Sinds het voorjaar van 2017 publiceer ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik dit met collega-schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘het gebeurde op een zondag.’ Dertien weken lang lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond. Vandaag koos ik voor een verhaal van Conny Hoogendoorn. Met veel dialogen brengt zij een zondagse rommelmarkt in coronatijd tot leven. Ik zag het gebeuren.

TERRASJE PIKKEN – Conny Hoogendoorn

‘Niet in uniform, Boris?’ Ik monster zijn groezelige shirt. De te korte bermuda spant over zijn buik.
‘Heb je geen journaal gekeken?’
‘Bedoel je dat incident in IJmuiden’
‘Incident? Incident? Het bewijst in wat voor omstandigheden wij moeten werken. Dat schorem weet dat wij geen middelen hebben. Boa’s worden opgejaagd. We …’
‘Wie weten dat?’
‘Je zag het toch op tv. Dat tuig appt direct al hun vrienden.’
De stank van opgedroogd zweet slaat me in mijn gezicht als hij zijn betoog met brede gebaren onderstreept.
‘De BOA Bond eist heel snel maatregelen, want dit kan niet langer zo.
‘Ben jij ooit fysiek bedreigd?’
‘Ik?’ Mijn vraag brengt hem van zijn stuk. ‘Nee, dat niet. Maar daar gaat het niet om. Elke dag langer is er één te veel. Gaan we echt wachten op de eerste dode?’
‘Dode? Boris, de zon schijnt en er is een gezellige zondagsmarkt. Zullen we daar gewoon een beetje van genieten?’
‘Een wapenstok, pepperspray, dat is wat we …’
‘… vandaag beslist niet nodig zullen hebben. Vooruit, aan het werk. Nu je toch in burger bent, lijkt het me het beste als jij nagaat of op de terrassen de coronaregels worden nageleefd. Maar vergeet niet dat je je eerst legitimeert als je denkt dat je op moet …’
‘En jij dan? Moet ik alles …’
‘Nee, jij hoeft niet alles. Jij controleert de anderhalve meter. Ongeveer! We vallen niet over 10 centimeter. Ondertussen check ik de kramen.’
Voordat hij iets terug kan zeggen, ontsnap ik aan zijn lichaamsgeur en kuier naar de marktmeester. ‘Blij dat de zondagsmarkt weer mag?’
Hij knikt. ’Iedereen houdt zich keurig aan de voorschriften. Loop maar een rondje, dan zal je het zien.’

Iets verderop neemt Sjonnie, sjacheraar in antiek en brocante, afscheid van een zilverblonde schoonheid en zwaait naar me. Sinds ik vorig jaar winter voor een akkefietje bij hem langs werd gestuurd, kunnen we prima met elkaar overweg.
‘Beuk je je nieuwe bistrostoeltjes nog steeds tegen de lantaarnpaal om ze er ouder uit te laten zien? Of zet je ze alleen nog maar een poosje in de regen?’
Zijn wijsvinger tegen zijn lippend drukkend, loopt hij met grote stappen op me af. ‘Sssst, lelijke pestkop, je wordt al net zo erg als die stinkcollega van je,’ zegt hij. ‘Je helpt mijn handel naar de verdommenis!’
Zijn mondmasker kan zijn brede grijns niet verhullen.’
‘Ze zijn op, zie ik.’
‘Wat dacht je. Ze gaan als warme broodjes. Vanmorgen heb ik er twintig aan het restaurant hierzo verkocht. Iedereen wil daar vandaag een terrasje pikken, maar meer kreeg hij er niet. Het mot wel uniek blijve. Neem haar nou!‘ Hij wijst naar het zilverblonde meisje dat de markt afloopt. ‘Ze kocht mijn laatste twee en vindt het geweldig om een origineel Provence-blauw setje op haar balkonnetje te kenne zetten.
‘En jij vertelt niet dat die stoeltjes fonkelnieuw zijn?’
Hij grijnst breed. ‘Iedereen is verguld met zo’n mooie vondst uit de brocante, mop. Waarom zou ik ze ongelukkig maken. Jij weet het, anders zou jij ook blij weze? Maar mop, vertel eens, waar is dat stinkkereltje eigenlijk?’
‘Daar zal je hem hebben.’ Glimlachend wijs ik naar het oortje van de portofoon op mijn schouder.
‘Kom er maar in, Boris.’
‘Heterdaadje, diefstal meubilair terras. Dringend assistentie!’
‘Kom eraan.’
Ik steek mijn hand op en ren naar De Posthoorn.

‘U moet anderhalve meter afstand in acht nemen, hoor ik Boris boven alles uit. ‘Ik moet deze verdachte staande houden ter zake het vaststellen van de identiteit. Het wetboek van strafvordering zegt …..’
‘Wat doe je, idioot?’ klinkt een schelle vrouwenstem.
‘Laat haar los!’ schreeuwt een man met een leren sloof voor.
‘Ik ben buitengewoon opsporingsambtenaar.’ Mijn luide stem en uniform stralen autoriteit uit. ‘Mag ik er even door?’ De kring opent zich.
Aan de rand van het terras staat Boris. Zijn hoofd is vuurrood. Het zweet stroomt van zijn voorhoofd. ‘Het wetboek van strafvordering staat dit toe om voorgeleiding plaats te laten vinden!’
Een oudere man probeert te verhinderen dat een zilverblond hysterisch huilend meisje in de boeien wordt geslagen, maar Boris weigert zijn mening te wijzigen. ‘Ik móet een proces-verbaal opmaken!’
‘Boris! Laat haar onmiddellijk los,’ zeg ik op de toon waarmee ik ook mijn puberzonen terecht wijs. ‘Laat haar los.’
‘Bij diefstal van terrasmeubilair ben ik gerechtigd fysiek geweld te gebruiken!’ roept Boris.
Het meisje grijpt haar kans als Boris een van haar polsen loslaat en – vergetend dat hij in burger is – tevergeefs naar zijn handboekje zoekt. Ze graait in haar tas en spuit hem recht in zijn gezicht. Als hij ineen zakt, grijpt ze haar zojuist bij Sjonnie aangeschafte bistrostoeltjes en zet het op een lopen.

Heeft hij vandaag toch nog zijn pepperspray, denk ik en leeg een volle hondendrinkbak over het gezicht van mijn kermende collega.

OVER CONNY
Conny Hoogendoorn (1959) woont deels in Frankrijk, deels in Nederland. Ze begon in 2012 met schrijven van verhalen. De behoefte om haar gedachten op schrift te stellen was nieuw, maar bleek een blijvende. Schrijven werd haar passie.
Inmiddels verschenen tientallen bundels met een bijdrage van haar hand, wat haar bij haar collega’s de eretitel Koningin van het korte verhaal opleverde.
Ze won o.a. de Calami Literatuurprijs, de verhalenwedstrijd van Sestra én van Schrijverspunt, werd 2e in de schrijfwedstrijden van het Nederlands Dagblad, van Heel Nederland Schrijft al ook de Pennen met Mosterd dialogenwedstrijd. Ze eindige in de top 3 van de prestigieuze Spannende-verhalenwedstrijd van The Crime Compagny
Op 21 Februari 2016 debuteerde ze met TEGENWICHT, een verzameling van haar favorieten. Daarmee werd ze in hetzelfde jaar finalist van de Stimuleringsprijs 2016. Onlangs verscheen bij Ambilicious een e-boek van haar verhalenbundel. Momenteel werkt ze aan meerdere manuscripten. Hier vind je verhalen en meer:  http://connyhoogendoorn.nl/

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en  ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

10 reacties

  1. Ben op 5 juli 2020 om 10:01

    Mooi zondagverhaal weer! Zo actueel en lekker vlot geschreven. Alsof het zo voor je ogen plaatsvindt. En ook nog een visie op geweld erin verwerkt. Knap! Conny mag van mij in het rijtje vaste gasten van het zondagverhaal.

    • Conny Hoogendoorn op 5 juli 2020 om 10:11

      Dank je wel, Ben. Fijn dat je reageert, altijd leuk! . 😉
      Voor meer verhalen ben je van harte welkom op mijn website.

  2. Koosje de Leeuw op 5 juli 2020 om 11:14

    Leuk verhaal, lekker zintuiglijk ook!

    • Conny Hoogendoorn op 5 juli 2020 om 12:04

      Het aantal woorden was beperkt. Anders had ik haar misschien ook even langs de visboer en bloemenkraam laten gaan, 🙂
      Dank je voor je reactie, Koosje.

  3. Nel Goudriaan op 5 juli 2020 om 11:40

    Het verhaal sluit goed aan bij de actualiteit. Levendige dialogen met duidelijk verschillende stemmen, leuk plot en humor. Onder de oppervlakte de discussie over middelen die een BOA mag gebruiken. En vast geen toeval dat de BOA die het dichtst op de regels zit het hardst roept om machtsmiddelen.

    • Conny Hoogendoorn op 5 juli 2020 om 12:00

      Ik denk dat Boris van autoriteit houdt en graag bij de politie was gegaan, Nel. Maar dat was net te hoog gegrepen.
      Zij is rustig en vriendelijk, haar puberjongens gewend. Met haar natuurlijke overwicht heeft ze geen wapenstok nog pepperspray nodig.
      Dank je voor je reactie <3

      • Conny Hoogendoorn op 5 juli 2020 om 12:01

        nog=of

  4. Rietje van der Giesen op 5 juli 2020 om 15:45

    Met recht word je KONINGIN VAN HET KORTE VERHAAL genoemd!
    Stiekem hoop ik echter dat er, naast de fantastische korte verhalen, binnenkort ook een goed “lang” boek uitkomt van jou hand!

    • Marceline op 5 juli 2020 om 17:43

      Wat leuk dat mijn vaste lezers dit verhaal ook kunnen waarderen en dat de reacties net zo levendig zijn als Conny’s verhaal.

  5. Bep op 12 juli 2020 om 23:30

    Fantastisch geschreven verhaal en heel actueel ook!
    Smaakt naar meer👍

Laat een reactie achter