Baf! Met een doffe klap belandt de klomp deeg op het aanrecht. Maisie zet haar handen erin. Ze knijpt en kneed hard in een poging om alles wat mis is in haar leven eruit te persen.
Allereerst Thom, de klootzak. Nog geen week nadat hun jongste zoon het huis uit was, kwam hij thuis met de mededeling dat hij wilde scheiden. De onverschilligheid waarmee hij hun huwelijk afdankte, sijpelde kil door haar poriën. Nog erger was de ontdekking dat hij het eigendomsrecht van de zaak buiten hun huwelijk op zijn naam had gezet. Ze had geen poot om op te staan en geen cent te makken. Wat kon ze anders dan terugkeren naar haar ouders op dit godvergeten eiland?

Baf! En dan de steeds minder stille verwijten van haar moeder. Denkt zij nou echt dat ze niet de handen uit de mouwen wil steken? Toch is dit niet te vergelijken met de pijn die de stuurse en nukkige houding van haar dochter veroorzaakt. Isla. De vreugde dat ze na twee jongens werd gezegend met een meisje. Haar zachte babylijfje, de donzige haartjes. Met haar ogen dicht kan ze de geur van haar pasgeboren dochter opnieuw ruiken. Zo schattig als ze er uitzag, zo lastig was ze in de omgang. Haar behoefte aan aandacht, het niet mee kunnen komen op school. Het vroeg allemaal meer tijd dan zij kon geven met een bedrijf waarin Thom haar hulp nodig had om niet ten onder te gaan. Bij haar oma op het eiland kwam haar meisje tot rust. Wat kon ze anders dan het aanbod van haar moeder accepteren om Isla op het eiland op te laten groeien? Ze denkt aan al die slapeloze nachten waarin ze haar gemis suste met de wetenschap dat loslaten het beste was wat ze voor haar dochter kon doen.
Baf! Hoe stom kan een mens zijn.

Ze maakt een bol van het doorknede deeg, kerft er een kruis in en schuift het in de oven. De soep pruttelt en ze kijkt om zich heen in de keuken van het Lairdhuis. De vaat druppelt na in het afdruiprek en het aanrecht glanst in het binnenvallende licht. De afbladderende keukenkastjes steken er armoedig tegen af. Zal ze de vloer nog schrobben? De oude stenen zien eruit of ze in geen jaren een borstel met zeep hebben gevoeld. Of is dat teveel van het goede? Weifelend blijft ze staan. Vanochtend leek het logisch: huishoudster worden van de Laird. Nu vraagt ze zich af of hij het wel kan waarderen dat ze ongevraagd de boel in zijn keuken heeft aangepakt.

Ze weet nog hoe in haar kindertijd de vrouwen op het eiland voor de oude Laird zorgden. Om beurten maakten ze schoon en iedere dag was er iemand die hem een warme maaltijd bracht. Ook zijzelf werd regelmatig met een pannetje warmeten naar hier gestuurd. Vreselijk vond ze dat. Die knorrige oude man die haar altijd aankeek of ze niet meer was dan een hinderlijke vlieg.
Het siert Dough dat hij afstand deed van dit recht. Hij eet meestal in het hotel en haar vermoeden dat hij van zijn huishouden verder ook niet veel werk zou maken, werd bevestigd. Ze kan zich niet voorstellen dat hij hier tevreden mee is. Thuiskomen in een schoon en warm huis, is toch wat iedereen wil?
Voor dat hij terugkwam naar het eiland was hij een succesvol zakenman. Dat is hij vast niet geworden door thuis te zitten afwachten. Het kan niet anders dan dat hij haar initiatief waardeert.

In de kleine verweerde spiegel naast de buitendeur controleert ze haar make-up. Door het huishoudelijk werk is het zwart rond haar ogen wat uitgelopen. Ze werkt het bij en stift een nieuwe laag rood op haar mond.
Zijn in boeken landeigenaren niet vaak weduwnaars die verliefd worden op hun huishoudster? Ze is dan wel geen lezer, toch staat dit haar bij van een boekverfilming die ze ooit op tv zag.

Met een houten lepel roert ze in de soep en proeft of er nog zout en peper bij moet. Hij is best lekker, ook al zit er geen vlees in. Het ging haar vanochtend te ver om het stuk lamsnek uit haar moeders koelkast mee te nemen. Zo brutaal is Maisie nou ook weer niet. Wat groenten en meel zal haar moeder niet missen. Vlees is een ander verhaal, het is een luxe die ze niet iedere dag eten.
Ze werpt een blik op haar horloge, Dough zal toch wel thuis komen voor de lunch? Voor zover ze weet doet hij dat sinds het begin van het nieuwe jaar iedere dag. De wijzer tikt door en onzekerheid legt een knoop in haar maag.
Een sterke baklucht haar neus in en snel trekt ze de oven open voor het brood kan aanbranden.

Frisse lucht wedijvert met de broodgeur. Ze zet het rooster op het aanrecht en draait zich om naar Dough. Met haar hoofd schuin lonkt ze charmant, het lijkt of ze poseert voor een advertentie in een blad over het plattelandsleven. ‘De soep is bijna klaar. Aardappelwortelsoep, ik hoop dat je van winterpeen houdt.’
‘Wat is hier aan de hand? Wat doe jij in mijn huis?’ Dough klinkt kil, afwerend. Doordat hij met zijn rug naar het licht staat kan ze de uitdrukking op zijn gezicht niet zien.
‘Een man alleen. Ik vermoedde dat jouw huis wel een opruimbeurt kon gebruiken en jij een huishoudster. Ik bedacht dat ik je het best kon laten zien wat ik kan in plaats van het te vertellen. Vind je de keuken niet netjes?’
‘Hoe kom je erbij dat ik een huishoudster nodig hebt?’
‘Soms moet je iets eerst zien om te beseffen dat je het nodig hebt.’ Ze stapt naar hem toe en legt een hand op zijn schouder.

‘Wat is dit? Wie denk jij wel niet dat je bent?’ Samen met een vlaag kou, drijft een boze mannenstem hen uit elkaar.
Brodie vult de deuropening, zijn ogen fonkelen woest en met gebalde vuisten loopt hij op Dough af.
‘Ik heb alleen voor de Laird gekookt, ik word zijn huishoudster.’ Zijn dochter pakt zijn bovenarm beet.
Hij duwt haar van zich af alsof ze een lastige krab is die zich vastgreep aan zijn mouw.
‘Nou?’ Hij brengt zijn gezicht vlakbij dat van Dough die ver naar achter wijkt. De hoek van de keukentafel prikt in zijn dij en hij buigt zijn bovenlichaam naar achter om aan de grijpende handen te ontkomen. Niet vergenoeg, met de pijnlijke vastberadenheid van kreeftenscharen klemmen Brodie’s handen om zijn schouders. ‘Vroeger probeerde je mijn meissie te bepotelen en nu zitten jouw gore klauwen aan mijn dochter. Ik dacht het niet, meneer de Laird.’
‘Pa, laat hem los.’ Tevergeefs trekt ze aan zijn schouders.
‘En dan al dat gehuichel over het eiland teruggeven. Ik heb nog geen eigendomspapier gezien. In plaats daarvan komen er vreemdelingen het werk doen wat ons toekomt. Arrogante kwal.’ Als losgewoeld slijk dat lang op de zeebodem verborgen bleef, golven frustraties van jaren naar buiten. Zijn woorden spatten op Dough’s gezicht uiteen. In een poging aan de woestheid te ontkomen, worstelt hij zich naar achteren. Onverwacht laat zijn aanvaller los en verliest hij zijn evenwicht door de tafelhoek achter zijn been.
Een stoel knalt op de grond.
In een poging hun Laird te behoeden voor de harde tegelvloer pakt Maisie hem vast. Ze krijgt geen grip op zijn ingevette waxcoat. Hij ontglipt haar.
Baf!

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.

Fijn als je wilt liken en/of delen.

9 reacties

  1. Ben op 21 februari 2021 om 10:07

    Oef! Nou komen we ergens….. Spannend! Doe je ook af en toe een woensdagverhaal tussendoor? Ik kan niet wachten!

  2. Louise Jonkman op 21 februari 2021 om 14:07

    Hilarisch! Nou je geeft er een mooie draai aan …
    Het kan nog alle kanten op.
    Weer zo beeldend geschreven ik zie het voor me.
    Gelukkig vliegen de weken …
    Op naar de volgende!
    Fijne middag en mooie week.

  3. Marceline de Waard op 21 februari 2021 om 18:01

    Louise en Ben, dank voor jullie reacties. Hilarisch en spannend: daar doe ik het voor. 🙂
    Sorry, Ben: ik doe geen woensdagverhaal tussendoor. Graag tot volgende week!

  4. Bep op 21 februari 2021 om 19:11

    Wat een uitbarsting, ik zie het voor me gebeuren!
    Ik verlang naar het vervolg!
    Fijne week Marceline!

    • Marceline de Waard op 21 februari 2021 om 20:49

      Dank je wel, Bep! Ik wens jou ook een fijne week.

  5. Jenny op 22 februari 2021 om 17:35

    Je maak het nu wel HEEL spannend!!!

    • Marceline de Waard op 22 februari 2021 om 17:43

      🙂 Dank voor je reactie, Jenny

  6. Thole op 24 februari 2021 om 10:22

    Het woord “Baf” vergeet ik niet meer. Goed en mooi geschreven aflevering waarin heel veel gebeurd. Je weet zelfs een keuken in verval een romantisch tintje te geven.

    • Marceline de Waard op 24 februari 2021 om 17:37

      Dank je wel, Thole 🙂 Dat zijn fijne complimenten.

Laat een reactie achter