DE BUURVROUW

‘Ja?’ Een jonge vrouw met een baby op haar arm vult de deuropening. Dofblonde plukjes pieken uit een paardenstaart, de baby grijpt er kirrend naar.
‘Ik ben Fay, van hiernaast.’ Ik wuif richting het grote huis. ‘Ik ben de dochter van mevrouw van ’t Veen. Zo te zien kom ik ongelegen. Zal ik later terugkomen?’
‘Nee hoor, als u een momentje heeft. Ik wilde net deze dondersteen in zijn bedje leggen. Zeg maar dag tegen mevrouw Fay.’ Ze pakt zijn graaiende handje en wuift ermee. ‘Ik ben Neeltje Hafkamp en dit is Ravi.’
Hij kirt. Een belletje speeksel pruttelt in zijn mondhoek. Het veroorzaakt een weeë steek in mijn onderbuik.

———
Neeltje Hafkamp is in het echte leven de meisjesnaam van schrijfster Nel Goudriaan.
In ‘Nevels’ is Neeltje een vrouw van begin dertig. Ze is onderwijzeres in het grote dorp verderop en heeft samen met haar man het oude boswachtershuis naast Fay’s ouderlijk huis gekocht en opgeknapt. Nu is ze met zwangerschapsverlof en hoewel ze in een dorp is geboren, vindt ze het wel erg stil nu ze de hele dag alleen is met haar baby. Het kennismakingsbezoek van Fay is dan ook meer dan welkom.

———-

‘Wat leuk dat u kennis komt maken. We hebben u wel gezien en twijfelden of we nu wel of niet langs moest komen.’ Al babbelend maakt Neeltje thee. ‘We zijn overigens ik en Harm, mijn man. Niet Ravi, hem maakt het niet uit. Hij is zo makkelijk, hij laat zich zonder morren overal mee naar toenemen. Volgens iedereen die er verstand van heeft, boffen we daarmee. Waren uw kinderen vroeger lastig?’
‘Ik heb geen kinderen.’
‘Sorry. Ik altijd met m’n onnadenkende geklets.’
‘Het geeft niet. Ik heb ze nooit …’ Voor het eerst komt het ‘gewild’ dat ik altijd in dit soort situaties zeg niet over mijn lippen. ‘Het kwam er gewoon niet van,’ zeg ik in plaats daarvan.
‘Ach, ja, het leven kiest zijn eigen pad.’ Ze klinkt als een wijsneuzig kind en een wijze oude vrouw ineen.
Ze zet twee glazen thee op de keukentafel. ‘Wilt u er iets bij? We waren het weekend bij mijn schoonouders en Harms moeder denkt altijd dat ik haar kind laat verhongeren. Gelukkig kan ze heerlijk bakken.’ Zonder mijn antwoord af te wachten zet ze een schaal met dikke plakken chocoladecake tussen de theeglazen in.
‘Ik vind het écht gezellig dat u er bent,’ zegt ze nogmaals. ‘Begrijp me goed, we wonen hier heerlijk maar met alleen een baby om tegenaan te praten, is het soms wel heel stil.’
Ik nip van mijn thee, snoep van de meer dan verrukkelijke cake en troost me aan haar ongecompliceerde gekeuvel.

‘De tuin komt volgend jaar aan de beurt. Ik wil een vlonderterras, Harm een moestuin en voor Ravi gras.’
‘Het is er groot genoeg voor.’ Ik vraag me af of ze me hoort, onverstoorbaar ratelt ze door.
’Wat wel jammer is dat door het er nog niet van is gekomen een netwerk in het dorp op te bouwen. Er zijn niet zoveel mensen van onze leeftijd. Ik ben natuurlijk wel bij uw moeder en haar hulp op bezoek geweest. Maar dat heeft ze u vast verteld.’
Ik schud mijn hoofd, ik durf niet te zeggen dat mama haar een bemoeial noemde die bomen heeft laten kappen om haar te bespioneren.
‘Nee? Dan is ze dat zeker vergeten. Het zijn tenslotte twee kranige vrouwen maar wel broos. U moet trouwens niet denken dat ik ze bespied. Als ik ’s nachts Ravi de borst geef ga ik in de schommelstoel voor het raam van de babykamer zitten. Ik kan dan de sterren en de vijver zien, ik had eerder al het nummer van uw broer gekregen. Voor het geval. Ik zag uw moeder in het gras liggen, toen heb ik hem gebeld. Dus nu zeg ik ook maar tegen u dat als ik, of Harm, iets kan doen ze maar hoeft te kikken. Een boodschap, iets maken, ze ergens naar toe brengen. Wat dan ook. We doen het echt graag.’ Haar stem druipt van verlangen. Een zwerfkatje dat schooit om ergens naar binnen te mogen.


Uit: manuscript ‘Nevels’, mijn nieuwe roman in wording. Wil je jouw naam ook terugzien als personage in dit boek? Klik dan hier.

—-
Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

8 reacties

  1. Ben op 24 april 2022 om 08:32

    Zo, dat doet verlangen naar véél méér, het wordt een prachtboek!

    • Marceline de Waard op 24 april 2022 om 11:27

      Wat heerlijk om te lezen, Ben! Ik doe mijn best er een prachtboek van te maken.

  2. Dien op 24 april 2022 om 11:22

    Ik zou heel graag meer willen lezen jammer dat het hier stopt.

    • Marceline de Waard op 24 april 2022 om 11:28

      Dat is wel een heel groot compliment, Dien. Dank je wel!

  3. Bep op 24 april 2022 om 23:48

    Wat een leuk buurvrouwtje, ze vindt het volgens mij gezellig dat ze met iemand kletsen kan!
    Ik zou haar wel als buurvrouw willen hebben!
    Fijne week weer Marceline

    • Marceline de Waard op 25 april 2022 om 21:52

      Wat een gezellige reactie van jou, Bep! Leuk. dank je wel.

  4. Jenny op 28 april 2022 om 17:03

    Marteling, door omstandigheden kom ik NU PAS aan je verhaal toe!
    Ik wil hier erg graag meer van weten, lijkt me gezellig zo, n buurvrouw, maar…..blijft dat zo??
    Ik laat me erg graag verrassen.

    • Marceline de Waard op 29 april 2022 om 07:40

      Jenny, ieder moment om het te lezen is natuurlijk goed. Fijn dat je zo enthousiast bent over dit fragment!

Laat een reactie achter