De weg verdwijnt in de natte nevel, in de vachten van de schapen die eruit tevoorschijn komen glinsteren achtergebleven druppels regen als glaskristallen. Voor de deur van het eilandhotel steekt Marianne aarzelend haar hand onder het afdak vandaan. Het regent in ieder geval niet meer. Ze heeft nog een paar uur voordat Dough haar komt…

Lees meer

Boink!‘Kijk uit.’ Dough schiet naar voren en pakt aan de andere kant van de deuropening de beoogde toog vast. De afgelopen weken is hij samen met de mannelijke eilandbewoners druk bezig geweest om de schuur bij de haven om te bouwen tot een pub. Nu is het tijd voor het sluitstuk, het plaatsen van de…

Lees meer

‘Verdomme.’ Bij het uitstappen van de trein blijft Mariannes rugzak ergens achter haken. Ze trekt hem los, struikelt en valt half tegen de jongen voor haar. Verstoord kijkt hij om.‘Sorry,’ mompelt ze en hijst de rugzak om haar schouders. Voor het station haalt ze de routebeschrijving uit haar jaszak. Met haar rug naar de winkels…

Lees meer

Zelfs de zonsopgang lijkt anders. Ochtendmist kleurt roze en het is of de haveloze vissershuisjes hun adem inhouden alsof ze publiek zijn dat gespannen wacht op de voorstelling die ieder moment kan beginnen.De deur van de post-shop gaat open. Jane, de winkelhouder, komt met een kop sterke thee naar buiten en gaat op het bankje…

Lees meer

Wonderlijk hoe weinig tastbaars er overblijft van een heel leven. In de ferryhaven zet Dough zijn bijna gewichtloze rugzak bij zijn voeten. In de verte dobberen boten aan hun boei en met het zilt van de zee in zijn neus verandert het geroezemoes van de stad achter hem in een betekenisloos gedreun. De ferry komt…

Lees meer

‘Doughie komt thuis.’ Coiras wangen blozen zo dat ze geen dag ouder lijkt dan haar kleindochter die iedere zaterdag aan haar hand meekomt naar Jane’s winkel.‘Wie is Doughie?’ Jane woont nu ruim twintig jaar op het eiland en was er van overtuigd dat zij iedereen kende.‘De zoon van Big Mac, dat weet je toch wel?’‘Jullie…

Lees meer

‘Ik geloof mijn oren niet.’ Marianne, Dough’s secretaresse en al dertig jaar zijn rechterhand, kijkt op van haar bureau. Ze oogt alsof hij zojuist vertelde dat het water in de Amstel is veranderd in Schotse whisky.‘De Japanners bieden een goede prijs. Ik heb er vertrouwen in dat zij de zaak goed voortzetten. Ze nemen ook…

Lees meer

Sinds het voorjaar van 2017 publiceer ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik dit met collega-schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘het gebeurde op een zondag.’ Al twaalf weken lang lazen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het…

Lees meer

Sinds het voorjaar van 2017 publiceer ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik dit met collega-schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘het gebeurde op een zondag.’ Dertien weken lang lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends…

Lees meer

Sinds het voorjaar van 2017 publiceer ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik dit met collega-schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘het gebeurde op een zondag.’ Dertien weken lang lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends…

Lees meer