarom ga je niet buitenspelen,’ zei ze tegen haar dochter.
‘Hoeveel foto’s kun je nog maken? Er is in de tuin veel moois om op de foto te zetten,’ vulde oom Harry aan.

Tevergeefs probeerde ze twee keer een bij op de foto te zetten en ze ging weer naar binnen. In de kamers beneden was niemand en uit de keuken klonk zacht gesnurk. Ze ging naar boven. Uit mama’s kamer kwam een soort gekreun. Ze legde haar oor tegen de deur, mama zou toch niet ziek zijn? Ze duwde de klink naar beneden, de deur gleed open. Stokstijf bleef ze staan.
Op bed wipte mamma met haar hoofd in haar nek alsof ze op een dravend paard zat. Ze had geen kleren aan en oom Harry lag onder haar. Ze moet geluid hebben gemaakt want hij draaide zijn hoofd naar haar toe, grijnsde en gaf haar een knipoog.
Ze verloor de greep op haar nieuwe klikklakcamera en in haar poging hem niet te laten vallen, raakte ze de afdrukknop.
Mamma kreunde, schreeuwde: ‘oh mijn god, harder, harder, harder ….’ en overstemde de klikklak en het gezoem van haar camera.

Daarna veranderde haar wereld. Oom Harry vertrok en bleef voorgoed in Amerika en mama zwol op. Nog steeds voelt ze de steek van jaloezie over haar vaders reactie op de geboorte van Thomas: ‘eindelijk een erfgenaam!’ Sindsdien telde ze niet meer mee, werd ze een bijzaak, een aanhangsel. Goed genoeg voor de vervelende klusjes, goed genoeg om de zaak draaiende te houden nu papa na een zware hartaanval buiten bewustzijn in het ziekenhuis ligt.
Ze weegt de foto die ze op haar achtste verjaardag per ongeluk maakte in haar hand. Onbetaalbaar. Zodra papa bijkomt zal ze hem de foto laten zien en de waarheid vertellen. Hoewel ze hem geen pijn wil doen en hem het liefst voor de waarheid zou beschermen, is het ondenkbaar dat zijn zogenaamde zoon, die lapzwans van een Thomas, de zaak erft en verkoopt aan de Amerikanen.

Beneden knalt de voordeur in het slot. ‘Coralie! Waar ben je?’ Thomas’ voeten roffelen de trap op. Ze staat op van haar bed en met de foto nog in haar hand loopt ze naar de trap waar hij op de bovenste tree is aangekomen.
‘Hoe vaak heb ik je niet gezegd aan te bellen in plaats van zomaar binnen te stormen in mijn huis,’ bijt ze hem toe
‘Vader is dood. Het huis is nu van mij. Ik zou mijn toon maar eens aanpassen, lieve zus, anders zet ik je op straat.’
‘Je liegt. Ik heb niks van het ziekenhuis gehoord.’
‘Ze belden mij, zijn zoon.’
De spottende toon en de triomfantelijke grijns, ze hebben het effect van een brandende lucifer in een uitgedroogd bos. ‘Je bent zijn zoon niet! Je bent de bastaard van oom Harry. Hier is het bewijs dat ik aan iedereen zal laten zien.’ Ze wappert de foto voor zijn gezicht. Hij grijpt naar haar maaiende arm. Op het moment dat hij haar pols pakt, trapt ze hem tegen zijn knie. Hij verliest zijn evenwicht en trekt Coralie met zich mee de trap af. Gillend en schreeuwend hotsen en botsen ze omlaag. Met een smak landt hij op de parketvloer met zijn halfzus dwars over hem heen. De kleur trekt uit zijn gezicht en bloed druppelt op het parket.

***
Wordt vervolgd

—-
Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

15 reacties

  1. Margree op 9 oktober 2022 om 08:09

    Jeetje spannend, ik wil heel graag verder lezen haha

    • Marceline de Waard op 9 oktober 2022 om 09:03

      Fijn, Margreet, volgende week verder.

  2. Ben op 9 oktober 2022 om 10:24

    Meer, meer, meer van dit! Om te smullen….

    • Marceline de Waard op 9 oktober 2022 om 11:23

      Wat een heerlijk enthousiaste reactie, Ben. Dank je wel!

  3. Eva op 9 oktober 2022 om 13:32

    Sjonge…..

    • Marceline de Waard op 9 oktober 2022 om 17:29

      Eva, ik hoop dat je aangenaam verrast was!

  4. Nelleke S op 9 oktober 2022 om 15:17

    Wow, graag nog veeeeeel meer!!

    • Marceline de Waard op 9 oktober 2022 om 17:29

      Dank, Nelleke, voor deze enthousiaste reactie 🙂

  5. Jenny op 9 oktober 2022 om 18:02

    Jeetje
    Was het maar weer zondag, je weet het wel lekker op te voeren

    • Marceline de Waard op 9 oktober 2022 om 21:26

      Dank je, Jenny, dat is een mooi compliment!

  6. Bep van Vlijmen-van Dijk op 10 oktober 2022 om 00:46

    Waarom duurt een week zolang? Zo spannend ineens, had dit nu nog niet verwacht!
    Fijne week Marceline.

    • Marceline de Waard op 10 oktober 2022 om 14:29

      Dank je wel, Bep!

  7. Louise Jonkman op 14 oktober 2022 om 18:18

    Louise

    • Louise Jonkman op 14 oktober 2022 om 18:21

      Ik plaats net een reactie en zie het niet meer terug.

      • Marceline op 14 oktober 2022 om 18:32

        Misschien is het misgegaan? Ik ben heel benieuwd naar je reactie, Misschien wil je hem nog een keer plaatsen?

Laat een reactie achter