Sinds het voorjaar van 2017 publiceer ik iedere zondag een nieuw verhaal. Het is een mooi podium voor mijn schrijverschap geworden. Deze zomer deel ik dit met collega-schrijvers. Enthousiast stuurden zij in voor mijn wedstrijd ‘het gebeurde op een zondag.’ Deze maanden lezen jullie hier in willekeurige volgorde de verhalen die ik het mooist/best/aansprekends vond. Vandaag is de eer aan een Vlaamse schrijver: Bruno Lowagie. Hij verhaalt over een man die een stukje van zichzelf is kwijtgeraakt. Bruno geeft er origineel vorm aan en je hoopt dat het goedkomt, het is tenslotte zondag.

WAAR HET VERSTAND NIET BIJ KAN  – Bruno Lowagie

Het godvergeten stadje waar hij de eerste achttien jaar van zijn leven doorbracht, lijkt kleiner dan hij zich herinnert na dertig jaar afwezigheid. Hij heeft ondertussen de wereld gezien: bredere lanen, hogere torens, indrukwekkendere bruggen.
Hij weet niet wat hem deed beslissen zo’n lange omweg te maken. Hij had al een pak dichterbij huis kunnen zijn. Maar het is zondag, en er is thuis toch niemand die op hem wacht.

‘Wat heb ik hier verloren?’ vraagt hij zich hardop af.
‘Niets,’ antwoordt zijn verstand.
‘Een stukje van mij,’ antwoordt zijn hart.
‘Nostalgie is niet aan ons besteed,’ zegt zijn verstand. ‘Geef het maar toe: je bent je geboortestad al lang geleden ontgroeid.’
Er loopt een koude rilling over zijn rug wanneer zijn verstand die open deur intrapt.
‘Laten we een wandeling maken,’ zegt hij in een zeldzame bui van toegeeflijkheid. ‘Misschien vinden we dat verloren stukje hart alsnog terug.’
Zijn hart springt op en pompt opgewekt bloed door zijn aderen.
Hij krijgt er zowaar een kleurtje van.
‘OK dan,’ zegt zijn verstand, ‘maar verwacht er niet te veel van.’
Samen stappen ze langs de ene weg naar het kleine stadscentrum en langs de andere weg terug. Een half uur later staat hij alweer bij zijn wagen, op een parking die ooit een parkje was. Alleen een oude beuk en een oude eik herinneren nog aan wat ooit was.
‘Ik voel me als een toerist,’ zegt hij. ‘Ik weet niet of ik me hier nog thuis zou voelen. Er is flink wat veranderd in dertig jaar tijd. De gebouwen die bleven, herken ik als kende ik ze uit een oud prentenboek —een bevreemdende ervaring.’
‘Zie je wel,’ zegt zijn verstand. ‘Je had hier niets meer te zoeken.’
‘En toch, als we nog even …’ probeert zijn hart, maar het krijgt de kans niet die zin af te maken.
‘Het zal nu gauw donker worden,’ zegt zijn verstand, ‘Het is nog een heel eind rijden naar huis.’
Voor hij in zijn wagen stapt, luistert hij nog even naar het ruisen van de beuk en de eik die vanuit hun kruin op hem neerkijken.

‘Heb je hem herkend?’ fluistert Beuk.
‘Hoe zou ik hem kunnen vergeten?’ zegt Eik. ‘Zijn initialen staan in mijn huid gekerfd.’
‘Hij is kleiner dan ik me hem herinner,’ zegt Beuk.
‘Dat lijkt alleen maar zo,’ zegt Eik. ‘Wij zijn allemaal gegroeid, maar wij meer dan hij.’
‘Ik herinner me zijn liefje nog. Het was een mooi meisje.’
‘En nu is het een mooie vrouw,’ zegt Eik. ‘Ze woont hier net om de hoek.’
‘Waarom heeft hij haar geen bezoekje gebracht, denk je?’ vraagt Beuk.
‘Hij is haar vast vergeten,’ antwoordt Eik.
‘Maar zij hem niet,’ fluistert Beuk.
‘Zij hem niet,’ zegt Eik. ‘Ze komt nog af en toe kijken naar hun initialen op mijn stam, mijmerend over wat had kunnen zijn.’
‘Draagt ze nog altijd een stukje van zijn hart in dat van haar?’ vraagt Beuk.
‘Ja,’ antwoordt Eik, ‘maar daar kan hij met zijn verstand niet bij.’

OVER BRUNO

Na een carrière van een kwarteeuw in de IT-sector, besloot Bruno Lowagie
zich volledig toe te leggen op het schrijven. In 2019 verscheen zijn
eerste verhalenbundel “Oceaanwees” waarin je onder andere het winnende
verhaal van de Gorcumse Literatuurprijs 2019 terugvindt. In 2020
publiceerde hij twee autobiografische boeken. “Gebeten” is een
tijdsdocument waarin hij zijn persoonlijke ondernemersverhaal vertelt
tegen de achtergrond van de technologische evolutie van de afgelopen
veertig jaar. In “Nijlpaard voor Kerstmis”  vertelt hij als vader over
het jaar dat zijn zoon kanker had en welke impact dat had op het hele
gezin.
https://wil-low.com/nl/gebeten
https://wil-low.com/nl/nijlpaard-voor-kerstmis
Er zitten nog twee andere boeken in de pijplijn:
“Stamboom” zal een verhalenbundel worden waarvan je het titelverhaal
hoorde bij de voorstelling van “Dood door onschuld”; de kans is groot
dat het verhaal “Waar het verstand niet bij kan…” de selectie van deze
bundel haalt.
“Unicorn” zal een verhalenbundel worden waarin ik een selectie van de
Engelstalige verhalen zal publiceren van de verhalen die ik schrijf voor
Furious Fiction (maandelijks) en Reedsy (wekelijks):
https://lowagie.com/english-stories

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en  ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

13 reacties

  1. Conny Hoogendoorn op 28 juni 2020 om 08:03

    Wat een wonderschoon verhaal!

    • Marceline de Waard op 28 juni 2020 om 08:06

      Fijn dat dit verhaal ook jou kon bekoren, Conny

    • Anita Kok op 28 juni 2020 om 10:20

      Mooi!

  2. Karen op 28 juni 2020 om 08:45

    Mooi verhaal. Apart maar mooi

    • Marceline de Waard op 28 juni 2020 om 08:58

      Mooi dat het je aansprak, Karen

  3. Nicole op 28 juni 2020 om 10:12

    Mooi en bijzonder verhaal! Genoten..

    • Marceline de Waard op 28 juni 2020 om 10:22

      Fijn, Nicole en Anita: dat is toch altijd weer de bedoeling.

      • Bep op 28 juni 2020 om 13:08

        Mooi, maar zo heel anders

        • Marceline de Waard op 28 juni 2020 om 15:19

          Dat klopt en dat vind ik ook zo leuk aan deze reeks: de steeds weer heel andere verhalen.

  4. Louise op 28 juni 2020 om 12:07

    Mooi!

  5. Ben op 28 juni 2020 om 13:08

    Een prachtig verhaal dat een plek in deze serie zondagverhalen meer dan waard is! Fijn en precies geschreven, zo herkenbaar over hoe we als mensen soms zijn. Ontroerend ook. Een mooie manier om kennis te maken met Bruno.

    • Marceline de Waard op 28 juni 2020 om 13:13

      Fijn dat je het mooi vond, Louise.
      Prachtig om te lezen dat het je ontroerde, Ben.

  6. Ingrid van Oosterom op 28 juni 2020 om 17:27

    Ontzettend leuk geschreven verhaal. Enerzijds herkenbaar en hoe geweldige de conversatie tussen eik en beuk.

Laat een reactie achter