BEHEKST

Carraig gluurt onder zijn pet naar de eigenwijze plukjes haar die uit de knot ontsnapten en nu de rand van de zondagse blouse van Maeve versieren. Alsof ze zijn ogen voelt prikken, draait ze zich om in de kerkbank naar de mannen en jongens, die achter in de kerk staan. Voordat haar blik bij hem komt richt Carraig zijn aandacht op zijn schoenpunten. Ongemakkelijk hipt hij van de ene voet op de andere en de warmte van zijn gezicht verplaatst zich naar zijn buik. Sinds kort is zijn lichaam op hol geslagen en waar hij eerst meisjes stom vond, gaat hij nu slapen met de gedachte aan Maeve en zijn hand in zijn pyjamabroek.

Buiten gaat hij bij de mannen staan en als Maeve langsloopt, doet hij net of hij haar niet ziet.
‘De ouwe Carraig wordt toch steeds zonderlinger.’
Carraig spitst zijn oren als hij een vrouwenstem de naam van zijn grootvader hoort noemen. Hij loopt weg van de mannen naar de vrouwen verderop. Zijn ogen volgen de richting waarin zij kijken. Opa zit op het stenen randje bij de begraafplaats met een schetsboek op schoot. Hij hoeft niet te gokken om te weten dat zijn opa bezig is met zijn zoveelste tekening van de Sídhe. Dat is toch geen reden om zijn opa een zonderling te noemen?
‘Het is niet normaal, nog steeds in de ban van een vrouw die al zolang weg is.’ De vrouw van de bakker fluistert zo hard dat Carraig haar moeiteloos kan volgen. Hij doet een stap opzij en buigt zijn lichaam nog meer hun kant op.
‘Wat was ze nu eigenlijk, die Aisling. De dochter van een drinkebroer en een mannenverslindster.’
Een vrouw zegt iets terug. Haar stem is zacht en hoe hij zijn oren ook spitst, hij kan haar niet verstaan.
‘Ik heb ook wel eens horen zeggen dat ze bij de ‘mensen van de heuvels’ hoorde. Een kwade Sídhe die hem behekst heeft waardoor hij voor altijd in haar macht is.’ Een derde vrouw heeft zich in het gesprek gemengd. De vrouwen lopen door en hun stemmen sterven weg.

Máthair.’ Carraig zit aan de keukentafel en kijkt hoe zijn moeder de aardappels schilt.
‘Ja?’
‘Wie is Aisling?’
De mond van zijn moeder wordt een streep, ze richt haar aandacht op het uitsnijden van de ogen in de aardappels.
‘In het dorp zeggen ze dat ze opa behekst heeft.’ De hele week heeft Carraig lopen puzzelen en hij komt er niet uit. De Sídhe heet Aisling en heeft opa in haar macht? Hoe zat het dan met oma? Zij ligt naast zijn broertje op de begraafplaats bij de kerk.
Het gezicht van zijn moeder wordt rood, ze pakt een emmer en zet die voor Carraig neer.
‘Je moet niet naar die onzin in het dorp luisteren. Hier. Schraap jij de wortels maar schoon.’

’s Avonds probeert Carraig het bij zijn vader, van hem krijgt hij als antwoord een draai om zijn oren. Zijn fascinatie voor Aisling neemt toe. Zij is de Sídhe die zijn opa steeds tekent, hij weet het zeker.

—-

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

8 reacties

  1. Ben op 22 mei 2022 om 10:23

    Ook weer zo’n pareltje van een fragment uit Thuisreis. Zo fijn om weer te lezen en het raakte me wéér!

    • Marceline de Waard op 22 mei 2022 om 19:28

      Wat mooi, Ben! Dank je wel voor deze fijne reactie.

  2. Bep op 22 mei 2022 om 14:24

    Ik word ook steeds nieuwsgieriger naar wie ze is!
    Goed geschreven weer Marceline👍
    Fijne zondag verder en alvast een mooie, nieuwe week gewenst!

    • Marceline de Waard op 22 mei 2022 om 19:28

      Dank je wel, Bep 🙂

  3. Dries Gilliaert op 22 mei 2022 om 14:29

    Prachtig! 🙂 *

    • Marceline de Waard op 22 mei 2022 om 19:28

      Dank je wel, Dries 🙂

  4. Jenny op 23 mei 2022 om 10:53

    Je maakt het spannend

    • Marceline de Waard op 24 mei 2022 om 06:45

      Mooi, Jenny!

Laat een reactie achter