ALLES VOOR HAAR

‘Waar is Johan?’ Als verlamd blijf ik achter mijn bureau staan. Ik stond klaar om deze dag van de jaarlijkse accountantscontrole te beginnen zoals hij al jaren begint: Johan die mijn kantoor binnenloopt, en ik die met uitgestoken hand naar hem toe ga. In plaats daarvan komt deze vreemde vrouw mijn kantoor binnen.
‘Onze nieuwe directie stelt onafhankelijkheid op plaats één, geen vaste controleurs meer voor onze klanten.’ Haar mondhoeken gaan omhoog in een iets dat lijkt op een glimlach. ‘Ingrid de Gier.’ Ze steekt haar hand uit.
Ik bedwing me mijn hand eerst langs mijn broek af te vegen. ‘Richard Kuiper. Ik neem aan dat je eerst een kopje koffie wilt? Onze directeur verwacht je.’
‘Ik wil graag direct aan de slag. Als u mij even wegwijs maakt.’
Het ‘u’ klinkt als een tik met een liniaal op mijn vingers en even ben ik terug in de schoolbank bij juffrouw Riet. ‘Natuurlijk. Gaat u zitten.’ Ik wijs naar de bureaustoel waaruit ik net ben opgestaan.
Ze verschuift de stoel zover naar rechts dat ze nog net het scherm ziet. Ik leg uit waar ze alle documenten kan vinden en geef haar het tijdelijke wachtwoord zodat ze toegang heeft voor haar controle.
‘Daar kom ik wel uit.’ Ze knikt naar de telefoon. ‘Op welk nummer kan ik u bereiken als ik nog vragen heb?’
Mijn ogen dwalen door de kamer en blijven rusten op de kleine vergadertafel in de hoek. Normaal gesproken ga ik daar zitten met wat vakbladen en luister ik naar Johans grappen over vrouwen op kantoor. ‘Bel maar naar de receptie, zij weten mij wel te vinden.’
‘Prima.’
‘Tot later dan maar.’ Ik pak het stapeltje bladen van de vergadertafel. Te gehaast en de helft valt op de grond. Ik ga op mijn hurken zitten en met haar brandende blik in mijn rug graai ik alles bij elkaar.

‘Wat sta jij hier verloren.’ Sabine wappert met haar hand voor mijn gezicht. ‘Heeft juffrouw IJspriem je eruit gezet?’
‘Juffrouw IJspriem?’ Ik kijk naar het grijnzende gezicht van het hoofd personeelszaken.
‘Ja, die daar.’ Ze knikt naar de gesloten deur van mijn kantoor. ‘Zijn die ogen van haar jou niet opgevallen? Ze gingen dwars door mij heen.’
‘Nu je het zegt.’ Ik verplaats de bladen van mijn ene arm naar de andere en kijk door de smalle reep glas naast de deur van mijn kantoor. Ingrid de Gier legt net haar iPad neer, tilt haar hoofd op en knijpt haar ogen een beetje samen.
‘Kom anders op mijn afdeling zitten. Jessica is nog steeds ziek, je kan haar bureau nemen.’
Ik verstel de bureaustoel en de geur van rozen en kruiden mengt zich met de frisheid van een nieuwe lenteochtend. Jessica.

Ik duwde de deur van het kantoor van het hoofd personeelszaken verder open.
‘Laat ik je eerst even voorstellen aan onze nieuwe collega.’ Sabine wees naar de vrouw voor haar bureau. ‘Jessica, dit is Richard, hoofd van de afdeling financiën. Richard, Jessica.’
De vrouw draaide zich om. Ravenzwarte lokken rond een perfect ovaal. De sprookjes die mam me vroeger vertelde, voor het eerst in mijn zevenendertigjarige leven komt mijn prinses tot leven.

Ik weet niet meer wat ze zei, maar sinds dat moment liet ik geen moment onbenut om in haar buurt te zijn.

‘Ga je morgen mee met de eindemaandsborrel, Jessica?’ In de kantine zette Sabine haar bord en soepkom op een dienblad.
‘Nee. Ik moet om vijf uur weg, de bus halen, anders mis ik mijn aansluiting.’
Ik pakte mijn kans. ‘Waar moet je heen? Dan breng ik je na de borrel met de auto thuis, dat is vast sneller dan het openbaar vervoer.’

‘Stop hier maar, het laatste stukje loop ik wel.’ Jessica wees naar een klein parkeerterrein tegenover een blok flats uit de jaren zestig.
‘Ik wil je ook wel voor de deur afzetten.’ Ik liet mijn gaspedaal los.
‘Nee.’ Haar stem klonk hard, verschrikt. ‘Mijn man. Hij …’ Jessica’s vingers omklemden het handvat van haar tas, haar knokkels zagen wit.
Ik reed het parkeerterrein op, zocht een plekje en zette de motor af. Ze klikte haar gordel los.
‘Wat is er met je man?’ Ook ik deed mijn gordel af.
‘Niets.’ Haar ogen waren groot en donker in het schijnsel van de lantaarnpaal.
‘Jessica.’ Ik streelde haar wang, zacht als fluweel. Haar lippen weken. Haar mond, haar strelende tong, het randje tussen haar lange lokken en nek, haar borsten tegen mijn borst en haar handen tussen de boord van mijn overhemd. Mijn wereld bestond alleen nog uit dit.
Jessica maakte zich los uit onze omhelzing. ‘Ik …’
‘Oh Jessica.’
‘Ik moet gaan.’ Ze opende het portier.

Sinds dat moment leefde ik voor de maandelijkse borrels. Totdat …

‘We kunnen zo niet doorgaan.’ Jessica legde haar hand op mijn schouder. ‘De collega’s kletsen. Zag je hun blikken vanavond?’
Ik wond een streng haar rond mijn vinger.
Ze trok haar hoofd weg. ‘Je snapt het niet.’
In een wanhoopspoging vroeg ik wat ik maandenlang niet eerder durfde: ‘Ga bij hem weg. Trouw met mij.’
Haar ogen glinsterden in het licht van de lantaarnpaal. ‘Hij laat mij nooit gaan.’ Ze pakte haar tas bij haar voeten Voordat ik kon reageren, was ze de auto uit en smeet het portier dichtdicht.

‘Hallo, hier aarde voor Richard.’
Ik voel een duwtje tegen mijn schouder. Sabine. ‘Waar was je met je gedachten? Juffrouw IJspriem vraagt om je. Of je nu gelijk wilt komen.’

‘Dit snap ik niet.’ De computer heeft twee schermen en Ingrid de Gier heeft op elk scherm een document openstaan. Ze wijst van het ene naar het andere. ‘Waarom zijn deze bedragen verschillend?’
Ik voel een straaltje tussen mijn schouderbladen naar beneden glijden. Johan vergeleek de verschillende staten nooit. ‘Laat eens kijken.’ Ze schuift opzij en ik buig naar het scherm, mijn hersenen draaien overuren. ‘Ik zie het al. Dat heeft te maken met de aanschaf van de nieuwe laptops, dat vind je hier.’ Ik klik wat nieuwe bestanden open en wijs een bedrag aan. ‘Ziet u, zo klopt het wel.’
‘Zijn daar ook facturen van?’
‘Facturen?’ Mijn overhemd plakt aan mijn rug. Ik stap naar achteren en probeer hem ongezien los te trekken.
‘Nou?’ Ze trommelt met haar vingers op het bureau.
‘De administratie scant alles in. Ik denk dat u naar de map archief moet. Zal ik u die even wijzen?’
Ze doet of ze me niet hoort en klikt wat bestanden open. ‘Ik heb de map al gevonden. Als ik het niet kan vinden, roep ik u wel weer.’
‘Gaat het wel goed?’ Onze directeur legt zijn hand op mijn schouder.
‘Hè? Wat?’ Ik laat de deurknop van mijn kantoor los. ‘Ik denk het, het gaat zo heel anders dan met Johan.’
‘Dat, dat komt wel goed. Nee, ik bedoel met jou, je ziet zo wit. Je bent toch niet de volgende die door de griep wordt geveld?’
‘Ik hoop het niet. Vanavond vertrek ik voor mijn weekje skiën.’
‘Mooi.’ Hij geeft een klopje op mijn schouder.

Langzaam zak ik neer op de bureaustoel van Jessica. Ik ontgrendel de computer en open mijn mail. Ik staar naar het scherm en vraag mij af wat Ingrids priemende ogen allemaal zien. In elk geval geen facturen voor de aanschaf van laptops. Vorig jaar leek het zo simpel, logisch zelfs. Johan was bezig met de controle, en opeens stond het mij glashelder voor de geest hoe ik kon zorgen dat Jessica voor altijd bij mij kon zijn. Ik moest mij bedwingen om niet keihard ‘Yes’ te roepen en met mijn vuist in de lucht te slaan.

‘Ga je mee lunchen?’ Sabine haalt mij terug uit mijn herinneringen.
Ik heb geen trek maar sta op om met haar mee te gaan. We passeren de dichte deur van mijn kantoor. Door het glas aan de zijkant zie ik Ingrid de Gier geconcentreerd naar het beeldscherm kijken. In haar hand heeft ze een pen die ze boven een notitieblok laat zweven.
‘Doe geen moeite. Ik heb al gevraagd of ze een lunch wilde. Maar ze zei dat ze iets bij zich had en doorwerkt omdat ze wil proberen het vandaag af te ronden.’ Sabines hakken klinken als mokerslagen op de tegels van de gang.
Proberen? Johan was altijd ruimschoots voor vijven klaar. Ik heb het gevoel of ik in brand sta, met mijn hand veeg ik over mijn voorhoofd. ‘Wat is ze in hemelsnaam allemaal aan het doen?’
‘Weet ik veel, ik ben geen accountant.’ Sabine duwt de klapdeur naar de personeelskantine open. ‘Gaat het wel? Je ziet eruit of je koorts hebt.’

—-

Wil je geen zondagverhaal missen? Geef dan je emailadres door via het formulier op mijn homepage en ontvang iedere zondagochtend de link naar het nieuwste verhaal.
Wil je jouw naam als boekpersonage in mijn volgende boek? Dat kan, lees hier verder.  

Fijn als je wilt liken en/of delen.

7 reacties

  1. Ben op 5 december 2021 om 10:02

    Mmmmmm, heerlijk hoe de spanning wordt opgevoerd. Dit is nog lang niet gedaan….

  2. Nelleke Sheldrick op 5 december 2021 om 10:58

    Spanned!!

  3. Bep op 5 december 2021 om 13:10

    Meteen al spannend!
    Fijne zondag en een mooie week Marceline

  4. Marceline de Waard op 5 december 2021 om 16:01

    Dank, Nelleke, Bep en Ben! Fijn dat jullie het spannend vinden! En inderdaad, Ben, dit is nog niet afgelopen.

    • Jenny op 6 december 2021 om 13:10

      Nou dit is spannend, …..ik wil verder het verhaal ontdekken…..

  5. Louise Jonkman op 6 december 2021 om 18:14

    Het smaakt nu al naar meer …

  6. Marceline de Waard op 6 december 2021 om 19:40

    Jenny en Louise, dank voor de reacties! Volgende week meer 🙂

Laat een reactie achter