DE BELOFTE

‘Ondanks haar levenslust en wilskracht heeft zij deze strijd niet kunnen winnen. Met veel verdriet hebben we afscheid moeten nemen van mijn lieve vrouw en onze zorgzame mama.’ Voor de ontelbaarste keer open ik de rouwkaart op mijn telefoon.
Marga. Al die keren dat ze me vroeg nog één keer langs te komen, mijn smoezen waarom het niet kon. Hoe kon ik haar zeggen dat ik vreesde dat ze het verraad in mijn ogen zou lezen?

Lucas. Onze eerste ontmoeting op de trouwerij van een vriendin. De aantrekkende polen van een magneet. Het was meer dan liefde op het eerste gezicht. Zielsverwanten.
Waarom we voor het raam gingen staan, weet ik niet meer, hoe mijn blik nietsziend zijn wijsvinger volgde nog wel. Mijn aandacht ging naar zijn arm rond mijn schouders en mijn wang tegen zijn hals. Ik humde iets dat op ‘ja’ leek en mijn arm kroop verder om zijn middel. Hij trok mij dichter naar zich toe, mijn lijf plooide zich naar zijn lichaam, mijn handen sloten om zijn middel.
‘Juliette! Lucas! Wat willen jullie?’
Of ik een poging deed kroonjuwelen te stelen. Meer betrapt had ik me niet kunnen voelen. Ik liet hem los en draaide me om. Marga ving mijn blik, haar ogen donker van verdriet: Je hebt het beloofd, las ik erin. Beschaamd vluchtte ik naar het damestoilet.
Wekenlang had ze lyrisch over hem gesproken. Ik verheug me zo de twee mensen die me het liefst zijn aan elkaar voor te stellen. Haar eerdere opgewonden enthousiasme galmde na in mijn oren, de prijs van de belofte uit onze tienerjaren daalde in.
Al die keren dat ik wegvluchtte van de door alcohol doordrenkte ruzies van mijn ouders. Het schreeuwen, de klappen.
Haar moeder die ons chocomel met koekjes gaf, de vanzelfsprekendheid waarmee Marga haar spulletjes met mij deelde.
Op mijn zestiende pakte ik voorgoed mijn tas. Het was Marga die me hielp om de weg naar de jeugdhulpverlening te vinden om vervolgens tegen iedereen te zeggen dat ze geen idee had waar ik was.
‘Als ik ooit iets voor je kan doen. Wat dan ook, ik doe het,’ piepte ik in de gang van het opvanghuis. We omhelsden elkaar, mijn tranen doorweekten haar jas.

Wat kon ik anders dan het aanbod van mijn baas te accepteren om hoofdredacteur van ‘Glossy Me’ in New York te worden?
Het werkte. Tot die keer dat Lucas voor mijn deur stond.
‘Is er iets met Marga?’ Schrik bonkte in mijn keel.
Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik droom van je en mijn hart brandt van verlangen naar jou.’
Ik dacht er nog net aan de deur te sluiten voordat we ons in de gang aan elkaar overgaven. Maan, sterren, zon explodeerden.
‘Hoe zit het met Marga?’ vroeg ik uren later.
‘Die denkt dat ik op zakenreis ben.’
Zijn zogenaamde zakenreis werd een jaarlijks terugkerend hoogtepunt in mijn leven.

‘Blijf je na de begrafenis? Nu kan het,’ vroeg Lucas me aan de telefoon.
Voor de laatste keer trek ik de deur van mijn appartement achter me dicht.

Als in een roes onderga ik de uitvaartdienst. Lucas’ strakke gezicht, het snijdende gesnik van hun tienerdochters. De manier waarop ze zich aan elkaar vastklampen, herinnert me aan Marga en mij op die leeftijd.
‘Zie ik je morgen?’ fluistert Lucas als we het crematorium verlaten. ‘Vanavond hebben de meiden me nodig.’
‘Zorg goed voor ze, dat zou Marga hebben gewild.’ Ik geef hem een kuise kus op de wang.

Terug in mijn hotel app ik mijn baas: ‘okay, ik doe het als je niemand vertelt waar ik ben’. Als antwoord krijg ik een vliegticket. Ondanks alles moet ik glimlachen om haar vanzelfsprekende zelfverzekerdheid. Of wist ook ik het ergens al bij mijn vertrek uit New York?
Ik pak mijn telefoon. Beelden van de afgelopen decennia komen voorbij. Met een pijn of ik de helft van mijn hart wegsnijd, wis ik Lucas’ nummer.

Uit: Vierkant – Ton de Koning & Ambi-auteurs

—-
Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

5 reacties

  1. Ben op 11 december 2022 om 08:44

    Mooi en intens verhaal, fijne twist weer. Ik hou ervan zoals jij ons deze wereld in trekt….

  2. Jenny Brands op 11 december 2022 om 14:05

    wat prachtig intens geschreven.
    Marceline topper !!!!
    🌲🌲🌲

  3. Marceline de Waard op 11 december 2022 om 21:24

    Dank jullie wel, Ben en Jenny! Ik ben blij met jullie complimenten.

  4. Bep van Vlijmen-van Dijk op 12 december 2022 om 02:51

    Mooi geschreven weer……..
    Fijne week gewenst.

    • Marceline de Waard op 12 december 2022 om 17:33

      Dank je wel, Bep! 🙂

Laat een reactie achter